ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା ଯେଉଁଠାରେ ଅକୃର ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଏକ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ମେଘ ନିଭା ଦେହର ଦେବତା ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଚାରିଟି ହାତ, ଶାନ୍ତ ମନ, ଏବଂ ତାଙ୍କର କମଳ ଦଳ ସଦୃଶ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୋଭାମୟ, ମୃଦୁ ହାସରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅଲଙ୍କୃତ, ଭୂରୁ, ନାକ, କାନ, ଗଣ୍ଡ ଓ ଓଠ—ସମସ୍ତେ ଲାଲ ଓ ମନୋହର। ତାଙ୍କର ଦୂର୍ଗ୍ଗ ହାତ, ଚୌଡ଼ା ଓ ଶୋଭାମୟ ଛାତି, ଶଂଖ ନିଭା ଗଳା, ଗଭୀର ନାଭି, ତରୁଣ ପତ୍ର ସଦୃଶ ଭୁଜା ଓ ପେଟର ଭାଙ୍ଗ। ତାଙ୍କର କଟି ଓ ଉରୁ ମୋଟା, ହାତ ଓ ଘୁଁଡ଼ି ଭଲଭାବେ ଗଢ଼ା, ତାଙ୍କର ପାଦ ମନୋହର ଓ ଶୋଭାମୟ। ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଗଠି ଉଚ୍ଚ, ନଖ ଲାଲ ଓ ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ପାଦ ନବଟି ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅଙ୍ଗୁଳି ସହିତ କମଳ ଫୁଲ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଳା, ମୁକୁଟ, ବାହୁବଳୟ, କଙ୍କଣ, ଜନ୍ୟୁ, କଟିସୂତ୍ର, ମାଳା, ପାଦସର, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିଲା; ଛାତି ଉପରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ମାଳ୍ୟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ, ସନକ ଓ ତାଙ୍କ ସହୋଦରମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ନବଜନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନାରଦ, ବସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତମାନେ ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଶ୍ରୀ (ଲକ୍ଷ୍ମୀ), ପୁଷ୍ଟି, ବାଣୀ, ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ତୃପ୍ତି, ଲୟ, ବିଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ମାୟା ମଧ୍ୟ ସେଠି ସେବାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି ଅକୃର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଦେହ କମ୍ପିତ, ହୃଦୟ ଭାବେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା। ସେ ଗଭୀର ଶାନ୍ତିରେ, ଗଳା ମନ୍ଦ ହୋଇ, ମସ୍ତକ ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଣାମ କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏଭଳି ଏକୃରଙ୍କ ଫେରା ଅନ୍ତ ହେଲା, ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧର ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି। ଏବେ ଅକୃର ମହାଭାବରେ କହିଲେ: “ମୁଁ ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କ କାରଣ, ନାରାୟଣ, ଆଦିପୁରୁଷ, ଅବିନାଶୀ, ଯାଁକର ନାଭିରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାଁଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଆସିଛି, ସେଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ପଞ୍ଚମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦିକାରଣ, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଗୋଚର ବସ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଅଂଶ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଏହି ସମସ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଥିବାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରେନାହାନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିଥାନ୍ତି। ଅଜନ୍ମା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା, ଗୁଣାତୀତ ଯାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ପରମ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଆତ୍ମାରେ, ଜନ୍ତୁମାନେ, ଦେବତାମାନେ—ସେଇ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। କେତେକ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ତିନି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ନାମରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ବିଧିବତ ଆଚରଣ କରି, ଏକ ରୂପ ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଅନେକ ରୂପ ହେଉଛନ୍ତି, ଏହିଭଳି ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଅନେକ ଲୋକ ଶିବ ମାର୍ଗ ଅନୁସରି, ଶିବ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଅନେକ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଠ ଅନୁଯାୟୀ ନାନା ଭାବରେ। ଏକଥା ସତ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ବିରାଜିତ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାକୁ ଭଜିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି। ଯେପରି ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନଦୀମାନେ, ବର୍ଷା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ମାର୍ଗ ଶେଷେ ଆପଣଙ୍କୁ ଯାଏ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜ, ତମ—ଏହି ତିନି ଗୁଣ ଆପଣଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ; ଏହି ଗୁଣରେ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ନିର୍ଜୀବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଗଠିତ। ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ମନର ସାକ୍ଷୀ; ଏହି ଗୁଣମୟ ପ୍ରବାହ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଅଗ୍ନି ଆପଣଙ୍କର ମୁଁହ, ପୃଥିବୀ ପାଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆକାଶ ନାଭି, ରଥ ହୃଦୟ, ଦିଗ ଶ୍ରବଣ, ଶ୍ୱର୍ଗ ମୁଣ୍ଡ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ହସ୍ତ, ସାଗର ଉଦର, ବାୟୁ ଶ୍ୱାସ, ଶକ୍ତି ଶକ୍ତିର ଆଧାର। ଗଛ ଓ ଔଷଧି ଆପଣଙ୍କର ଲୋମ, ମୁଣ୍ଡର ଲୋମ ଶାକା, ମେଘ ହାଡ଼ ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ଦାନ୍ତ, ଞ୍ଚକ୍ଷୁପାଟ ଦିନ ରାତି, ପ୍ରଜାପତି ମନ, ବର୍ଷା ଶୁକ୍ର, ପୁରୁଷତ୍ୱ ଆପଣଙ୍କର ଗୁଣ। ଅବିନାଶୀ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ଜୀବମାନେ ନିହିତ, ଯେପରି ଜଳରେ ଜଳଚର, ଉଡ଼ି ଗଛରେ ମକୁଣ, ମନରେ ଭାବ ଉପଜେ। ଆପଣ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ପାପ ହିନ୍ନ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଗାନ କରନ୍ତି। ମୁଁ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯିଏ ପ୍ରଳୟ ଜଳରେ ବିଚରିଥିଲେ; ହୟଗ୍ରୀବ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ, ମଧୁ କୈଟଭ ନାଶକୁ ପ୍ରଣାମ। ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ମନ୍ଦର ଗିରି ଧାରଣ କରିଥିବା ବିପୁଳ ଆପଣଙ୍କୁ, ବରାହ ଭାବେ ଭୂମି ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଅଦ୍ଭୁତ ନୃସିଂହ ଭାବେ ଧର୍ମିକଙ୍କ ଭୟ ନାଶକୁ, ତିନି ଲୋକ ଅଟକାଇଥିବା ବାମନ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଭୃଗୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦମକାରୀ, ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ରାବଣ ନାଶକୁ, ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତ ପତି ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ବୌଦ୍ଧ ରୂପରେ ଦାନବ ମୋହକୁ, କଳ୍କି ଭାବେ ଅଧର୍ମୀ ରାଜାଙ୍କ ନାଶକୁ ପ୍ରଣାମ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ଦେହ, ସନ୍ତାନ, ଘର, ଧନ, ବାନ୍ଧବ ଭାବି ଭ୍ରମରେ ଘୁରୁଛି, ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ବ୍ୟାପ୍ତ।