ସମୟ ହେଉଁଥିଲା, ସମ୍ମିଳିତ ସଭାରେ ଜୟଧ୍ୱନି ଚାରିପଟେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା। ଅଦ୍ଭୁତ ରସର ଏକ ଅତିରିକ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭୂତି ହେଉଥିଲା, ମଣ୍ଡପରେ ପୁଷ୍ପଚୂର୍ଣ୍ଣର ଝରଣା ବାରମ୍ବାର ପଡ଼ୁଥିଲା, ଶଙ୍ଖର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେହ, ଘର, ନିଜ ପରି ଭାବନାକୁ ଭୁଲିଗଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଏମିତି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲୀନତା ଦେଖି, ନାରଦ ଏଭଳି କଥା କହିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା, ମୁଁ ଆଜି ଦେଖିଲି, ଏହା ସପ୍ତାହ ଦୀର୍ଘ କଥା କଥନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି; ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞା, ଧୂର୍ତ୍ତ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାପମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। କାରଣ, କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ଭଳି ପାପ ନାଶକ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ସପ୍ତାହ କଥା କଥନ କେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି? କିଏ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଭାବି ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଇଛନ୍ତି?” ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଅଟୁଇଯାନ୍ତି, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ତପିଯାନ୍ତି, କୁଟିଳ ଓ କାମୀ ଅଟୁଇଯାନ୍ତି—ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ଏହି ସପ୍ତାହ କଥା କଥନରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ସତ୍ୟ ନାହିଁ, ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, କାମନାରେ ଆବୃତ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଅଭିନ୍ନ, ଇର୍ଷ୍ୟାପ୍ରବଣ, ହିଂସାକାରୀ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି। ପଞ୍ଚ ମହାପାପୀ, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଦୟାହୀନ, ଦେମନ୍ ଭଳି, ଅନ୍ୟର ଧନରେ ପୋଷିତ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗମନ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି। ଦେହ, ମନ, ବାଣୀରେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଜିଦ୍ଧୀ, ଅନ୍ୟର ଧନରେ ଧନୀ, ଅପବିତ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖନ୍ତି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି। ଏଠି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତୀରରେ ଏକ ଚମତ୍କାର ନଗର ଥିଲା, ଯାଁଠି ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସତ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିରେ ଦକ୍ଷ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି। ସେ ବିଶ୍ୱରେ ଧନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଭିକ୍ଷୁକ ଭଳି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଧୁନ୍ଧୁଳୀ ନାମର ଏକ ମହିଳା ଥିଲେ, ନିଜ କଥାରେ ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମିତ। ସେ ଲୋକସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ, କ୍ରୂର, ବେଶି କଥା କହୁଥିଲେ, ଘର କାମରେ ଦକ୍ଷ, କଞ୍ଜୁଷ, ଓ ଝଗଡ଼ା ପ୍ରିୟ। ଏଭଳି ଦମ୍ପତି ଏକାଠି ରହି ସ୍ନେହରେ ଅନୁଭୂତି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଧନ ଓ ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ଘର ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଖୁସି ଆଣିପାରିଲା ନାହିଁ। ପରେ, ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ, ସଦା ଗୋ, ଭୂମି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଥିଲେ। ଧର୍ମ ପଥରେ ତାଙ୍କ ଧନର ଅର୍ଧ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଇଗଲା, ତଥାପି ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଦୁଃଖରେ ସେମାନେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଏକ ଦିନ, ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଘର ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ; ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ଏକ ପୋଖରୀକୁ ଯାଇଲେ। ଜଳ ପିଇବା ପରେ, ସେ ଅସନ୍ତାନ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ବସିଲେ; କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ଏକ ଦ୍ୟାନୀ ତାଁଠିକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ କରି ଦାଉଁଥିଲେ। ସନ୍ୟାସୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କାହିଁକି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? ଏହି ତୁମ ତୀବ୍ର ଚିନ୍ତା କଣ? ଶୀଘ୍ର କହ, ତୁମ ଦୁଃଖର କାରଣ କଣ?” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୁଁ କଣ କହିବି, ଋଷି, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପାପ ଦୁଃଖର ଏତେ ଦୁଃଖ ସଂଯୋଗ ହୋଇଛି; ମୋ ପିତୃମାନେ ଶୀତଳ ଜଳ ପାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ ଉତ୍ତପ୍ତ ଜଳ ପିଉଛନ୍ତି। ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମୋ ଅର୍ପଣ ଉପହାର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଅସନ୍ତାନ ଦୁଃଖରେ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଜୀବନ ଛାଡ଼ିବାକୁ। ସନ୍ତାନ ନାହିଁ ଥିଲେ ଜୀବନ ଅପରାଧ, ଘର ନିର୍ସନ୍ତାନ ଅପରାଧ; ପୁତ୍ର ନାହିଁ ଥିଲେ ଧନ ଅପରାଧ, ଉତ୍ସର ନାହିଁ ଥିଲେ ଉତ୍ସ ଅପରାଧ। ମୁଁ ଯେ ଗୋ ଚରାଉଛି, ସେ ବନ୍ଧା ହୋଇଯାଉଛି; ମୁଁ ଯେ ଗଛ ଲାଗିଛି, ସେ ଫଳ ଦେଉ ନାହିଁ। ଘରକୁ ଯେଉଁ ଫଳ ଆସେ, ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉଛି; ମୋ ଜୀବନର ଉପଯୋଗ କଣ, ମୁଁ ଅସନ୍ତାନ ଦୁଃଖରେ ଅପରାଧୀ?” ଏଭଳି କହି, ସେ ଦ୍ୟାନୀ ପାଖରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦୁଃଖରେ ଭାଗ୍ନ ହେଲେ; ତାହା ଦେଖି, ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମହା ଦୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଓ ଫୋରହେଡର ଅକ୍ଷର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସବୁ ଜଣି, ସନ୍ୟାସୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ କଥା କହିଲେ। ସନ୍ୟାସୀ କହିଲେ, “ପୁତ୍ର ଲାଗି ଅଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼; କର୍ମର ଗତି ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ବିବେକ ଅର୍ଜନ କର, ଜଗତ ଭୋଗ ଆଶା ତ୍ୟାଗ କର। ଶୁଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖିଛି: ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ପୁତ୍ର ପାଇବା ନାହିଁ। ପୂର୍ବରୁ ସଗରା ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଲାଗି ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ; ତେଣୁ ଏବେ ଉତ୍ସର ଆଶା ଛାଡ଼—ତ୍ୟାଗରେ ସବୁ ଦିନ ଖୁସି ରହିଥାଏ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ବିବେକର କି ଉପଯୋଗ? ମୋତେ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଚାହେଁ ଜବରଦସ୍ତି; ନାହିଁ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଦୁଃଖରେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଇବି। ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଗ ବିନା ତ୍ୟାଗ ଶୁଷ୍କ; ଗୃହସ୍ଥ, ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ର ରେ ଘିରି, ଜଗତରେ ଉତ୍ସାହୀ।” ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଦେଖି, ତାପସୀ କହିଲେ, “ଚିତ୍ରକେତୁ ଭାଗ୍ୟ ରେଖା ମିଛି ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ। ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଖୁସି ନପାଇବ; ଉଦ୍ୟମ ଭାଗ୍ୟ ବିପରୀତ ହେଲେ ଫଳ ନାହିଁ। ତୁମେ ଜିଦ୍ଧୀ, ଆଶାରେ ଏତେ ଲିନ, ମୁଁ କଣ କହିବି?” ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜିଦ୍ଧି ଦେଖି, ସନ୍ୟାସୀ ଏକ ଫଳ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ଫଳ ତୁମ ବାହୁଡ଼ା ସହ ଖାଅ; ତାହା ପରେ ପୁତ୍ର ହେବ।” ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ଦାନ, ଏକବାର ଖାଇବା—ଏହି ନୀତି ନାରୀ ଏକ ବର୍ଷ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ର ଅତି ପବିତ୍ର ହେବ।