ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ବାଣୀ, ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ତୃପ୍ତି, ଲୟ, ବିଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ମାୟା—ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନକୁ ଦେଖି ଅକୃରା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଇଯିବା, ହୃଦୟ ଭାବେ ଭରିଯିବା, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭିଜିଯିବା—ସେ ଅପାର ଭକ୍ତିରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗଳା କଠିନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତଥାପି ସେ ଧୈର୍ୟ ଧରି, ଶିର ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି, ଶାନ୍ତ ଓ ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହିପରି ଅକୃରାଙ୍କ ଫେରା ନାମକ ଉନତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଅକୃରା କହିଲେ: “ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ନାରାୟଣ, ଆଦିପୁରୁଷ, ଅବିନାଶୀ, ଯାଙ୍କର ନାଭିକମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାଙ୍କୁଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଆସିଛି—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅର୍ଥ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା—ଏହି ସମସ୍ତ ଭୂତବିନ୍ଦୁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ। ତଥାପି ଏହି ସମସ୍ତ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦି ଆପଣଙ୍କ ବାସ୍ତବ ରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଅନ୍ୟତ୍ୱ ଭାବେ ଅନୁଭୂତ। ଅଜନ୍ମା ମଧ୍ୟ, ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହୋଇ, ନିଜେ ଗୁଣାତୀତ କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଯୋଗୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପରମପୁରୁଷ, ଭଗବାନ୍, ଆତ୍ମା ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନେକ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦ ପଥ ଅନୁସରି, ତ୍ରୟୀବେଦ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ନାମରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ କୌଳିନ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରି, ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ବିଧିବତ ଆଚରଣ କରି, ଏକ ରୂପ ଓ ଅନେକ ରୂପରେ ବିରାଜମାନ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। କେହି ଶିବ ପଥ ଅନୁସରି, ଶିବ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପୂଜନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିଥାନ୍ତି, ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ମନରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କୁ ନିଜେ ପୂଜନ୍ତି। ଯେପରି ମେଘରେ ପାହାଡ଼ରୁ ଜଳ ଝରି ସମସ୍ତ ନଦୀ ସାଗରକୁ ଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଥ ତାଙ୍କୁ ଆସି ମିଶିଯାଏ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜ, ତମ—ଏହି ଗୁଣତ୍ମକ ପ୍ରକୃତି ଆପଣଙ୍କ ହୋଇଥିବାରୁ, ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଅଚଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏହି ଗୁଣରେ ବିନ୍ଧାଯାଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସକଳ ଚିତ୍ତର ସାକ୍ଷୀ, ଅସଙ୍ଗ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ଏହି ଗୁଣର ଧାରା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦେବତା, ମାନବ ଓ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରେ। ପ୍ରଭୁ, ଅଗ୍ନି ଆପଣଙ୍କ ମୁଖ, ପୃଥିବୀ ଚରଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୟନ, ଆକାଶ ନାଭି, ରଥ ହୃଦୟ, ଦିଗ ଶ୍ରବଣ, ସ୍ୱର୍ଗ ମୁଣ୍ଡ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ଭୁଜା, ସମୁଦ୍ର ଜଠର, ବାୟୁ ଶ୍ୱାସ, ଶକ୍ତି ଶକ୍ତି ଭାବେ ବିରାଜିଛନ୍ତି। ଗଛ ଓ ଔଷଧୀ ଆପଣଙ୍କ ଲୋମ, ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ଅସ୍ଥି ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ଦାନ୍ତ, ଦିନ ରାତି ଞ୍ୟାସ, ପ୍ରଜାପତି ମନ, ବର୍ଷା ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ, ପୁରୁଷତ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି। ଅବିନାଶୀ ପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ତାଙ୍କ ନାୟକ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏପରି ଏକାଠି ହୋଇଥାନ୍ତି—ଯେପରି ଜଳରେ ମାଛ, ଅଞ୍ଜିର ଗଛରେ କୀଟ, ମନରେ ଭାବ ଉପଜିଥାଏ। ଏଠାରେ ଆପଣ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ରୂପ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ମଳମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତନ କରେ। ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପରେ ଖେଳିଥିବା ଆଦି ମତ୍ସ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର, ହୟଗ୍ରୀବ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି ମଧୁ କୈଟଭ ହନନ୍ତାକୁ ନମସ୍କାର। ବିପୁଳ ଅନନ୍ତ ଆଧାର, ମନ୍ଦର ଉଦ୍ଧାରକୁ, ଵରାହ ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଉଦ୍ଧାରକୁ ନମସ୍କାର। ଅଦ୍ଭୁତ ନୃସିଂହ ଭାବେ ଧର୍ମିକଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ଭିକ୍ଷୁକ ଭାବେ ତିନି ଲୋକ ମେପିଥିବା ଭାମନକୁ ନମସ୍କାର। ଭୃଗୁପତି ଭାବେ ଅଭିମାନୀ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନାଶକ, ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ରାବଣ ବିନାଶକୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତ ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଦାଇତ୍ୟ ଦାନବ ମୋହନ, କଳ୍କି ଭାବେ ଅଧର୍ମୀ ରାଜାଙ୍କ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସଂସାର ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବରେ କାର୍ମିକ ପଥରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛି। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେହ, ସନ୍ତାନ, ଘର, ଧନ, ବାନ୍ଧବ ଆଦିକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଭ୍ରମଣ କରୁଛି, ସ୍୵ପ୍ନ ଭଳି ମିଥ୍ୟା ଜଗତକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଅନ୍ଧକାରେ ରହିଛି। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଜଡି ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି, ନିଜ ପ୍ରିୟ କ’ଣ ତାହା ଜାଣିପାରୁନାହିଁ, ଅନିତ୍ୟ, ଅନାତ୍ମା, ଦୁଃଖମୟ ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇଛି। ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ଜଳକୁ ଚାପି ମୃଗତୃଷ୍ଣା ଚାହେ, ସେପରି ମୁଁ ଆପଣଠାରୁ ଦୂରେ ଥିବାରୁ ମିଥ୍ୟା ଜଗତ ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛି। ମୋ ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ, ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ଓ କର୍ମରେ ପୀଡିତ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନାହିଁ। ଏପରି ଅନୁଗ୍ରହରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଅପାତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଭାବି ମୁଁ ଧନ୍ୟ। ହେ କମଳନାଭ, ଯେତେବେଳେ ମନ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଆପଣଙ୍କ ସଠିକ୍ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସୁଦ୍ଧ ଚେତନ ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ପ୍ରଧାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ଭୂତ ନାଶକ, ହୃଷୀକେଶ, ମୁଁ ଶରଣାଗତ—ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି ଅକୃରାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ନାମକ ଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଏହି ପ୍ରଥମ ଭାଗରେ ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଅକୃରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରି, ଏକ ନାଟକର ନାୟକ ଭଳି ଦର୍ଶନ ଦେଇ ତାହାକୁ ଅପସାରଣ କରିଦେଲେ।