ଶୁକଦେବ ରେବାରେ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ—ଯଦୁବଂଶର ଅଗ୍ରଣୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁନି—ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇ, ସେ ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ କେଶୀ ଦେମନ୍କୁ ବଧ କରି, ପ୍ରଭୁ ଗୋବିନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସିତ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଗୋମାନେ ଚରାଇ, ଭୃଜକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଗୋପମାନେ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଚରାଇବା ସମୟରେ, ଏକ ଲୁଚିବା ଖେଳ ଖେଳିଥିଲେ—ଏଥିରେ କିଛି ଚୋର, କିଛି ରକ୍ଷକ ଓ କିଛି ମେଉଁ ଭାବରେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଏହି ମଜା ଖେଳରେ ଲିନ୍ ହୋଇଥିଲେ। ସେଠି, ମାୟାର ପୁତ୍ର, ମାୟାବୀ ବ୍ୟୋମା ଦେମନ୍ ଗୋପ ଭେଷ ଧରି, ମେଉଁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରି ଚୋର ଭାବରେ ଖେଳୁଥିବା ଅନେକଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ବଡ଼ ଦେମନ୍ ଏମାନେକୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ, ଚାରି ପାଞ୍ଚଜଣ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଗୁହାର ଦ୍ୱାରକୁ ଏକ ପଥର ଦେଇ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଧର୍ମଜନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ, ବ୍ୟୋମାର କୃତ୍ୟ ଚିହ୍ନି, ସେ ଗୋପମାନେକୁ ନେଇ ଯିବା ସମୟରେ ଦେମନ୍କୁ ଶିକାର କରିଲେ—ଯେପରିକି ଏକ ସିଂହ ଏକ ବାଘକୁ ଧରିଥାଏ। ବ୍ୟୋମା ଦେମନ୍ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ରୂପ ଧରି, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଗଲେ, ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଦମନ କରି, ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ଦେବମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ଗୋ-ବଧକୁ ବଧ କରିଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ଭଙ୍ଗ କରି, ଗୋପମାନେକୁ ଦୁଃଖରେ ବାହାର କରିଦେଲେ; ଦେବମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭୃଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧରେ "ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ" ନାମକ ସତ୍ତର ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା; ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣ ପରମହଂସମାନେ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଅକୃରା, ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ରାତି ମଥୁରାରେ ଅତିତ କଲେ; ପ୍ରଭାତେ, ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅକୃରାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ଲୋଟସ୍-ନୟନ ପ୍ରଭୁ ପାଇଁ; ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୁଁ କଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଛି, କଣ ତପସ୍ୟା କରିଛି, କିମ୍ବା କଣ ଦାନ ଦେଇଛି, ଯେ ଆଜି କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବି?" ସେ ଭାବିଲେ—"ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଯେପରିକି ଏକ ଶୂଦ୍ର, ଭୋଗରେ ଲିନ୍, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦୁର୍ଲଭ। ମୋପରି ଏପରି ଏକ ଦୁଃଖୀ ପାଇଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବଞ୍ଚିତ ହେଉନାହିଁ; କାହିଁକି, କେବେ କେବେ ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ଭସିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରେ।" "ଆଜି ମୋ ଅଭାଗ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଲା, ମୋ ଜୀବନ ଫଳବତୀ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲୋଟସ୍ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।" "ଆଜି କଂସ ମୋତେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କୃପା କରିଛି; ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଲୋଟସ୍ ପାଦ ଦେଖିବି, ଯେଉଁ ପାଦର ନଖର ଚମକ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନଥିବା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲା।" "ସେଇ ପାଦ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀ, ଋଷିମାନେ, ଓ ସାତ୍ୱତମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଏହି ପାଦ ତାଙ୍କ ସହ ଅରଣ୍ୟରେ ଗୋମାନେ ଚରାଇ ଘୂରଣା କରନ୍ତି; ଏହି ପାଦ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଶରୀରର କୁଙ୍କୁମରେ ଚିହ୍ନିତ।" "ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବି—ସୁନ୍ଦର ଗାଲ, ନାକ, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ରକ୍ତ ଲୋଟସ୍ ନୟନ, ଘୁଞ୍ଚି ଯାଉଥିବା କେଶ, ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ହରିଣମାନେ ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତି।" "ସମ୍ଭବତଃ ଆଜି ମୋ ଚକ୍ଷୁ ନିଜେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଫଳ ପାଇବ, ଯେଉଁଜଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମାନବ ରୂପ ଧରି ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦରତାର ଆଶ୍ରୟ।" "ସେ, ଯେଉଁଜଣକୁ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି, ଅହଂକାର ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦୂର, ନିଜ ଆଲୋକରେ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଘରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିତିତ ହୁଅନ୍ତି।" "ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ଗୁଣ, କର୍ମ, ଜନ୍ମ ମିଶି, ଅସୁଭିତା ଦୂର କରନ୍ତି, ଜଗତକୁ ଜୀବନ, ପବିତ୍ରତା, ଶୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଅନାସକ୍ତ, ସେମାନେ ମାନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭା ପ୍ରାପ୍ତ ଶବ୍ଦ ମାତ୍ର।" "ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସାତ୍ୱତ ଦିନସ୍ତିରେ ଅବତରିଛନ୍ତି, ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ବିସ୍ତାର କରି, ପ୍ରଭୁ ଭୃଜରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ଗାନ କରନ୍ତି।" "ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି—ମହାନମାନଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଶିକ୍ଷକ, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ, ଚକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ଆଶା ରୂପ ଧରି, ସକାଳେ ମୋ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା।" "ପରେ, ରଥରୁ ପ୍ରଭୁ ସହ ଉତ୍ତରିବାବେଳେ, ମୁଁ ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ପାଦକୁ ଫଳରୂପରେ ପାଇବି; ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିବି, ତାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରମାନେ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ।" "ସମ୍ଭବତଃ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଲୋଟସ୍ ହାତ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ପଡ଼ିବାବେଳେ, କାରଣ ସେ ସମୟର ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଥିବାମାନେକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥାଏ।" "ସେଇ ସ୍ପର୍ଶରେ କୌଶିକ (ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର) ଓ ବଳି, ପୂଜା କରି, ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତ୍ୟ ପାଇଥିଲେ; କିମ୍ବା, ଖେଳରେ, ଭୃଜର ମହିଳାମାନେର ଥକାନି ଦୂର କରିଥିଲେ ତାଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧିତ ହାତ ସ୍ପର୍ଶରେ।" "ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିଥିବା, ମୋତେ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖିବେନାହିଁ, ଯଦିଓ ମୁଁ କଂସର ଦୂତ; କାରଣ ସେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନରେ ଭିତରେ ବାହାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି।" "ସମ୍ଭବତଃ ସେ ମୋତେ, ପାଦ ଉପରେ ପଡ଼ି ହାତ ଜୋଡି, ମୃଦୁ ହସି, ଦୟା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବେ; ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ମୋ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ, ମୁଁ ଅତି ନିର୍ଭୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବି।