ଏହି ଘଟଣାରେ, ଯଦୁବଂଶର ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି, ହସି ହସି ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ହାତ ଯୋଡି ଶିର ନମାଇଥିବା ଅତିଥି ଅକୃରୁରାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆଦର-ସମ୍ମାନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କମ୍ସ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଭୋଗୁଥିବା ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏହିଭଳି ଚିନ୍ତା କରିବା ସମୟରେ, ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅକୃରୁର ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। ସେ ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେପରି ଦିନେଶ ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଏ। ସେଠାରେ ଗୋପାଳମାନେ ବସୁଥିବା ଗାଁରେ ସେ ଦେଖିଲେ—ଯାହାଙ୍କ ପାଦ ଧୂଳି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦଚିହ୍ନ, କମଳ, ଯବ, ଅଙ୍କୁଶ ଇତ୍ୟାଦି ଚିହ୍ନ ସହିତ ମାଟି ଉପରେ ଅଙ୍କିତ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅକୃରୁର ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଭୃତି ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା। ସେ ରଥରୁ ଅବତରି ଗଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦ ଧୂଳି ଦେଖି ମନେ ମନେ କହିଲେ—"ଆହା! ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦ ଧୂଳି!" ଏହି ଭଳି ହରିଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅହଂକାର, ଭୟ ଓ ଶୋକକୁ ଛାଡ଼ି ମହା ଉପକାର ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅକୃରୁର ଦେଖିଲେ—କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଗୋପମାନେ ଗାଁକୁ ଗୋଦୁହନ କରି ଫେରୁଛନ୍ତି। ବଳରାମ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ଓ କୃଷ୍ଣ ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶରତ କମଳ ଫୁଲ ପରି ଅତି ଆକର୍ଷକ। ସେମାନେ ଯୁବା, ଏକ ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ଏକ ଧୂସର, ରୂପର ଧାମ, ଚଉଡ଼ା ବାହୁ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକୃତି ଓ ଯୁବ ହାତୀ ପରି ଚାଲିବା ଚାଳି। ସେମାନେ ବଡ଼ ମନ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାପୁରୁଷ, ତାଙ୍କର ପାଦରେ ପତାକା, ବଜ୍ର, ଅଙ୍କୁଶ ଏବଂ କମଳ ଚିହ୍ନ ଅଙ୍କିତ। ସେମାନେ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟି, ଦୟାମୟ ହସ ସହିତ ଭୃଜକୁ ଶୋଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଖେଳରେ ମଧୁର ଓ ଶୋଭାବନ୍ତ, ମାଳା ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶୁଧ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଦେହରେ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଆଦିପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଓ ସ୍ୱାମୀ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ବଳରାମ ଓ କେଶବ ରୂପେ ଅଂଶରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିଲେ, ଏକ ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଓ ଏକ ଚାନ୍ଦିର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅକୃରୁର ଅତ୍ୟଧିକ ସ୍ନେହରେ ଭରିଯାଇ, ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ଲୁହରେ ଭିଜିଗଲା, ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଏତେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ ଯେ ନିଜ ନାମ ମଧ୍ୟ କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆଣି, ହସି ହସି, ଚକ୍ରଚିହ୍ନିତ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, କାରଣ ସେ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ବଳରାମ, ମହାମନା, ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ଭାଇ ସହିତ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଖବର ନେଲେ, ଆଦର ସହିତ ଆସନ ଦେଲେ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ, ଏବଂ ମଧୁମିଶ୍ରିତ ଜଳ ଦେଇ ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଏହାପରେ ଗୋଉ ଦାନ କରି, କ୍ଲାନ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ମସାଜ କଲେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଭୋଜନ ଦେଲେ। ଅକୃରୁର ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ବଳରାମ ଭଳି ଭଳି ଗନ୍ଧ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟବହୃତ ମାଳା ଦେଇ ପୁନି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନନ୍ଦ ମହାଶୟ ମଧ୍ୟ ଯଥାଯଥ ଆଦର କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ହେ ଦାଶାର୍ହ, କମ୍ସ ଜୀବିତ ଥିବାବେଳେ ଏହି ଦୟାହୀନ ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ କିପରି ଅବସ୍ଥା କରୁଛ? ଆମେ କି ଦୁଷ୍ଟ ମାଲିକ ତଳେ ଥିବା ଗୋପମାନେ ନୁହେଁ କି?" "ସେ ଦୁଷ୍ଟ କମ୍ସ ତାଙ୍କ ଭାଇପାଉ ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ମାଆମାନେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ। ଏମିତି ଦୁଃଖରେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ଜନମାନେ କିପରି ଭଲ ଅଛ? ଆମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରୁଛୁ।" ନନ୍ଦଙ୍କ ଏହି ସ୍ନେହଭରା ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଅକୃରୁର ଯାତ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଅକୃରୁର ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଛନାରେ ବସି, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରାବେଳି ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହେଲା। ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେଠାରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ; ତଥାପି, ଭକ୍ତମାନେ କିଛି ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ। ସାନ୍ଧ୍ୟା ଭୋଜନ ପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ କମ୍ସଙ୍କ ଆଚରଣ ଓ ନୂତନ ଚେଷ୍ଟା ବିଷୟରେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—"ହେ ମୃଦୁ ହୃଦୟ ଅକୃରୁର, ସ୍ୱାଗତ! ସବୁ ଭଲ ତୋ? ତୋ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ତୋ?" "ଆମ ଜନମାନେ ଏବଂ ଆମେ ଆଘାତ ଭୋଗୁଛୁ, କାରଣ କମ୍ସ ଆମ ମାମା ଏବଂ ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି।" "ହାୟ, ଆମ ପିତାମାତା ଆମ ପାଇଁ କେତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ—ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଆମ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ସେମାନେ ବନ୍ଧିତ ହେଲେ।" "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆଜି ମୁଁ ନିଜ ଜନମାନେ ଦେଖିପାରିଲି, ଯେପରି ମୋ ଆଶା ଥିଲା। କହ, ତୁମ ଆଗମନର କାରଣ କ’ଣ?" ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ମାଧବ ଅକୃରୁର ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ—ଯଦୁମାନେ ଓ କମ୍ସ ମଧ୍ୟର ଶତ୍ରୁତା, କମ୍ସଙ୍କ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଏବଂ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କମ୍ସ କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଜାଣିଥିବା କଥା। ଅକୃରୁର ତାଙ୍କ ଦୂତିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସନ୍ଦେଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଲେ। ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ହସି, ନନ୍ଦଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ବିଷୟରେ ତଥ୍ୟ ଦେଲେ। ନନ୍ଦ ଗୋପମାନେ କହିଲେ—"ସମସ୍ତ ଦୁଧ ଓ ଦୁଧ ଜିନିଷ ଏକଠା କର, ଉପହାର ତିଆରି କର, ଗାଡ଼ି ଯୋକ କର।" "ଆସନ୍ତା କାଲି ଆମେ ମଥୁରାକୁ ଯିବୁ, ରାଜାଙ୍କୁ ଆମ ଉତ୍ପାଦ ଦେବୁ ଏବଂ ମହାଉତ୍ସବ ଦେଖିବୁ, କାରଣ ଗ୍ରାମ ଚାରିପାଖରୁ ଲୋକମାନେ ଯାଉଛନ୍ତି।" ଏଭଳି ନନ୍ଦ ଗାଁରେ ଘୋଷଣା କଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାରଣ ଅକୃରୁର ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସହରକୁ ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ।