ଅକୃରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ଭୂଷିତ—ମୁକୁଟ, ବାହୁବନ୍ଦ, ଭୂଜବନ୍ଦ, ଜନ୍ୟ, କମରବନ୍ଦ, ମାଳା, ପାଦବନ୍ଦ ଓ କଣବାଲି ରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପଦ୍ମସମ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଚମକୁଥିଲା; ଚେଷ୍ଟରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଦୀପ୍ତିମାନ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ମୃଗମଦ ମାଳା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ସହିତ ସୁନନ୍ଦା, ନନ୍ଦା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୂତଗଣ, ସନକା ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଭଳି ଦେବତାମନ୍ୟ, ନବଜନ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମୁନି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନାରଦ, ଭାସୁ ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ପ୍ରକାରରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ଭାଷା, ଦୀପ୍ତି, କୀର୍ତି, ତୃପ୍ତି, ନିର୍ବାଣ, ଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି, ମାୟା—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲା। ଅକୃରା ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଯାଇଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହ ହର୍ଷରେ କମ୍ପିତ, ହୃଦୟ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା। ଗଳା ଅଟକି ଆସିଲା, ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଅକୃରା ମନେ ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନତମସ୍ତକ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ଧୀରେ ଧୀରେ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଠିରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧର ଉନତିସ ଅଧ୍ୟାୟ "ଅକୃରାର ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତନ" ଶେଷ ହୁଏ। ଅକୃରା କହିଲେ: "ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଆଦି ଅବିନାଶୀ ପୁରୁଷ, ନାରାୟଣ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମର ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମରୁ ଆସିଛି। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ତୁମର ଅଂଶ। ତଥାପି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦି ଏହି ସମସ୍ତ ତୁମ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ କୁ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି; ଗୁଣରେ ବନ୍ଧିତ ଅଜନ୍ମା, ଗୁଣତୀତ କୁ ଜାଣିପାରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ଅଗୋଚର। ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ୱରୂପ ରୂପେ, ଆତ୍ମା ଭିତରେ, ପ୍ରାଣୀ ଭିତରେ, ଦେବତା ଭିତରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦ ମାର୍ଗରେ, ତ୍ରିବିଧ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ନାମରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ରିୟା ତ୍ୟାଗ କରି ଶାନ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଏକ ରୂପ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ଶିବ ମାର୍ଗରେ, ଶିବ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ବିଭିନ୍ନ ଶିକ୍ଷାକୁ ଅନୁସରି ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ମନ ଅନ୍ୟ ଦେବତାରେ ଲଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାର ଆଶ୍ରୟ। ପର୍ବତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନଦୀ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଥିବା ପରି, ସମସ୍ତ ମାର୍ଗ ତୁମକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରେ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍, ତମସ୍—ଏହି ତୁମର ଗୁଣ; ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଅଚଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଗୁଣରେ ବନ୍ଧିତ। ଅନାସକ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ମନର ସାକ୍ଷୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଅଜ୍ଞାନର ତରଙ୍ଗରେ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଗୁଣ ବିଚରଣ କରେ। ଆଗ୍ନି ତୁମର ମୁଖ, ପୃଥିବୀ ପାଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆକାଶ ନାଭି, ରଥ ହୃଦୟ, ଦିଶା କାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ମୁଣ୍ଡ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ଭୁଜ, ସମୁଦ୍ର ଉଦର, ବାୟୁ ଶ୍ୱାସ, ଶକ୍ତି ତୁମର ଶକ୍ତି। ବୃକ୍ଷ ଓ ଔଷଧ ତୁମର ରୋମ, ମୁଣ୍ଡର ରୋମ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ହାଡ଼ ଓ ନଖ, ପର୍ବତ ଦାନ୍ତ, ଦିନ ରାତି ତୁମର ଚକ୍ଷୁପାଟ, ପ୍ରଜାପତି ମନ, ବୀଜ ମୃଷ୍ଟି, ପୁରୁଷତ୍ୱ ତୁମର ଶକ୍ତି। ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା ରୂପେ ତୁମେ, ଜଗତ ଓ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ତୁମରେ ଅସ୍ଥିତ; ପାଣିରେ ମାଛ, ଉଡ଼ି ଫଳରେ ମାଛ, ମନରେ ଭାବ ପରି ସମସ୍ତେ ତୁମରେ ଏକତ୍ରିତ। ତୁମେ ଲୀଳା ନିମିତ୍ତରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କର, ସେଇ ରୂପରେ ଜଗତ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଉଲ୍ଲାସରେ ତୁମର କୀର୍ତି ଗାଏ। ମହାପ୍ରଳୟର ଜଳରେ ବିଚରିଥିବା ମାଛ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର; ଘୋଡ଼ାମୁଣ୍ଡ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର; ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର। ଅସୀମ ଆଶ୍ରୟ, ମନ୍ଦର ଉତ୍ତୋଳକ, ଭୂମି ଉଦ୍ଧାରକ ବରାହ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର। ଅଦ୍ଭୁତ ନରସିଂହ, ଧର୍ମଜନଙ୍କର ଭୟ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର; ତିନି ଲୋକରେ ପଦ ଦେଇଥିବା ବାମନକୁ ନମସ୍କାର। ଭୃଗୁଙ୍କର ନାଥ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦମନକୁ ନମସ୍କାର; ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ରାବଣ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର। ଵାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତ ନାଥକୁ ନମସ୍କାର। ବୁଦ୍ଧ ରୂପ, ଦୈତ୍ୟ ଦାନବ ମୋହକୁ ନମସ୍କାର; କଳ୍କି ରୂପ, ଅଧର୍ମ ରାଜାଙ୍କ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ମାୟାରେ ଏହି ଜଗତ ଭ୍ରମିତ; 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କର୍ମରେ ଚଳିଯାଏ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେହ, ସନ୍ତାନ, ଘର, ଧନ, ସଜନରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସତ୍ୟ ଭାବି ଭ୍ରମିତ; ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଚଳିଯାଏ। ବିପରୀତ ଭାବରେ ମନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଯାଇ, ନିଜ ଆତ୍ମାର ତାତ୍ପର୍ୟ ଜାଣିପାରିନାହିଁ, ଅସ୍ଥାୟୀ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା ବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତ। ଯେପରି ଜଳ ଗଛରେ ଢାକି ଥିଲେ ଜଣା ନଥିବା ଜଣେ ମୃଗମରୀଚିକା ଚାହିଁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମାୟା ଉପରେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ। ଦୁଃଖିତ ମନ, ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରିୟାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ମନ ଏଠା ଉଠା ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ତୁମର ଚରଣ ଉପରେ ଆସିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଅଯୋଗ୍ୟମାନେ ଆସିପାରିନାହାନ୍ତି; ଏହି ମଧ୍ୟ ତୁମର କୃପା ବୋଲି ମନେ କରେ। ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ତୁମେ ଦେଉଥିବା; ହେ ପଦ୍ମନାଭ, ଯେଉଁବେଳେ ମନ ନିଖାରି ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରେ, ସେବେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ନିର୍ମଳ ଚେତନା, ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନର ନାଥ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଵାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ନାଶକ, ହୃଷୀକେଶ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ଶରଣାଗତ। ଏଠିରେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧର ଚାଳିଶିଅଂ ଅଧ୍ୟାୟ "ଅକୃରାର ସ୍ତୁତି" ଶେଷ ହୁଏ।