ଅକୃର ତାଙ୍କ ଦୈବି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେବେ ଭଗବାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଦେଖିଲେ, ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଥିଲା। ଭଗବାନଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଭରିପୁର୍ଣ୍ଣ ବାହୁ, ବିଶାଳ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଛାତି, ଶଙ୍ଖ ପରି ଗଳା, ଗଭୀର ନାଭି ଏବଂ କମଳପତ୍ର ପରି ତନୁମୂଳ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ତଣ୍ଡ ଏବଂ ଜଂଘା ବିଶାଳ, ହାତ ଓ ଘୁଁଡି ଠିକ୍ ଆକୃତିର, ତାଙ୍କର ପାଦ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଗଠିଲା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ, ନଖ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଏବଂ ଆଲୋକିତ, ପାଦରେ ନଉଟି ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅଙ୍ଗୁଳି ଥିଲା, ଯାହା କମଳପୁଷ୍ପ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଭଗବାନ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ—ମୁକୁଟ, ବାହୁଲତା, ବାହୁବନ୍ଦ, ଉପବୀତ, କଟିସୂତ୍ର, ମାଳା, ପାୟଲ, ଅଲଙ୍କାର ଏବଂ କଣ୍ଠାଭୂଷଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ। ତାଙ୍କର କମଳ-ହସ୍ତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଦୀପ୍ତିମାନ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଭୂଷିତ ମାଳା ଥିଲା। ସେଠାରେ ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀ, ସନକାଦି ଋଷି, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମନ୍ୟ, ନବ ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନାରଦ, ବାସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ। ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ବାଣୀ, ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ତୃପ୍ତି, ଲୟ, ଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ମାୟା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଅକୃର ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ, ହୃଦୟ ଭାବେ ଭରିଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଅଭିଭୂତ। ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଗଦ୍ଗଦ୍ ହେଲା, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅବିଚଳିତ ରହି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହସ୍ତ ଯୋଡି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ଉନଚାଳିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ 'ଅକୃରର ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ' ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ପରମହଂସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର। ତାପରେ ଅକୃର ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ହେ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ ନାରାୟଣ! ଯାଙ୍କର ନାଭିର କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉଦ୍ଭବ ହେଇଛନ୍ତି, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତର ମୂଳ, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା—ଏହି ସବୁ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ବିଲୀନ। ଏହି ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦି ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ସ୍ୱ-ପର ବିଚାରରେ ଅଟକି ରହିଛନ୍ତି। ଅଜନ୍ମା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ରହି, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପକୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯୋଗୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପରମ ପୁରୁଷ, ପରମେଶ୍ୱର ଭାବରେ, ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମାରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଭିତରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। କିଛି ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ତ୍ରୟୀ ବେଦ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ନାମରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରି, ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ମନ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଏକ ଆକୃତି ଭାବରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନେକ ଲୋକ ଶିବ ମାର୍ଗ ଅନୁସରି, ଶିବଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ସତ୍ୟପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି, କାରଣ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ବିଲୀନ। ପାହାଡ଼ରୁ ଉଦ୍ଭବ ନଦୀମାନେ, ବର୍ଷାରେ ଭରି ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରି, ସମସ୍ତ ମାର୍ଗ ଶେଷରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆସି ମିଶିଯାଏ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ, ତମସ—ଏହି ତିନି ଗୁଣ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱଭାବର ଅଂଶ; ବ୍ରହ୍ମାରୁ ନିର୍ଜୀବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି। ନିର୍ମୋହ ଦୃଷ୍ଟି, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ମନର ସାକ୍ଷୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ଗୁଣମୟ ପ୍ରବାହ, ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ ମାନେ ଭିତରେ ବିଚରଣ କରୁଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଅଗ୍ନି ଆପଣଙ୍କ ମୁଖ, ପୃଥିବୀ ପାଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଖି, ଆକାଶ ନାଭି, ରଥ ହୃଦୟ, ଦିଗ୍ବଳୀ କାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ମୁଣ୍ଡ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ବାହୁ, ସମୁଦ୍ର ଉଦର, ବାୟୁ ଶ୍ୱାସ, ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭାବେ ବିସ୍ତାରିତ। ଗଛ ଓ ଔଷଧି ଆପଣଙ୍କ ଲୋମ, ମୁଣ୍ଡର ଚୁଲ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ହାଡ଼ ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ଦାନ୍ତ, ଞ୍ୟାସ ଦିନ ଓ ରାତି, ପ୍ରଜାପତି ମନ, ବୃଷ୍ଟି ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ, ପୁରୁଷତ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି। ଅକ୍ଷୟ ଆତ୍ମା ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ତାଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏମିତି ଏକତ୍ରିତ ଅଛନ୍ତି—ଜଳରେ ମାଛ, ଡୁମୁର ଗଛରେ ମକୁଡ଼ି, କିମ୍ବା ମନରେ ଭାବ ପରି। ଆପଣ ଯେଉଁ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହି ଆକୃତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରେ। ମତ୍ସ୍ୟ ଆବତାରରେ ଜଳରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ମତ୍ସ୍ୟକୁ ନମସ୍କାର; ହୟଗ୍ରୀବ ମୁଣ୍ଡଧାରୀ, ମଧୁ-କୈଟଭ ବିଧ୍ୱଂସୀକୁ ନମସ୍କାର। ବିଶାଳ ଅନନ୍ତ, କୂଳହୀନ ଆଶ୍ରୟ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉତ୍ତୋଳକୁ ନମସ୍କାର; ବରାହ ଆକୃତିରେ ପୃଥିବୀ ଉଦ୍ଧାରକୁ ନମସ୍କାର। ଅଦ୍ଭୁତ ନରସିଂହ ଆବତାର, ଧର୍ମିକଙ୍କ ଭୟ ହରଣ କରୁଥିବାକୁ ନମସ୍କାର; ବାମନ ଆବତାରରେ ତିନି ଲୋକ ଅଟକାଇଥିବାକୁ ନମସ୍କାର। ଭୃଗୁବଂଶର ପ୍ରଭୁ, ଅଭିମାନୀ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର; ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାବଣ ବିଧ୍ୱଂସୀକୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତମୁଳକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧ ଆବତାର, ଦୈତ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମୋହିତ କରୁଥିବାକୁ ନମସ୍କାର; କଳ୍କି ଆବତାରରେ ଅଧର୍ମୀ ରାଜାଙ୍କ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର।