ଅକୃର ମନରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି ବୋଲି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟ ବୋଧ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ, ଯେପରି ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲିନ ଥିବା ଜଣେ ମଣିଷ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମନାଦ ଶୁଣିବା ଦୁର୍ଲଭ। ଅକୃର ଚିନ୍ତା କଲେ—ମୁଁ ଏତେ ଅପତିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବଞ୍ଚିତ ହେବ କି? କାରଣ କେତେବେଳେ ଦେଖାଯାଏ, ସମୟର ଧାରାରେ ବହିଯାଉଥିବା ଜଣେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ସେ ଧାରାକୁ ପାର୍ହିଯାଏ। ସେ ଭାବିଲେ—ଆଜି ମୋର ଅଭାଗ୍ୟ ଦୂର ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ଫଳବତୀ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଏହି ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅର୍ବୁଦ ପଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କରିପାରିବି। ଅକୃର ଅନୁଭବ କଲେ—ଆଜି କଂସ ମୋତେ ସର୍ବାଧିକ କୃପା କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ଅବତାରୀ ହରିଙ୍କ ଚରଣ ଦେଖିପାରିବି, ଯାହାର ନଖର ଚାୟା ପ୍ରାଚୀନ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରିପାରିନଥିବା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଉଦାସୀନ କରିଥିଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହି ପଦଗୁଡିକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ, ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ସାତ୍ୱତମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଏହି ପଦମାନେ ଗୋପାଳମାନେ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ଚରାଣ କରିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଅଙ୍ଗର କୁଙ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥାଏ। ଅକୃର ଆଶା କଲେ—ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିପାରିବି, ଯାହାର ଗାଳ ଓ ନାକ ସୁନ୍ଦର, ହସୁଥିବା ଚାହେରା, ଲାଲ ଶତଦଳ ଦୃଷ୍ଟି, ଗୋଲାପି କୁନ୍ଦଳି ଚୁଳି, ଯାହାର ଚାରିପାଖରେ ମୃଗମାନେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରୁଛନ୍ତି। ଶାୟଦ ଆଜି ମୋ ଚକ୍ଷୁ ନିଜେ ଦେଖିବ ଯେ, ସେ ଶ୍ରୀବିଗ୍ରହ ନେଇ ମନୁଷ୍ୟର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ସେ କଠିନ ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନିଜ ତେଜରେ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଘରେ ପ୍ରାଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ଵାରା ଅନୁଭୂତ ହୁଅନ୍ତି। ଅକୃର ଭାବିଲେ—ତାଙ୍କର ମଧୁର ବାଣୀ, ଶୁଭ ଗୁଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜନ୍ମ ନିର୍ମଳ କରେ, ନିରାଶା ଦୂର କରେ, ସଂସାରକୁ ପବିତ୍ର କରେ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଅନାସକ୍ତ, ସେମାନେ ମୃତ ଶରୀର ଭଳି। ପ୍ରଭୁ ସାତ୍ୱତ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ଭୂମିରେ ପ୍ରସାରିତ, ଏବଂ ବ୍ରଜରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଇଥାନ୍ତି। ଅକୃର ଆଶା କଲେ—ଏହି ପ୍ରଭୁ, ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ, ଚକ୍ଷୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ରୂପ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଆଜି ପ୍ରଭାତରେ ମୋ ନେତ୍ରେ ପ୍ରକଟ ହେବେ। ଏହି ପରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଚରିଅଟ୍ରୁ ଅବତରଣ କରିବେ, ମୁଁ ଏହି ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରିପାରିବି, ଏହିପରି ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ କରିବେ। ଶାୟଦ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପଦପଦ୍ମରେ ପତିତ ହୋଇଥିବା ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ନିଜ କମଳହସ୍ତ ରଖିବେ, ଯେଉଁପରି ଭୟଭୀତ ଜନମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଛୁଆଁ ଦ୍ଵାରା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ବଳି ତିନି ଲୋକର ଶାସନ ପାଇଥିଲେ, କିମ୍ବା ବ୍ରଜର ବନିତାମାନଙ୍କ କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିଥିଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ତିନି କଂସଙ୍କ ଦୁତ ହେବା ସତ୍ତ୍ଵେ ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ; କାରଣ ସେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ସଫଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭିତର ବାହାର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି। ଶାୟଦ ସେ ମୋତେ କମଳ ଚରଣରେ ପତିତ ହୋଇ ହାତ ଜୋଡି ରହିଥିବା ଦେଖି ଦୟା ଭରା ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବେ, ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ଦୂର ହେବ, ମୁଁ ଅଭୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବି। ତାପରେ, ମୋର ସ୍ନେହୀ, ବନ୍ଧୁ, ଏକମାତ୍ର ଦେବତା ତାଙ୍କ ଚଉଡ଼ା ବାହୁ ଦ୍ଵାରା ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବେ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରିବେ, ଏବଂ କର୍ମ ଜନିତ ବନ୍ଧନ ଚିରିଯିବ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବି, ତେବେ ପ୍ରଭୁ ମୋ ସହ କଥା କହିବେ; ଏହି ମାନବ ଜନ୍ମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ପାଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ନିର୍ଥକ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ କେହି ଅତି ପ୍ରିୟ, କେହି ବନ୍ଧୁ, କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ, ଘୃଣା, ଅବହେଳିତ ନାହାନ୍ତି; ଯେପରି ଚାୟାକଳ୍ପ ଓ ଚାହିଁଥିବାକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ସେ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଯଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼, ବୟସରେ ବଡ଼ଜଣ, ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଅକୃରଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଘରକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ସମ୍ମାନ ଏବଂ କଂସଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଭୋଗୁଥିବା କଷ୍ଟ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବନା କରି, ଶ୍ଵଫଳ୍କପୁତ୍ର ଅକୃର ରଥ ଚଲାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରି, ଗୋକୁଳକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଗୋପଗ୍ରାମରେ ଦେଖିଲେ—ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ, ଯାହାର ଧୂଳି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାର ଉପରେ ପଦ୍ମ, ଧାନ, ଅଙ୍କୁଶ ଆଦି ଚିହ୍ନ ଅଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅକୃର ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରମୋଦିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ; ସେ ରଥରୁ ଅବତରି, ଏହି ପଦଧୂଳି ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ, 'ଆହା! ଏହିପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦଧୂଳି!' ବୋଲି କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମାନବ ଜୀବନର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲାଭ ହେଉଛି ଅହଂକାର, ଭୟ ଓ ଶୋକ ତ୍ୟାଗ କରିବା; ଏହା ପ୍ରଥମେ ହୁଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦେଖିବା, ଶୁଣିବା ଓ ଅନ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ଵାରା। ସେ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଗୋବିଲା ଶେଷରେ ବ୍ରଜକୁ ଫେରୁଛନ୍ତି, ଏକେ ହଳଦିଆ ଓ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟାଧିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଚକ୍ଷୁ ଶରଦ୍ ଦଳ ଭଳି। ସେମାନେ ଯୁବା, ଜଣେ ଶ୍ୟାମ, ଅନ୍ୟ ଧଳା, ସୌନ୍ଦର୍ୟର ନିବାସ, ଚଉଡ଼ା ବାହୁ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେହ, ଯୁବ ମହାସିଂହ ପଦ ଚାଲିବା ଭଳି ଚାଲିଛନ୍ତି। ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପଦେ ଧ୍ୱଜ, ବଜ୍ର, ଅଙ୍କୁଶ, ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଅଛି; ସେମାନେ ବ୍ରଜକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛନ୍ତି, ହସୁଥିବା ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ।