ଅକୃରା ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ତାଙ୍କର କମଳ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଜ୍ଵଳମାନ ହେଉଥିଲା । ଉରସ୍ଥଳରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଦ୍ୟୁତିମାନ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ବନମାଳା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା । ତାଙ୍କୁ ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ, ସନକାଦି ଋଷିମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ପ୍ରମୁଖ ଦେବତାମାନେ, ଓ ନବଜନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ ପରିବେଷଣ କରୁଥିଲେ । ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନାରଦ, ଭାସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ବିଶିଷ୍ଟ ଭକ୍ତମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ । ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ଵାଣୀ, ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ତୃପ୍ତି, ଲୟ, ଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ମାୟା ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ । ଅକୃରା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ଭିଜିଯାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର କମ୍ପିତ ହେଲା, ହୃଦୟ ଭାବେ ବିହ୍ୱଳ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା । ଗଳା ଭରିଆସିଲା, ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡି ଧୀରେ ଧୀରେ ସମ୍ମାନରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହିପରି ଅକୃରାଙ୍କ ଫେରା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ଉନଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା । ଏବେ ଅକୃରା କହିଲେ— “ମୁଁ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ପ୍ରାଚୀନ ଅବିନାଶୀ ପୁରୁଷ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ଯାଙ୍କର ନାଭିର କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଯାହାଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି । ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦି, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମ ରୂପ ହେଉଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ । କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦି ତୁମ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଅନ୍ୟତ୍ୱ ଭାବରେ ଧରିଥାନ୍ତି; ଅଜନ୍ମା ମଧ୍ୟ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି, ଗୁଣାତୀତ ଯାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ତୁମ ସ୍ୱରୂପକୁ ନୁହେଁ । ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ପରମ ପୁରୁଷ, ଭଗବାନ୍, ଆତ୍ମାରେ, ଭୂତମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ବିଦ୍ୟମାନ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି । କେତେକ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦିକ ମାର୍ଗରେ ତିନି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ବିଭିନ୍ନ ନାମ ରୂପରେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି । ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଜ୍ଞାନମୟ ରୂପକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି । କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ନିୟତ ଆଚରଣରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ରୂପ ହେଉଛ, ଏହି ଭାବରେ ଏକ ଓ ଅନେକ ରୂପ ଭାବରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି । ଅନ୍ୟମାନେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିବ ଭାବରେ ତୁମକୁ ବିଭିନ୍ନ ମାର୍ଗରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି । ପ୍ରଭୁ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କାରଣ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମେ ହେଉଛ । ପର୍ବତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନଦୀମାନେ ଯେପରି ଏକାଦିକ ଦିଗରୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ମାର୍ଗ ଅବଶେଷରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉଛି । ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍, ତମସ୍ ତୁମ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ; ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଅଚଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏହି ଗୁଣରେ ବନ୍ଧା । ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଅସଙ୍ଗ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଚିତ୍ତର ସାକ୍ଷୀ, ଏହି ଗୁଣମୟ ସୃଷ୍ଟି ଅଜ୍ଞାନରେ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟେ ଘୂରୁଛି । ଅଗ୍ନି ତୁମର ମୁଖ, ପୃଥିବୀ ଚରଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୟନ, ଆକାଶ ନାଭି, ରଥ ହୃଦୟ, ଦିଗ୍ବଳୀ କର୍ଣ୍ଣ, ସ୍ୱର୍ଗ ମୁଣ୍ଡ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ହସ୍ତ, ସମୁଦ୍ର ଉଦର, ବାୟୁ ଶ୍ୱାସ, ଶକ୍ତି ତୁମର ଶକ୍ତି । ଗଛ ଓ ଔଷଧ ତୁମ ଲୋମ, ମୁଣ୍ଡର କେଶ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ହଡ଼ ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ଦାନ୍ତ, ଦିନ ରାତ୍ରି ତୁମର ଞ୍ଚକ୍ଷୁପାଟ, ପ୍ରଜାପତି ମନ, ବୃଷ୍ଟି ଶୁକ୍ର, ପୁରୁଷତ୍ୱ ତୁମର ଶକ୍ତି । ଅବିନାଶୀ ପୁରୁଷ, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍, ଦିଗ୍ବଳୀ, ଜନ୍ତୁ ଏକାଠି ହୋଇଥାଏ, ଯେପରି ଜଳରେ ଜଳଚର, ଉଡ଼ିଆ ଗଛରେ ମକ୍କି, ମନରେ ଭାବ । ଏଠାରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କର, ସେହି ରୂପରେ ଜଗତ୍ ପାପ ଶୁଧ୍ଧି କରି ତୁମ ଗୁଣଗାନ କରେ । ପ୍ରାଚୀନ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପକୁ ପ୍ରଣାମ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଳରେ ବିହାର କଲେ; ହୟଗ୍ରୀବ ମୁଣ୍ଡ ଧାରୀ, ମଧୁ କୈଟଭ ହନ୍ତାକୁ ପ୍ରଣାମ । ଅପାର ବିଶାଳ ରୂପ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଧାରଣକାରୀ, ବରାହ ରୂପରେ ପୃଥିବୀ ଉଦ୍ଧାରକୁ ପ୍ରଣାମ । ଅଦ୍ଭୁତ ନରସିଂହ ରୂପ, ସାଧୁଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବାକୁ ପ୍ରଣାମ; ବାମନ ଭାବେ ତିନି ଲୋକ ବ୍ୟାପିଥିବାକୁ ପ୍ରଣାମ । ଭୃଗୁଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଦମନକାରୀ, ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ରାବଣ ନାଶକୁ ପ୍ରଣାମ । ଵାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ । ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ଦୈତ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମୋହିତ କରିଥିବାକୁ, କଲ୍କି ଭାବେ ପାପୀ ଓ ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେ ନାଶ କରୁଥିବାକୁ ପ୍ରଣାମ । ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ମାୟାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭ୍ରମିତ; ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବରେ ଅସତ୍ୟକୁ ଧରି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁରେ ଘୂରୁଛି । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେହ, ସନ୍ତାନ, ଘର, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ ଭାବରେ ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଭ୍ରମିତ ହେଉଛି । ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ମନ ଭ୍ରମିତ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି, ନିଜକୁ ପ୍ରିୟ କ’ଣ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ, ଅନିତ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଆସକ୍ତ । ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ଜଳ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା ଜଳକୁ ଛାଡ଼ି ମୃଗମରୀଚିକା ପଛରେ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମେଠାରୁ ମୁହଁ ଫେରି ମାୟାକୁ ଧରିଛି । ମୋ ମନ ଅଭିଲାଷା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଃଖିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଯାହାକୁ ଏଉଁଠାରୁ ସେଉଁଠାକୁ ନେଇଯାଉଛି, ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନାହିଁ । ଏହିପରି ଅଯୋଗ୍ୟ ମୁଁ ତୁମର ଚରଣକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି, ଏହା ମଧ୍ୟ ତୁମର କୃପା ବୋଲି ଭାବୁଛି । ହେ କମଳନାଭ, ଯେତେବେଳେ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ତୁମ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥାଏ । ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନର ନାଥ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ । ଵାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ଭୂତର ନାଶକ, ହୃଷୀକେଶ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ଶରଣାଗତ । ଏହିପରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ‘ଅକୃରାଙ୍କ ସ୍ତୁତି’ ଶେଷ ହେଲା ।