ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ସେଉଁଥିରେ ସୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଘନ ରୂପେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଯାହାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ସଫଳ, ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି କାମନା କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ସ୍ୱୟଂ ଚିତ୍ରମୟ ଚୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ମାୟାରୁ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଧାରାର ମୂଳ ସ୍ତୋତ୍ର। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଯିଏ ସ୍ୱମୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦ ରଚନା କରିଛନ୍ତି, ଲୀଳା ନିମିତ୍ତେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏପରି ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଇ ଭକ୍ତିମାନ ମୁନି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇଥିଲେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଚଳିଗଲେ। ଏଉଁପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ କେଶୀକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଗୋପମାନଙ୍କ ସହ ଅନନ୍ଦରେ ଗୋଗଣ୍ଡା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରଜକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଗୋପମାନେ ଗାଈ ଚରାଉଥିବା ବେଳେ, ତେଉଁମାନେ ଚୋର-ରକ୍ଷକ ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ। କେହି ଚୋର, କେହି ଗୋପ, କେହି ମେଷ ଭୂମିକା ନେଇ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ବିନା ଖେଳୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି, ମାୟାର ପୁତ୍ର ବ୍ୟୋମା, ଯିଏ ମାୟାବୀ ଥିଲେ, ଗୋପ ଭେଷ ଧାରଣ କରି, ମେଷମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଚୋର ଭୂମିକା ନେଇଥିବା ଗୋପମାନେକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଇ ଦାନବ ସେମାନେକୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବନ୍ଦ କରି, ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଛାଡ଼ି ବାକି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଥରରେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି କଳା କୁ ଚିହ୍ନି, ଯେଉଁଠି ଦୟାଳୁ ପରମେଶ୍ୱର ଭଲମାନଙ୍କର ଶରଣ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ବ୍ୟୋମାକୁ ଧରି ନେଲେ, ଯେପରି ଶିଂହ ଏକ ନିର୍ମମ ବଘାକୁ ଧରିଥାଏ। ବ୍ୟୋମା ତାଙ୍କର ନିଜ ଦାନବ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ବଶ କରି, ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଗୋହନ୍ତା ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ। ତାପରେ, ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗି, ଦୁର୍ଲଭ କଷ୍ଟରେ ଗୋପମାନେକୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ସେ ନିଜ ବ୍ରଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, 'ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ' ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ଅକୃରା, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭକ୍ତ, ସେ ରାତିଟିଏ ମଥୁରାରେ କାଟି, ପ୍ରଭାତେ ତାଙ୍କର ରଥ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳ ଦିଗରେ ଯାଉଥିଲେ। ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅକୃରାଙ୍କର ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଦେବାର ଅପେକ୍ଷାରେ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ ହେଉଥିଲା। ସେ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ କଣ ଏମିତି କୌଣସି ସୁକୃତ କରିଛି, କିମ୍ବା ଏମିତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଦାନ ଦେଇଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆଜି ମୁଁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବି? ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମୋ ପାଇଁ କେତେ ଦୁର୍ଲଭ! ଯେପରି ଏକ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦୁର୍ଲଭ।" "ମୋପରି ଏତେ ଅପରାଧ ଥିଲେ ବି, ଆଜି ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବିନାହିଁ ବୋଲି ଆଶା କରେ, କାରଣ କେତେବେଳେ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଅଛିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସମୟ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି।" "ଆଜି ମୋ ଅପନ୍ୟାସ ଶେଷ, ମୋ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ, କାରଣ ମୁଁ ଯେଉଁ ପଦପଦ୍ମ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି।" "କମ୍ସ ଆଜି ମୋପ୍ରତି ବଡ଼ ଉପକାର କଲେ, କାରଣ ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବି, ଯିଏ ଅବତାର ନେଇଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ନଖର ଚମକ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାରିନଥିବା ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଇଦେଇଥିଲା।" "ସେହି ପଦପଦ୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀ, ଋଷିମାନେ, ସାତ୍ୱତମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଗୋପୀମାନଙ୍କ କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥାଏ, ସେହି ପଦ ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିବି।" "ନିଶ୍ଚିତ ଆଜି ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିବି, ଯେଉଁଠି ରକ୍ତ ଅରବିନ୍ଦ ଦୃଷ୍ଟି ହସରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚଉଁଡିଆ କେଶ ଘେରିଛି, ଚାରିପାଖରେ ହରିଣମାନେ ପରିକ୍ରମା କରୁଛନ୍ତି।" "ସେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଯିଏ ନିଜ ଇଛାରେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ, ମୋ ଅଖି ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସାର୍ଥକ ହେବ।" "ସେଉଁଠି ଯିଏ ମାୟାରୁ ଦୂର, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚୟା ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାନ୍ତି, ସେ ଜନମ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ଭାବେ ଜନମଗୃହରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।" "ତାଙ୍କର ଶୁଭ ବାଣୀ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଜନ୍ମ ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର ହୁଏ, ପୃଥିବୀ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାରେ ଅନାସକ୍ତ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟ ଦେହ ମାତ୍ର।" "ସେ ଭଗବାନ୍ ସାତ୍ୱତ ବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ହୁଅନ୍ତି, ବ୍ରଜରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସରିଛି।" "ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ଯିଏ ମହାନ୍ତଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମୋ ଅଖି ଦ୍ୱାରା ଦେଖିବି।" "ତାପରେ ରଥରୁ ତଳେ ଅସିବା ବେଳେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କରିବି, ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରିବେ।" "ସାୟଦ୍ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବେ, ସମୟ ନାଗର ଭୟରେ ଭୀତ ଲୋକଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେବେ।" "ସେହି ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ବଳି ଏହି ଭାଗ୍ୟ ପାଇଥିଲେ, କିମ୍ବା ଗୋପୀମାନଙ୍କ କ୍ଲାନ୍ତି ହଟାଇଥିଲେ।" "ଅଚ୍ୟୁତ ସବୁ ଦେଖନ୍ତି, ମୁଁ କଂସଙ୍କ ଦୂତ ହେଲେ ବି, ସେ ମୋପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ରଖିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଭିତର-ବାହାର ସବୁ ଦେଖନ୍ତି।" "ସାୟଦ୍ ଭଗବାନ୍ ମୋତେ ଦୟାଳୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତି ଦୂର ହେବ, ମୁଁ ଅଭୟ ଅନନ୍ଦ ପାଇବି।" "ତାପରେ, ସେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବେ, ମୋ କର୍ମ ଜନିତ ବନ୍ଧନ ତୁରନ୍ତ ଛିନ୍ଦି ଦେବେ।" "ମୁଁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେ ମୋ ସହ କଥା ହେବେ; ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଯଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୟା ପାଇନଥିବା, ତେବେ ଅସାର।" "ସେ କାହାକୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କହନ୍ତି ନାହିଁ, ତଥାପି କାମଧେନୁ ପରି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି।