ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଏହି ସେନାମାନେ ନଶ୍ୱର ହେଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିବି, କାରଣ ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଭାବେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ସମୟର ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ସବୁକୁ ସଂହାର କରିବେ। ଆମେ ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଘନ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ, ସ୍ୱ-ସ୍ୱରୂପରେ ଅବିଚଳିତ, ଯାଁଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ସଫଳ, ଯାଁଙ୍କୁ ମାୟା କେବେ ଆବର୍ତ୍ତ କରିପାରେନି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଅବିର୍ଭାବ ସ୍ରୋତ। ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଯିଏ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଭେଦ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଲୀଳାବଶତଃ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ଏପରିଭାବରେ ଯଦୁମୁକୁଟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ, ଯେଉଁ ଗୋବିନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧରେ କେଶୀ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ଗୋପବାଳମାନଙ୍କ ସହ ଗୋମାନେ ଚରାଇ Vrajaକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଗୋପବାଳମାନେ ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଗୋମାନେ ଚରାଉଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କମାନେ ଏକ ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ—କିଛି ଚୋର, କିଛି ରକ୍ଷକ ଓ କିଛି ମେଉଁ ହୋଇ ଭୂମିକା ନେଇଥିଲେ। ସେଠି ସମସ୍ତେ ଭୟହୀନ ଓ ନିର୍ଭର ଭାବେ ଏହି ଖେଳରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠି, ମାୟାସୁରଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାମାୟାବୀ ଦାନବ ଭ୍ୟୋମା ଗୋପବାଳ ଭେଷ ଧାରଣ କରି, ମେଉଁମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଚୋରମାନେ ଭାବେ ଯେଉଁମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଦେଇ ଚାରିପାଞ୍ଚଟି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଗୁହା ଭିତରେ ଅଟକାଇ ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଧର୍ମିକମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟଦାତା କୃଷ୍ଣ, ଦାନବଟିଏ ଗୋପବାଳମାନେ ନେଇଯିବା ବେଳେ ସିଂହ ଯେପରି ଏକ ଭେଡ଼ିକୁ ଧରିଥାଏ, ସେପରି ଦାନବକୁ ଧରିଲେ। ଭ୍ୟୋମା ତାଙ୍କ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ ସରିର ଧାରଣ କରି ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲାନି। ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ଦଳି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଗୋମାନେ ଘାତକ ଏହି ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ। ଏହା ପରେ ଗୁହା ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗି ଗୋପବାଳମାନେକୁ ବାହାର କଲେ ଏବଂ ଦେବତା ଓ ଗୋପମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ନିଜ Vrajaକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧରେ ‘ଭ୍ୟୋମାସୁର ବଧ’ ନାମକ ସତ୍ତାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଅକୃର ନାମକ ଜ୍ଞାନୀ ମହାପୁରୁଷ ମଥୁରାରେ ଏକ ରାତି ବିତାଇ, ପ୍ରଭାତରେ ନିଜ ରଥରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରାସ୍ତା ଚାଲିବା ସମୟରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ପଦ୍ମନୟନରେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଉନ୍ମୀଳିତ ହେଲା ଏବଂ ଏପରି ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୁଁ କେଉଁ ସୁକୃତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, କିମ୍ବା କେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିଛି, କିମ୍ବା ଦାନ ଦେଇଛି, ଯାହାର ଫଳରେ ଆଜି କେଶବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିବ?” ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଦର୍ଶନ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଯେପରି ଏକ ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲିନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦୁର୍ଲଭ। ମୋ ପରି ଅପରାଧୀ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷମା ନ ହେବ କି? କିନ୍ତୁ ସମୟ ନଦୀରେ ଭାସିଯିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ପାର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଆଜି ମୋର ଅଭାଗ୍ୟ ଦୂର ହେଲା, ମୋର ଜୀବନ ଫଳବତୀ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଯେଉଁ ପଦ୍ମପଦକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି। ଏହି ଦିନ କଂସ ମୋତେ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୃପା କଲେ, କାରଣ ମୁଁ ହରିଙ୍କର ପଦ୍ମପଦ ଦେଖିବି, ଯାହାର ନଖର ଚାୟା ପ୍ରାଚୀନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲା। ସେଇ ପଦକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଶ୍ରୀ, ଋଷିମାନେ ଓ ସାତ୍ୱତମାନେ ପୂଜନ୍ତି; ଏହି ପଦବିହାରୀ ପ୍ରଭୁ ଗୋପମାନେ ସହ ଅରଣ୍ୟରେ ଚରନ୍ତି, ଏବଂ ଗୋପୀମାନଙ୍କ କୁଙ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଏହି ପଦରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ନିଶ୍ଚିତ ଆଜି ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବି—ସୁନ୍ଦର ଗାଳ ଓ ନାକ, ହସୁଥିବା ଅଳ୍ପ ଲଜ୍ଜିତ ଲୋଟସ ନୟନ, ମୁଡ଼ି ଚୁଲିରେ ମୃଗମାନେ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ। ବନ୍ଧୁ, ଆଜି ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ଏହି ଶ୍ରୀବିଗ୍ରହ ଦେଖିବାର ଫଳ ପାଇବ, ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶୋଭାର ନିବାସ। ଯିଏକି ଅହଂକାର ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ, ତାଙ୍କର ଦିପ୍ତିରେ ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୁଏ; ତାଙ୍କର ମାୟାଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଘରେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ, ଅନୁଭୂତ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର କଥା, ଶୁଭ ଗୁଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜନ୍ମ ମିଶ୍ରିତ, ସମସ୍ତ ଅଶୁଭତା ନିବାରଣ କରେ, ଜଗତକୁ ଜୀବନ୍ତ, ପବିତ୍ର ଓ ପୂନ୍ୟମୟ କରେ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଅଦୃଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଶବ ଭଳି। ଏହି ପ୍ରଭୁ ସାତ୍ୱତ ବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଇ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ବ୍ରଜରେ ବସିଛନ୍ତି। ଆଜି ନିଶ୍ଚିତ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି—ମହାନ୍ତମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ, ଚକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୀ ନିବାସ କରନ୍ତି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖିବି। ଏହିପରି, ଯେବେ ସେ ରଥରୁ ଅବତରିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବି, ଯେଉଁପଦ ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଓ ବନବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ। ଶାୟଦ୍ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମହସ୍ତ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମୟ ନାଗରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶରଣ ନେବାକୁ ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ପର୍ଶରେ କୌଶିକ (ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର) ଓ ବଲି ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ହୋଇଥିଲେ; କିମ୍ବା ଲୀଳାରେ ଭଗବାନ୍ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ମୋତେ କଂସଙ୍କ ଦୂତ ଭାବରେ ବି ଶତ୍ରୁ ଭାବିବେ ନାହିଁ; କାରଣ ସେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ମନ, ଭିତର ଓ ବାହାର ଆଚରଣ ଦେଖନ୍ତି।