ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ବ୍ୟୋମାସୁରଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଥିବା ବେଳେ, ଗୋମାତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିବା ଏହି ଦୁଷ୍ଟାସୁରଙ୍କୁ ସଂହାର କରିଦେଲେ। ପରେ, ତିନି ଗୁହାର ଦ୍ୱାରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପାଳମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବନ୍ଦି ହୋଇଥିଲେ, ସେଉଁଠାରୁ ଦୁର୍ଲଭ ଉଦ୍ୟମରେ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିଜ ଭୂମି ବ୍ରଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, 'ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା—ଏହା ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାଧ୍ୟାୟର ସତ୍ୟ ଚରିତ୍ର। ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କଥା କହିଲେ—ଅକୃରା, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭକ୍ତ, ମଥୁରାରେ ଏକ ରାତି ଅତିତ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ତିନି ତାଙ୍କର ରଥ ଉପରେ ଚଢି ନନ୍ଦଙ୍କର ଗୋକୁଳକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରାସ୍ତା ଦେଖିବା ସମୟରେ, ଭଗବାନ ଲୋଟସ୍ ନୟନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଅକୃରା ଏପରି ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ମୁଁ କେଉଁ ଶୁଭ କର୍ମ କରିଛି, କିମ୍ବା କେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିଛି, କିମ୍ବା କେଉଁ ଦାନ ଦେଇଛି, ଯାହାର ଫଳରେ ଆଜି ମୁଁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି?" "ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଦର୍ଶନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଯେପରି ଏକ ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ। ମୋ ପରି ପତିତ ଲୋକ ପାଇଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବଞ୍ଚିତ ହେବ ନାହିଁ କି? କାରଣ, କେତେବେଳେ ଦେଖାଯାଏ କି, କାଳ ନଦୀରେ ଭାସିଯାଉଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପାର ହୋଇଯାନ୍ତି।" "ଆଜି ମୋର ଅପୁଣ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଲା, ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ନମସ୍କାର କରିପାରିବି। କଂସ ଆଜି ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପା କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ମୁଁ ଏହି ଅବତାରୀ ହରିଙ୍କ ଚରଣକମଳ ଦେଖିପାରିବି, ଯାହାର ନଖର ଆଲୋକ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଭେଦ କରିପାରିନଥିବା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲା।" "ଏହି ଚରଣକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଶ୍ରୀ ଦେବୀ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ସାତ୍ୱତମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏହି ଚରଣ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ଚାଲିଥାଏ, ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ଅଂଗର ଗରୁଡ଼ ଲଗାଇଥିବା ସଫ୍ରନ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଛି।" "ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିପାରିବି—ସୁନ୍ଦର ଗଣ୍ଡ ଓ ନାକ, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଲାଲ ଅରବିନ୍ଦ ନୟନ, ଘୁଂରାଳି କେଶରେ ହରିଣମାନେ ପରିକ୍ରମା କରୁଛନ୍ତି।" "ଶାୟଦ ଆଜି ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଏହି ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଆସିଥିବା, ସମସ୍ତ ରୂପର ଆଶ୍ରୟ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଫଳବତୀ ହେବ।" "ଯେଉଁଠିକି, ସେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବର ଘରେ, ପ୍ରାଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧି ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।" "ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଗୁଣ, କର୍ମ ଓ ଜନ୍ମ ସଂମିଶ୍ରିତ ବାଣୀ ଦୁଃଶୁଭତା ନାଶ କରେ, ଜଗତକୁ ଉତ୍ସାହିତ, ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଧ୍ଧ କରେ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଅନଦୃଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ମୃତଦେହ ସମ।" "ସେ ପ୍ରଭୁ ସାତ୍ୱତ ବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ଦେବମାନ୍ୟ ରକ୍ଷକମାନେ ଯାହାର ଗୌରବରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବ୍ରଜରେ ବସିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କ ଶୁଭ କର୍ମ ଦେବତାମାନେ ଗାନ କରନ୍ତି।" "ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି—ମହାନମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଗୁରୁ, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ, ଚକ୍ଷୁମାନେ ଯାହାଠାରେ ଉତ୍ସବ ମନାନ୍ତି, ଶ୍ରୀଦେବୀ ଯାହାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେ ରୂପରେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାତରେ ଦେଖିପାରିବି।" "ପରେ, ଯେବେ ସେ ରଥରୁ ଅବତରିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଚରଣ ଲାଭ କରିପାରିବି, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବି, ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବେ।" "ଶାୟଦ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଲୋଟସ୍ ହସ୍ତ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଦେବେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଚରଣେ ପଡ଼ିଯିବି; ସେହି ହସ୍ତ ସମୟସର୍ପ ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରେ।" "ଏହି ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା କୌଶିକ (ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର) ଓ ବଳି, ପୂଜା କରି, ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତ୍ୟ ପାଇଥିଲେ; କିମ୍ବା ଖେଳରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧିତ ହାତ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରଜର ନାରୀମାନଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିଥିଲେ।" "ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା, ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ମୁଁ କଂସଙ୍କ ଦୂତ; କାରଣ, ସେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭିତର ବାହର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି।" "ଶାୟଦ ସେ ମୋତେ ଚରଣେ ପଡ଼ି ହାତ ଜୋଡି ରହିଥିବା ବେଳେ କୃପାମୟ ହସ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବେ; ଏହି ସମୟରେ, ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ ଏବଂ ମୁଁ ଅବିରତ ନିର୍ଭୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବି।" "ପରେ, ସେ ମୋତେ, ମୋ ସ୍ନେହୀ, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ମୋ ଏକମାତ୍ର ଦେବତା, ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବେ; ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରିଦେବେ ଏବଂ କର୍ମଜନିତ ବନ୍ଧନ ଦୂର କରିଦେବେ।" "ଯେବେ ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବି, ସେ, ହେ ଅକୃରା, ମୋ ସହ କଥା କହିବେ; ଯଦି ଏମିତି ହୋଇନଥାଏ, ତେବେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଅନର୍ଥକ।" "ତାଙ୍କର କାହା ସହିତ ବିଶେଷ ପ୍ରେମ, କାହା ବନ୍ଧୁ, କିମ୍ବା କାହା ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ; ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ, କାମଧେନୁ ଯେପରି ନିକଟସ୍ଥଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଉଥାଏ, ସେପରି ସେ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତି।" ଏହି ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ଧ୍ୟାନ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଯଦି ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ସେ ହସୁଥିବା ମୁଖରେ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଅକୃରାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଘରକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ସମ୍ମାନ ଆୟୋଜିତ ଥିଲା, ଏବଂ କଂସ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ଉପରେ କେଉଁ ଦୁଃଖ ଦେଇଛନ୍ତି ତାହା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।