ଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କହିଲେ—ଏପରି, ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ କୃଷ୍ଣରେ ଲଗାଇ, ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଇ, ଲଜ୍ଜାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଚିତ୍କାର କରିଲେ—“ଗୋବିନ୍ଦ! ଦାମୋଦର! ମାଧବ!”। ଏହିପରି ମହିଳାମାନେ ଅଶ୍ରୁବର୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ଏବଂ ଅକୃର, ନିଜ ମିତ୍ରତାର କର୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ରଥକୁ ଆଗକୁ ଚଲାଇଲେ। ନନ୍ଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଚାରିପାଖରେ ଗୋମୂତ୍ର, ଦୁଧ, ଦହ ଭରା ଘଡା ଉପହାର ନେଇ ଗାଡ଼ିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ପଛରେ ଚଲିଲେ। ଗୋପୀମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଏକ ଚିହ୍ନ ଆଶା କରି, ରଥ ପଛରେ ଆଶାକୁ ଆଉ ଚାଲିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଚାଲିଯାଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କୁ ବିୟୋଗରେ ଭାବିତ ଦେଖି, ଯଦୁମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଦୂତମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ—“ମୁଁ ଫେରିବି”। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଥର ପତାକା ଦୃଶ୍ୟମାନ ଥିଲା ଏବଂ ରଥର ଧୂଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ପଛରେ ଚଲିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣରେ ଆକର୍ଷିତ, ଏକ ଚିତ୍ରରେ ଆକାଶିରେ ଆକର୍ଷିତ ହେବା ପରି। କିନ୍ତୁ ଗୋବିନ୍ଦର ଫେରିବା ଆଶା ଶେଷ ହେଲା ପରେ, ଗୋପୀମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳାଗାନ ଗାଇ ଦିନ କାଟିଲେ। ହେ ରାଜା, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଅକୃର ସହ ରଥରେ ବସି, ଶୁଦ୍ଧିକର ଯମୁନା ନଦୀ ପାଖକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ପ୍ରଭୁ ମୁଁହ ଧୋଇ, ମଣିମୟ ଜଳ ପିଇ, ରାମ ସହ ଏକ ଗଛର ଛାୟାରେ ଯାଇ, ପୁନଃ ରଥକୁ ଆସିବା ପରେ, ଅକୃର ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ। ଅକୃର ଚାରିପାଖରେ ଯମୁନା ତଳା ଯାଇ, ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନୈମିତ୍ତିକ ସ୍ନାନ କରିଲେ। ଯମୁନାର ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଅକୃର ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକସାଥି ଦେଖିଲେ। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ—“ଦେବକୀପୁତ୍ରମାନେ ଚାହାଁ ରଥରେ ରହିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଏଠି ଜଳରେ କିପରି?” ସେ ଜଳରୁ ବାହାରି ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ରଥରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ; ଅକୃର ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଭୁଲ କି ନୁହେଁ ବୋଲି ଜଳରେ ପୁନଃ ବିଲୀନ ହେଲେ। ଏପରି, ଅକୃର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁରମାନେ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା, ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ। ସେ ଦେଖିଲେ—ଏକ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଓ ହଜାର ନାଗଶିର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେବ, ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ହିମଶୃଙ୍ଗ ପରି ଧ୍ୱଳ ଚମକୁଥିବା। ତାଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ବଦଳ ଭଳି ଗାଢ଼ ରଙ୍ଗର ଚାରିବାହୁ ବ୍ୟକ୍ତି, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ଶାନ୍ତ ମନ, ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଲାଲ ଆଖି। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଶାନ୍ତ, ହସୁଥିବା ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି, ଭୃକୁତି, ନାସା, କାନ, ଗାଲ, ଓ ଓଠ ଲାଲ ଓ ମନୋହର। ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଭରା ହାତ, ଚଉଡ଼ା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଛାତି, ଶଂଖ ଭଳି ଗର୍ଦ୍ଧନ, ଗଭୀର ନାଭି, ତରୁଣ ପତ୍ର ଭଳି ଭୁଜା। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ନିତମ୍ବ ଓ ଉରୁ, ଖୁବ ସୁନ୍ଦର ହାତ ଓ ଗୁଡ଼ି, ଲାଲ ନଖ ରେ ରୂପ ଚମକୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ, ମନୋହର ପଦ୍ମ ଭଳି ପାଦ। ଏହି ଦେବତା ଅନେକ ଦୁଲ୍ୟ ମାଣିକ, ମୁକୁଟ, ବାହୁଦଣ୍ଡ, ଅଙ୍ଗଦ, ଜନ୍ୟୂ, କମରବନ୍ଧ, ମାଳା, ନୂପୁର, କଣବାଳି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଚମକୁଥିଲା; ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚମକୁଥିବା କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ଏବଂ ମୂଳର ଫୁଲର ମାଳା। ସେ ଦେଖିଲେ—ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ସଂଗୀ, ସନକ ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ, ନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମୁନିମାନେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ନାରଦ, ଵାସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ-ନିଜ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଦେଇ। ଶ୍ରୀ, ପୁଷ୍ଟି, ଵାଣୀ, ତେଜ, ଯଶ, ତୃପ୍ତି, ନାଶ, ଜୟ, ଜ୍ଞାନ, ଅଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି, ମାୟା ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅକୃର ଅତି ଆନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ତନମନ ଉତ୍ସାହିତ, ହୃଦୟ ଭାବରେ ପ୍ରବାହିତ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା। ଗଳା ଅଟକି ଯିବା ଭାବରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଉପସ୍ଥାନରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ଅକୃର ମନୋହର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏହିପରି, “ଅକୃରଙ୍କ ଫେରିବା” ନାମକ ଉନତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧର ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାରମହଂସ ଶାସ୍ତ୍ର। ଅକୃର ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ—“ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ, ଆଦି ଅବିନାଶୀ ନାରାୟଣ, ଯାଙ୍କର ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ଯାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା—ଏହି ସମସ୍ତ ଏହି ଜଗତର ଉପାଦାନ, ହେ ପ୍ରଭୁ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଆରମ୍ଭ, ଆପଣଙ୍କର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣି ନପାରନ୍ତି, କାରଣ ଏହି ସମସ୍ତ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟତ୍ୱରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ଅଜନ୍ମା, ଗୁଣମୟ ଅଜନ୍ମା ସହ ବନ୍ଧି, ଗୁଣାତୀତ କିଛି ଜାଣନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ନିଜ ରୂପ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ, ଆତ୍ମାରେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ଥିବା ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି। କିଛି ଦ୍ୱିଜମାନେ ବୈଦିକ ପଥ ଅନୁସରି, ତ୍ରିବିଧ ବେଦ ଦ୍ୱାରା, ବହୁକାରୀ ବିଧି ଓ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ତ୍ୟାଗ କରି, ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନର ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଦେଇ, ନିୟତ କ୍ରିୟା ଅନୁସରି, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଏକ ରୂପ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ଶିବ ପଥ ଅନୁସରି, ଶିବ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ସତ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଦେବତାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ।