ଅକୃର ଜଳରେ ନାଉ ବଢ଼ାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ହଠାତ୍ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ—ସେଠାରେ ଥିଲେ ସହସ୍ର ମୁଣ୍ଡ ଓ ସହସ୍ର ନାଗମଣି ଥିବା ଦିବ୍ୟ ନାଗ ଆଦିଶେଷ। ସେ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ହିମଶିଖର ଭଳି ଧଳା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ବସିଥିଲେ ଏକ ଘନମେଘ ନୀଳ ଦେହ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଚାରିଭୁଜା ଶାନ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଲୋଟସ ଦଳ ଭଳି ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା। ସେ ଦେବତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନୋହର ହାସ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଭୃକୁଟି, ନାକ, କାନ, ଗଣ୍ଡ, ଓ ଓଠ ସବୁ ରକ୍ତିମ ଓ ମନୋହର। ତାଙ୍କର ଦୂର୍ଘ ଭୁଜା, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉଦାର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, ଶଂଖ ଭଳି ଗଳା, ଗଭୀର ନାଭି, ଓ କମଳି ପତ୍ର ଭଳି ଭୂନ୍ଦ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଉଦର ଥିଲା। ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ ଓ ଜଂଘା ମୋଟା, ହାତ ଓ ଘୁଂଡି ଗଠିତ, ଗଣ୍ଡ ଓ ଚରଣ ଶୋଭାମୟ। ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଗଠିତ ଓ ଲାଗି ଲାଗିଥିଲା, ରକ୍ତିମ ନଖ ରେ କିରଣ ଚମକୁଥିଲା, ଚରଣ ନବଦଳ ପଦ୍ମ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଓ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ—ମୁକୁଟ, ବାହୁଳି, କଙ୍କଣ, ଜନ୍ୟୁ, କଟିସୂତ୍ର, ମାଳା, ନୂପୁର ଓ କୁଣ୍ଡଳ ରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ତାଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତ ରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଦୀପ୍ତିମାନ; ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚମତ୍କାର କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ଭୃଙ୍ଗ ମାଳା ଅଛି। ସେଠାରେ ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ନିକଟ ସଙ୍ଗୀ, ସନକାଦି ଋଷିମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଏବଂ ନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନାରଦ, ବସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ବାଣୀ, ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ତୃପ୍ତି, ଲୟ, ଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ମାୟା ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅକୃର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ହର୍ଷରେ କମ୍ପିତ, ହୃଦୟ ଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁସିଞ୍ଚିତ। ଭକ୍ତିରେ ଭାସି ଜଣା ଅକୃର କଣ୍ଠ ଅବରୁଦ୍ଧ, ମନେ ଶାନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ହସ୍ତ ଜୋଡ଼ି ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରଣାମ କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧରେ 'ଅକୃରର ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ' ନାମକ ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଅକୃର କହିଲେ: “ମୁଁ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯାଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ପଞ୍ଚମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଗୋଚର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା—ଏହି ସବୁ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ। ତଥାପି, ଏହି ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ତୁମ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଅନ୍ୟତ୍ୱ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଅଜନ୍ମା ମଧ୍ୟ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି ଅଜନ୍ମା କୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ୱୟଂ ପରମ ପୁରୁଷ, ଭଗବାନ୍, ଆତ୍ମାରେ, ଭୂତମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। କିଛି ଦ୍ୱିଜ ଏହି ବେଦିକ ପଥ ଅନୁସରି, ତିନି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ରୂପର ଯଜ୍ଞ କରି ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି ଶାନ୍ତିରେ ବସି ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି ବିଦ୍ୟାୟାଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ବିଧି ଅନୁସାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତର ଅଂଶ ଏବଂ ଏକ ରୂପ ଥିବା ବୋଲି ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିବ ରୂପରେ ତୁମକୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କର ମନ ଅନ୍ୟତ୍ର ଥାଏ। ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନଦୀମାନେ ବର୍ଷା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯେପରି ଯାଅନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଥ ଶେଷରେ ତୁମେ ପାଖକୁ ଯାଏ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ତୁମର ଗୁଣ; ସେଥିରେ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଅଚଳ ଯାଏ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଗଠିତ। ନିର୍ଲିପ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଚିତ୍ତର ସାକ୍ଷୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଏହି ଗୁଣମୟ ଧାରା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦେବତା, ମାନବ, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପିଛି। ପ୍ରଭୁ, ଅଗ୍ନି ତୁମର ମୁଁହ, ପୃଥିବୀ ଚରଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆକାଶ ନାଭି, ରଥ ହୃଦୟ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ କାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ମୁଣ୍ଡ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ଭୁଜା, ସମୁଦ୍ର ଉଦର, ବାୟୁ ଶ୍ୱାସ, ଶକ୍ତି ତୁମର ଶକ୍ତି। ଗଛ ଓ ଔଷଧ ତୁମର ଲୋମ, ମୁଣ୍ଡର କେଶ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ହଡ଼ ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ଦାନ୍ତ, ଞ୍ଜାପି ଦିନ ଓ ରାତି, ପ୍ରଜାପତି ମନ, ବର୍ଷା ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ, ପୁରୁଷତ୍ତ୍ୱ ତୁମର ବୀର୍ୟ। ଏହି ଅବିନାଶୀ ପୁରୁଷ, ତୁମରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ତାଙ୍କ ଅଧିପତି ଓ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଏମିତି ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳରେ ମାଛ, ଅଞ୍ଜିର ଗଛରେ କୀଟ, ବା ମନରେ ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କର, ଏହି ରୂପ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଗାଏ। ପ୍ରଥମ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର, ଯେ ନିମଜ୍ଜନର ଜଳରେ ଚଳିଥିଲେ; ହୟଗ୍ରୀବ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ମଧୁ କୈଟଭ ନାଶ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବିଶାଳ କୂର୍ମ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର, ଅପାର ଆଧାର, ମନ୍ଦରାଚଳ ଉଦ୍ଧାରକ, ବରାହ ରୂପରେ ପୃଥିବୀ ଉଦ୍ଧାରକୁ ନମସ୍କାର। ବିଚିତ୍ର ନୃସିଂହ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର, ଧର୍ମିକଙ୍କ ଭୟ ହରଣକୁ; ବାମନ ରୂପରେ ତିନି ଲୋକ ବ୍ୟାପିଥିବାକୁ ନମସ୍କାର। ଭୃଗୁଙ୍କ ନାୟକ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦମନକୁ ନମସ୍କାର; ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ରାବଣ ବିନାଶକୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତ ନାୟକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର, ଦୈତ୍ୟ ଦାନବଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିବାକୁ; କଳ୍କି ରୂପରେ ଅଧର୍ମୀ ଓ ଅଶୁଚି ରାଜାଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିବାକୁ ନମସ୍କାର।