ଅକୃରା, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତି ସ୍ନେହରେ ଭରିଯାଇ, ଶୀଘ୍ର ରଥରୁ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଏବଂ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କର ଚରଣ ତଳେ ପଡିଗଲେ। ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଅକୃରା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଚକୁ ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା, ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଏବଂ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ସ୍ୱୟଂ ନାମଟି ମଧ୍ୟ କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଭଗବାନ ଦୟା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ଥିବା ହାତରେ ଅକୃରାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ, କାରଣ ଭଗବାନ ସେମାନେ ଉପରେ ଅତି ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାନ୍ତି। ବଳରାମ, ମହାନ ଚିତ୍ତବଳର ଧାରକ, ଅକୃରାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ ଏବଂ ଭାଇ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଅକୃରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଜାଣିବା ପରେ ଆଦର ସହିତ ଅସନ ଦେଇ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ମଧୁମିଶ୍ରିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଅତିଥି ଭାବରେ ଗାଁ ଦେଇ, ଅକୃରାଙ୍କ ଶ୍ରମିତ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ମସାଜ କରି, ଭଗବାନ ପ୍ରେମ ଭରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରଚୁର ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ଖାଇ ସାରିବା ପରେ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାତା ବଳରାମ ଆଦର ସହିତ ଅକୃରାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ଉପଯୋଗୀ ଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନନ୍ଦ, ଅକୃରାଙ୍କୁ ଦୂତିୟ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏଠାରେ କଂସ ଜୀବନ୍ତ ଥିବା ଦିନରେ, ଦୟା ନଥିବା ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ତୁମେ କିପରି ଅଛ? ଆମେ କି ଦୁଷ୍ଟ ମାଲିକ ତଳେ ଥିବା ଗୋପାଳକ ନୁହେଁ କି?” ସେ କଂସ ନିଜ ଭାଣ୍ଡାନ୍ ମାନେକୁ ମାରି ଦେଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟତା କଥା କହି, ଅକୃରାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ଜନଗଣଙ୍କର କୁଶଳ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର ଓ ଅନୁଷ୍ଠିତ କଥା ପାଇଁ, ଅକୃରା ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାର ଶ୍ରମ ଭୁଲିଗଲେ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଅକୃରା ଆସନରେ ବସି, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ, ଯାତ୍ରାରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହେଲା। ଭଗବାନ ଦୟା କରିଲେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ କୌଣସି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଛା ରହିନଥାଏ, ତଥାପି ଭକ୍ତମାନେ କିଛି ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ। ସନ୍ଧ୍ୟା ଭୋଜନ ପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ସଙ୍ଗୀମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଂସଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଭଗବାନ ଅକୃରାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରି, ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଓ ଜନମାନେଙ୍କର ଭଲମନ୍ଦ କୁ ଜାଣିଲେ। ତାପରେ କହିଲେ, “ଆମ ନିଜ ଉପରେ ମୁଁ କିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପରିବାର କଂସ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି?” କୃଷ୍ଣ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, “ଆମ ଦ୍ୱାରା ଆମ ପିତାମାତା ଅନେକ କଷ୍ଟ ଭୋଗିଛନ୍ତି, ଆମ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମରିଗଲେ, ଆମ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନିବୃତ କରାଯାଇଛି। ଆଜି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ ନିଜ ଜନମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଛି, ଯେଉଁ କଥାକୁ ମୁଁ ଅତି ଆଶା କରିଥିଲି। ଏବେ ତୁମେ ଆସିବାର କାରଣ କହ।” ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ଅକୃରା ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ଯଦୁମାନେ ଓ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱେଷ, ଏବଂ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମାରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ତାପରେ ନାରଦଙ୍କ କଂସଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶ ଓ ଅକୃରାଙ୍କ ଦୂତିୟ ଭୂମିକା ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ। ଅକୃରାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ମୁସ୍କୁରାଇ ନନ୍ଦଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ। ନନ୍ଦ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ: “ଗୋଧି, ଦୁଧ ଓ ଦୁଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏକତ୍ର କର; ଉପହାର ଜମା କର; ରଥ ଯୋକ କର।” ଏହିପରି କହି, “ଆସନ୍ତାକାଲି ଆମେ ମଥୁରାକୁ ଯିବା, ରାଜାଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦେବା, ଏବଂ ମହାଉତ୍ସବ ଦେଖିବା; ଗ୍ରାମରୁ ଲୋକମାନେ ଯାଉଛନ୍ତି,” ଏହି ଭାବରେ ନନ୍ଦ ଗୋପସମୁଦାୟରେ ଘୋଷଣା କଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାରଣ ଅକୃରା ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ ଯିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। କେହି ଦୁଃଖରେ ହାଉଁ ହେଇ ମୁହଁ ଫିକା ହେଲେ, କେହି ଅପରିସ୍କୃତ ଓଡ଼ଣା, ଚୂଡ଼ା ଓ ଚୁଡ଼ି ପିନ୍ଧି ରଖିଲେ। କେହି ଭଗବାନଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ସମସ୍ତ କାମ କରିବା ଭୁଲିଗଲେ, ଏହି ଜଗତର ଅବଗତି ନାହିଁ, ମନର ଗହିରା ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ। ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧୁର ହାସି ଓ ମିଳୁକୁଥିବା ଶବ୍ଦକୁ ମନେ ପକାଇ, ଅତି ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ ଚାଲି, ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗିମା, ମିଳୁକୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଶୋକ ହରିଥିବା ମଜା ଚେଷ୍ଟା ଓ ରାସ ଲୀଳାକୁ ମନେ ପକାଇ, ଦୁଃଖ ଭରି ମୁହଁରେ ଲୁହ ନେଇ ଏକାଠି ହେଲେ, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତକୁ ଚିନ୍ତା କରି କଥା କହିଲେ। ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ: “ହେ ସ୍ରଷ୍ଟା, ତୁମେ କିପରି ନିର୍ଦୟ! ଦେହଧାରୀମାନେଙ୍କୁ ମିଳାଇ ଦେଉଛ, ପ୍ରେମ ଦେଉଛ, ତାଙ୍କର ଇଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଛିନି ନେଉଛ, ଯେପରି ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଖେଳନା ଛିନି ନିଆଯିବା। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ମୁହଁ, କଳା କେଶରେ ଛାଯା, ମଧୁର ଗାଲ, ଉତ୍ତଳ ନାକ, ହାସର ଟିକି ଅଛି, ଶୋକ ହରେ—ତୁମେ ଦେଖାଇଲେ, ଏବଂ ଏବେ ଦୂର କରି ଦେଲେ; ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଏକୃରା ନାମକୁ ଯଥାର୍ଥ କରିଛ; ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଏବେ ଦୃଷ୍ଟି ଛିନି ନେଉଛ, ଏକ ଅତ୍ୟାଚାରୀ ପରି; ଏକୃରା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ମଧୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ସୁନ୍ଦରତା ଦେଖିଥିଲୁ, ଏକାଠି ସମସ୍ତ ଗୁଣର ନିବାସ। ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରେମ ଏବଂ ଦୟା ଏବେ ଅସ୍ଥାୟୀ ହୋଇଯାଇଛି; ସେ ଆମେ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହିଁ, ଆମେ ନିଜ ଘର, ପରିବାର, ପତି ଛାଡି ତାଙ୍କ ସେବାକୁ ଆସିଥିଲୁ, ଏବେ ନିଜର ନୂତନ ପ୍ରିୟା ମିଳିଗଲା। ନଗର ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ରାତି ଶୁଭ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଇଛା ପୂରଣ ହେଲା, କାରଣ ସେମାନେ ବ୍ରଜର ନାଥଙ୍କର ମୁହଁର ନେକ୍ତର ଦେଖିପାରିବେ। ମୁକୁନ୍ଦ, ତାଙ୍କ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଆକର୍ଷିତ, ଏବେ ସେମାନେ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଯଦିଓ ସେ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ; ଏହି ଗ୍ରାମ ନାରୀମାନେ, ଲଜ୍ଜା ଓ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେଉଁଠି ଫେରିପାରିବେ କି? ଆଜି ଦଶାର୍ହ, ଭୋଜ, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣି, ସାତ୍ୱତମାନେ ପାଇଁ ମହାଉତ୍ସବ ହେବ; ରାସ୍ତାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେବକୀପୁତ୍ରଙ୍କ ଶୁଭ ଦର୍ଶନ କରିପାରିବେ। ଏକୃରା ନାମ ଏପରି ନିର୍ଦୟ ଲୋକ ପାଇଁ; ଏକୃରା ଆମ ଦୁଃଖରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇନାହିଁ, ଆମ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁକୁ ଦୂରକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଯାଉଛି।