ବ୍ରଜର ଗୋପବାଳକମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଖେଳୁଥିଲେ—କେହି ଚୋର ଭାବେ, କେହି ଗୋପାଳକ ଭାବେ, ଆଉ କେହି ମେଷ ଭାବେ ଅଭିନୟ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଭିନ୍ନ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ। ଏହି ଖେଳର ମଧ୍ୟରେ, ମାୟାସୁର ବ୍ୟୋମାସୁର, ଯିଏ ମାୟାର ମହାପ୍ରଭୁ, ସେ ଗୋପାଳକ ଭାବରେ ଅପରିଚିତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଚୋର ଭାବେ ଅଭିନୟ କରୁଥିବା ଅନେକ ଶିଶୁଙ୍କୁ ନେଇ ଯାଇଥିଲା। ବ୍ୟୋମାସୁର ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଆଟକାଇ ଦେଲା ଏବଂ ମାତ୍ର ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଜଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଗୁହା ମୁଣ୍ଡରେ ବଡ଼ ପଥର ରଖି ଦେଲା। କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ସଦା ଧର୍ମଜନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ବ୍ୟୋମାସୁରଙ୍କର ଏହି କୁକୃତ୍ୟକୁ ବୁଝି ପାରିଲେ। ସେ ବ୍ୟୋମାସୁର ଗୋପବାଳକମାନେ ଉଠାଇନେଉଥିବା ବେଳେ, ସିଂହ ଭଳି ଉପରେ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ। ବ୍ୟୋମାସୁର ତାଙ୍କର ଏକ ଅସୁର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ପାଖରେ ସେ ମୁକ୍ତି ମିଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେଇ ଗୋହାତ୍ୟାକାରୀ ଅସୁରଙ୍କୁ ନିହତ କଲେ। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ଭଙ୍ଗ କରି ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଗୋପବାଳକମାନେ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଗୋପବାଳକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ ସେ ନିଜ ବ୍ରଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ପ୍ରଥମ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ତ୍ରିସତ୍ତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, "ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ" ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହିଠାରୁ ଆଉ ଏକ ନୂତନ ଘଟଣା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଅକୃରା, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଭକ୍ତ, ସେ ରାତିଟିଏ ମଥୁରାରେ କାଟିଲେ। ପ୍ରଭାତେ, ଚରିଅଟ୍ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ରାସ୍ତାରେ ଯିବା ସମୟରେ, ଅକୃରାଙ୍କ ମନେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ ଅଗାଧ ଭକ୍ତି ଜାଗ୍ରୁତ ହେଲା ଏବଂ ସେ ଭାବିଲେ—"ମୁଁ କଣ ଏମିତି କୌଣସି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, କିମ୍ବା ମହାତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦେଇଛି, ଯାହାର ଫଳରେ ଆଜି ମୁଁ ଦେବତାମନ୍ଦିତ କେଶବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବି?" ସେ ଭାବିଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ଏହି ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଯେପରି ଏକ ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମନାଦ ଶୁଣିବା ଦୁର୍ଲଭ। ମୋ ପରି ଅପରାଧୀ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦର୍ଶନ ବଞ୍ଚିତ ନ ହେଉ, କାରଣ ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ବହିଯାଉଥିବା କେହି କେବେ କେବେ ତାହାକୁ ଟପିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଏ। ଆଜି ମୋର ଅପଶକୁନ ଦୂର ହେଲା, ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ଶିର ନମାଉଛି।" ଅକୃରା ଆଉ ଭାବିଲେ—"କଂସ ମୋତେ ଏତେ ଉପକାର କଲେ, କାରଣ ଆଜି ମୁଁ ଅବତାରୀ ହରିଙ୍କ ଚରଣକମଳ ଦେଖିବି, ଯାହାର ନଖର ତେଜ ପ୍ରାଚୀନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଓ ଅଗମ୍ୟତାକୁ ଦୂର କରିଥିଲା। ସେଇ ଚରଣକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଶ୍ରୀଦେବୀ, ଋଷିମାନେ ଓ ସାତ୍ୱତମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ଯାହା ବ୍ରଜରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ କୁଙ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଲାଗି, ଗୋପମାନେ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ବିହାର କରନ୍ତି।" "ନିଶ୍ଚୟ ଆଜି ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିପାରିବି—ମଧୁର ଗଣ୍ଡ, ନାସା, ହସମୁଖ, ରକ୍ତାଭ କମଳନୟନ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ହରିଣମାନେ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିବା ଚୁଲିରେ ଶୋଭିତ। ସମ୍ଭବତଃ ଆଜି ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ନିଜେ ଏହି ରୂପସିଂଦର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଫଳବତୀ ହେବ।" "ଏହି ପ୍ରଭୁ ଅହଂକାର ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୁଏ। ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଘରେ ଜୀବନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିତିତି ହୁଅନ୍ତି।" "ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଗୁଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜନ୍ମ ମିଶ୍ରିତ କଥା ସମସ୍ତ ଅଶୁଭତାକୁ ଦୂର କରେ, ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଅନାସକ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ମୃତଦେହ ସମାନ।" "ସେଇ ପ୍ରଭୁ ସାତ୍ୱତବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ଦେବମାନେ ଯାହାର କୀର୍ତ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବ୍ରଜରେ ବିହାର କରୁଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଉଛନ୍ତି।" "ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି—ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୀଦେବୀ ବାସ କରିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ ଓ ଶିକ୍ଷକ, ମହାନ୍ତମାନଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ପ୍ରଭାତେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଧନ୍ୟ ହେବ।" "ତାପରେ, ଯେବେ ସେ ପ୍ରଭୁ ସହିତ ରଥରୁ ଅବତରିବେ, ମୁଁ ଏହି ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଚରଣକୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ଗୋପବନ୍ଧୁ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବେ।" "ସମ୍ଭବତଃ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବେ, ଯେଉଁମାନେ କାଳ ନାଗରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶରଣାଗତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।" "ଏହି ହସ୍ତ ସ୍ପର୍ଶରେ କୌଶିକ ବାଲି ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତ୍ୟ ପାଇଥିଲେ, ବା କ୍ରୀଡ଼ାରେ ବ୍ରଜ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହୋଇଥିଲା।" "ଅଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତ ଦେଖନ୍ତି, ମୁଁ କଂସଙ୍କ ଦୂତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୋତେ ଶତ୍ରୁଭାବେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ; କାରଣ ସେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମନରେ ବାହ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜାଣନ୍ତି।" "ସମ୍ଭବତଃ ସେ ମୋତେ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି, ମୃଦୁ ହସ ଓ କରୁଣା ସହିତ ଦେଖିବେ; ତାକ୍ଷଣାତ୍ ମୋର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହେବ ଏବଂ ମୁଁ ଅଦ୍ଭୁତ ନିର୍ଭୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇବି।" "ତାପରେ, ସେ ମୋ ପରିବାରଜନ, ସ୍ନେହବନ୍ଧୁ, ମୋର ଏକମାତ୍ର ଦେବତା ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ହାତରେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବେ; ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର କର୍ମଜନିତ ବନ୍ଧନ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ବିନାଶ ହେବ।" "ଯେବେ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗସ୍ପର୍ଶ ପାଇବି, ସେ ଅକୃରାକୁ କଥା କହିବେ; ଯଦି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଜନ୍ମ ତ୍ୟାଜ୍ୟ।" "ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାହାରି ପ୍ରିୟ ନାହିଁ, କାହାରି ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ ନାହିଁ; ତେବେ ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି ଯେଉଁମାନେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି।