ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଫେରିବା ଆଶା ଯେତେବେଳେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବାମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଇ ଗାଇ ବିତାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାମ ଓ ଅକୃରାଙ୍କ ସହ ବ୍ରଜେଶ୍ୱରୀ କୃଷ୍ଣ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ରଥ ଉପରେ ବସି, ପବିତ୍ର ଯମୁନା ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ମୁଁହ ଧୋଇ, ମଣିମୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ପିଇ, ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଛାୟାମୟ ବୃକ୍ଷମାଳା ଭିତରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୁନି ରଥରେ ବସିଲେ। ଅକୃରା, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ରଥ ଉପରେ ବସି, ଯମୁନା ନଦୀର ତଟକୁ ଗଲେ ଓ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଅକୃରା ଯେତେବେଳେ ସେଇ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଡୁବି, ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ସେଠି ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକାଠି ଦେଖିଲେ। ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଦେବକୀପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣ ରଥରେ ରହିବା ଉଚିତ, ତେବେ ପୁଣି ଏଠି ଜଳରେ କିପରି ଦେଖୁଛି?” ଏହି ଭାବରେ ତାଙ୍କର ମନ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡ଼ିଲା। ସେ ଉପରକୁ ଆସି ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ, ଦେଖିଲେ ଏହି ଦୁଇଜଣ ପୁନି ପୂର୍ବବତ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ପୁଣିଥରେ ଜଳରେ ଡୁବିଲେ, ଚିନ୍ତା କଲେ - ଜଳରେ ଯାହା ଦେଖୁଛି, କି ଏହା ମିଥ୍ୟା? ପୁଣିଥରେ ଅକୃରା ଦେଖିଲେ - ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଆସୁରମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ଚଳାଇ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି। ସେ ଦେଖିଲେ - ଏକ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଓ ହଜାର ନାଗ ଫଣା ଥିବା ଦିବ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ, ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶରୀର ହିମଶିଖର ଭଳି ଧଳା ଚମକୁଛି। ତାଙ୍କର କୋଳରେ ଏକ ଘନମେଘ ଭଳି କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚାରିହାତ, ଶାନ୍ତ ଓ କମଳ ଦଳ ଭଳି ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାପୁରୁଷ ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୋଭାମୟ, ମଧୁର ହାସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଭୌ, ନାକ, କାନ, ଗାଲ, ଓଠ ସବୁ ରକ୍ତିମ ଓ ଆକର୍ଷକ। ତାଙ୍କର ବାହୁ ଦୀର୍ଘ ଓ ଭରିପୁର୍ଣ୍ଣ, ଛାତି ବିଶାଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗଳ ଶଂଖ ଭଳି, ନାଭି ଗଭୀର ଓ କମଳ କିଶଳୟ ଭଳି ବଙ୍କିଆ। ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ ଓ ଉରୁ ବିଶାଳ, ହାତ ଓ ଘୁଁଡ଼ି ସୁନ୍ଦର ଗଢ଼ା, ପାଦ ଲମ୍ବା ଓ ଆକର୍ଷକ। ତାଙ୍କର ଗୁଲୁଁଚି ଉଚ୍ଚ, ନଖ ରକ୍ତିମ ଓ ରଶ୍ମିମୟ, ପାଦ ନବଟି ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅଙ୍ଗୁଳି ଥିବା, କମଳ ଭଳି ଚମକୁଛି। ତାଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମୁକୁଟ, ବାହୁଳି, କଙ୍ଗନ, ଜନ୍ୟୁ, କମରବନ୍ଧ, ମାଳା, ନୁପୁର, ଅଳଙ୍କାର ଓ କଣ ଆଦି ରତ୍ନ ଭୂଷଣ ଶୋଭା ଦେଉଛି। ତାଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ରହିଛି; ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ରତ୍ନମୟ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ଓ ମନୋହର ବନମାଳା ଶୋଭା ଦେଉଛି। ସେଠି ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, ଓ ଅନ୍ୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ, ସନକାଦି ଋଷିମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନାରଦ, ବାସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି। ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ଵାଣୀ, ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ତୃପ୍ତି, ଲୟ, ଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି, ମାୟା ଓ ଅନେକ ଶକ୍ତିମାନେ ସେଠି ସେବା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅକୃରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ପରମ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ହୃଦୟ ଭାବେ ବିହ୍ୱଳ, ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁସିଚିତ। ଭାବେ ଆବେଗାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ଦୃଢ଼ ଧୃତିରେ ଦଢ଼ି ମଣିଷ୍ଠ ହୋଇ, ଅକୃରା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ଧୀରେ ଧୀରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏହିପରି ଅକୃରାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନର ଉନଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧରେ, ପରମହଂସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନ୍ତିମ ହେଲା। ଏବେ ଅକୃରା ସମ୍ବିତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ— “ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ନାରାୟଣ, ଆଦିପୁରୁଷ, ଅବିନାଶୀ, ଯାହାଙ୍କର ନାଭିରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତର ଆଦି, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୋଚର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା— ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ହେଉଛ। ତଥାପି, ଏହି ସମସ୍ତ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦି ତୁମ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ନନ୍ୟତ୍ୱରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଅଜନ୍ମା ମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧି, ଗୁଣାତୀତକୁ ମାତ୍ର ଜାଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ୱୟଂ ପରମ ପୁରୁଷ, ଭଗବାନ୍, ସ୍ୱସ୍ଥିତ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମା, ପ୍ରାଣୀ ଓ ଦେବମାନେ ଭିତରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। କେତେକ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦ ପଥ ଅନୁସରି, ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ରୂପର ଯଜ୍ଞ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରି, ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜ୍ଞାନମୟ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନେକ ମନୋଶୁଦ୍ଧି ଓ ନିୟମିତ କ୍ରିୟାରେ ନିପୁଣ ଥିବା ଲୋକମାନେ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଏକ ରୂପ ଭାବେ ତୁମେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିବା ପଥ ଅନୁସରି, ବିଭିନ୍ନ ଆଚାର୍ୟଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଶିବରୂପରେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥିବାରୁ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ପର୍ବତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ବର୍ଷାରେ ଭରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଥ ଶେଷରେ ତୁମେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ, ତମସ ତୁମ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ; ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଅଚଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଗୁଣରେ ବୁନାଯାଇଛନ୍ତି। ନିର୍ଲେପ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ମନର ସାକ୍ଷୀ, ଏହି ଗୁଣମୟ ପ୍ରବାହ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରେ।