ମାୟାର ପୁତ୍ର ଏବଂ ମହା ମାୟାବୀ ବ୍ୟୋମା, ଏକ ଗୋପାଳକ ଭାବେ ଅପରିଚିତ ରୂପ ଧରି, ମେଷ ଦଳର ନେତା ଭାବେ ଅନେକ ଗୋପବାଳକଙ୍କୁ ଚୋର ଭାବେ ଖେଳ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଆଗେଇ ନେଇ ଚାଲିଗଲା। ଏହି ମହା ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇ, ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଜଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଗୁହାର ଦ୍ୱାରକୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଅଟକେଇ ଦେଲା। ବ୍ୟୋମାର ଏହି କଳା ଦେଖି, ଧର୍ମଜନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟଦାତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଦାନବ ଗୋପବାଳକଙ୍କୁ ଆଗେଇ ନେଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସିଂହ ଭଳି ଏକ ଭେଡ଼ାକୁ ଧରି ନେଇଥିବା ପରି, ବ୍ୟୋମାକୁ ଧରିନେଲେ। ତାହାପରେ ବ୍ୟୋମା ସ୍ୱ ଦାନବ ରୂପକୁ ଧରି, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଦେହ ନେଇ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଭୁଜ ଦ୍ୱାରା ବଶ କରି, ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଗୋପବାଳକ ହନ୍ତା ବ୍ୟୋମାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଦେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୁହା ଦ୍ୱାରକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଗୋପବାଳକଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଗୋପବାଳକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତିନି ନିଜ ଭୃଜ ଗ୍ରାମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଅଧ୍ୟାୟ ସତ୍ତିରେ ‘ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ—ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅକୃରା, ମଥୁରାରେ ଏହି ରାତି ବିତାଇ, ପ୍ରଭାତେ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନନ୍ଦ ମହାରାଜଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅକୃରାଙ୍କର ମନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା, ତାଙ୍କ ମନ ଏପରି ଚିନ୍ତା କଲା—"ମୁଁ କେଉଁ ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରିଛି, କେଉଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଛି, କିମ୍ବା କେଉଁ ଦାନ କରିଛି, ଯାହା ପାଇଁ ଆଜି ମୁଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବି?" ସେ ମନେ କଲେ, "ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମୋପାଇଁ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ, ଯେପରି ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲିନ ଅଟୁଥିବା ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ ଚନ୍ତନ ଦୁର୍ଲଭ।" "ମୋପରି ଏପରି ଏକ ପତିତ ଜଣେ ପାଇଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅସାଧ୍ୟ ହେଉନାହିଁ; କାରଣ କେବେକେବେ ବେଳ ନଦୀରେ ବହିଯାଉଥିବା ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।" "ଆଜି ମୋ ଅଭାଗ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଲା, ମୋ ଜୀବନ ଫଳବତୀ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଏଠି ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପର ମନ ଲଗାଇଛି।" "ଆଜି କଂସ ମୋତେ ବଡ଼ ଉପକାର କରିଛି, କାରଣ ମୁଁ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦାର ପାଦ ଦେଖିବି, ଯାହାର ନଖର ଚମକ ଏକାଳି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲା।" "ଏହି ପାଦ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଦେବତା, ଶ୍ରୀ ଦେବୀ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ସାତ୍ୱତମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏହି ପାଦ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଅଙ୍ଗର କୁଙ୍କୁମରେ ଚିହ୍ନିତ, ଗୋପବାଳକ ସହ ମୃଗବନରେ ଚଲିଥାଏ।" "ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବି, ଯାହାର ଗାଲ ଓ ନାକ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ହସୁଥିବା, ଚାଉଁଥିବା, ରକ୍ତ ମନ୍ଦିର ଲୋଟସ ଆଖି, ଚୁରା ଚୁରା କେଶରେ ମୃଗମାନେ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିବା ପରି।" "ସମ୍ଭବତଃ ଆଜି ମୋ ଆଖି ନିଜେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମାନବ ରୂପର ଦର୍ଶନ କରିବ, ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଭୂମିର ଭାର ହାରାଇବାକୁ ଅବତରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ରୂପର ଅଭିନ୍ନ ଆଶ୍ରୟ।" "ମୁଁ ଦେଖିବି ଏ ଦିନ, ଯିଏ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ, ନିଜ ଚମକରେ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି; ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଘରେ ଚେତନା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧି ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।" "ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଶବ୍ଦ, କର୍ମ ଓ ଜନ୍ମ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଦୂର କରନ୍ତି, ଜଗତକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଶବ୍ଦକୁ ଅନାସକ୍ତ, ସେମାନେ ମୃତ ଦେହ ଭଳି।" "ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସାତ୍ୱତ ଶ୍ରେଣୀରେ ଅବତରି, ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ବ୍ରଜରେ ବିସ୍ତାରିତ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ଶୁଭ କୃତ୍ୟ ଗାନ କରନ୍ତି।" "ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି—ମହାନ୍ତଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଶିକ୍ଷକ, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ, ଚକ୍ଷୁର ଉତ୍ସବ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ରୂପ ନେଇଛନ୍ତି।" "ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଉତରିବା ବେଳେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ପାଦ ପାଇବି, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ଓ ବନବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ।" "ସମ୍ଭବତଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ମନ୍ଦାର ହାତ ମୋ ମସ୍ତକରେ ରଖିବେ, ଯେଉଁମାନେ କାଳ ରୂପୀ ସର୍ପରେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଆଶ୍ରୟ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟ ହୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।" "ଏହି ମନ୍ଦାର ଏହି ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା କୌଶିକ (ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର) ଓ ବଲି ତିନି ଲୋକର ଆଧିପତ୍ୟ ପାଇଥିଲେ; କିମ୍ବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଖେଳ କରିବା ସମୟରେ ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନଙ୍କ ଶ୍ରମ ଦୂର କରିଥିଲେ।" "ଅଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ମୁଁ କଂସର ଦୂତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନରେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା ନ ରହିବ; ସେ ଅନ୍ତର ବାହ୍ୟରେ ମନ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି।" "ସମ୍ଭବତଃ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି, ଦୟାଳୁ ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି; ଏବଂ ମୋ ସମସ୍ତ ପାପ ଏକାଥିରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବ, ମୁଁ ଭୟହୀନ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବି।" "ତାପରେ, ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ, ଏକମାତ୍ର ଦେବତା, ମୋତେ ନିଜ ଉଭୟ ଭୁଜ ଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବେ; ଏହି କ୍ଷଣରେ ସେ ମୋତେ ପବିତ୍ର କରିଦେବେ, ଏବଂ ମୋ କର୍ମ ଜନିତ ବନ୍ଧନ ଦୂର ହୋଇଯିବ।" "ମୁଁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବି, ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋତେ କଥା କହିବେ; ଯଦି ଏମିତି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଆଶିର୍ବାଦ ନ ପାଇଲେ, ସେ ଜନ୍ମ ନିଷ୍ଫଳ।" "ତାଙ୍କର କୌଣସି ଅତି ପ୍ରିୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର, କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ, ନିର୍ଦ୍ଦୈୟ କିମ୍ବା ଅନାଦର ନାହିଁ; ଯେପରି ଚାହିଁଥିବା ଚେନ୍ତାମଣି ଗଛ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଉପକାର କରନ୍ତି।