ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ପବିତ୍ର କଥାରେ କହାଯାଏ—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କୌତୁକ ଓ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କରିଥିଲେ। ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା, ଏବଂ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୃତ ପୁତ୍ରକୁ ନିଜ ନିବାସରୁ ଫେରାଇ ଦେଇଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା। ଏହାପରେ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ, କାଶୀ ନଗରକୁ ଦହିଦେବା, ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା, ଏବଂ ମହାୟଜ୍ଞରେ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶୌର୍ୟ ପ୍ରତିଫଳିଥିଲା। ଦ୍ୱାରକାରେ ନିବାସ କରିବା ସମୟରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଶୌର୍ୟ ଓ ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଦେଖିବି, କାରଣ ପୃଥିବୀରେ କବିମାନେ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି। ଏବେ, ମୁଁ ଦେଖିବି କିପରି ସାକ୍ଷାତ୍ କାଳସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ନାଶକ ଭଗବାନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥୀ ଭାବେ ଏହି ସେନାମାନେ ନାଶ କରିବେ। ଆମେ ଏହି ସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନର ଅବତାର, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଯାହାଙ୍କର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ, ଯିଏ ନିଜ ଚୟତ୍ସାର୍ଜ୍ୟରେ ମୋହରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ଗୁଣସ୍ରୋତର ମୂଳ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯିଏ ନିଜ ମାୟାଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଭେଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଲୀଳାବଶେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏପରି ଭାବରେ ମୁଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସାକ୍ଷାତ୍କାରରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଲି। ଏଠାରେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଯିଏ କେଶି ଦାନବକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ସେ ଦୁଃଖରହିତ ଗୋପବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଗୋମାନ୍ୟ ଚରାଇ ଭୃଜକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ପାହାଡ଼ର ଢାଳାରେ ଗୋପମାନେ ଗୋମାନ୍ୟ ଚରାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଚୋର-ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ଖେଳୁଥିଲେ। କିଛି ଚୋର, କିଛି ଗୋପ, କିଛି ମେଷ ଭାବରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ନିର୍ଭୟ ଓ ନିରାନନ୍ଦ ଭାବେ ମଜା କରୁଥିଲେ। ଏହିଠାରେ ମାୟାର ପୁତ୍ର ଓ ମାୟାବୀ ବ୍ୟୋମାସୁର ଗୋପ ଭେଷ ଧାରଣ କରି, ଚୋରମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରି, ଅନେକ ମେଷ ଭାବରେ ଥିବା ଶିଶୁମାନେକୁ ନେଇଗଲେ। ବଡ଼ ଦାନବ ସେମାନେକୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଅଟକାଇ, ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଝିଅ ଛାଡ଼ି ବାକି ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁ ଚିଉଁ ଦେଇ ପଥର ଦେଇ ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ଏହି କଳାପ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ସଦା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସେ ଦାନବଙ୍କୁ ଧରିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଓଲା ଧରେ। ବ୍ୟୋମାସୁର ନିଜ ଦାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦୂରେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥ ନ ହୋଇ ଧରାପଡ଼ିଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତରେ ବାନ୍ଧି, ଭୂମିରେ ପତ୍ରାଇଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ଗୋଉଠା ହତ୍ୟାକୁ ମାରିଦେଲେ। ପରେ, ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗି, ଦୁଃଖରେ ଅଟକିଥିବା ଗୋପମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଦେବତା ଓ ଗୋପମାନେଙ୍କ ସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ବୃଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିଭଳି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧରେ 'ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ' ନାମକ ସତ୍ତିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହାପରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏହି ସମୟରେ ଅକୃର ନାମକ ଧନ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ ମଥୁରାରେ ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ପ୍ରଭାତେ ରଥାରୁଢ଼ ହୋଇ ନନ୍ଦର ଗୋକୁଳକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, କେଉଁ ତପସ୍ୟା, କିମ୍ବା କେଉଁ ଦାନ ଦେଇଛି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏଇ ଦିନ ମୁଁ କେଶବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବି? ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଦର୍ଶନ ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ ଯେ, ଯେପରି ଏକ ଶୂଦ୍ର ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦୁର୍ଲଭ। ମୋ ପରି ପତିତ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଏହି ଦର୍ଶନ ବଞ୍ଚିତ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ସମୟ ନଦୀରେ ବହିଯାଉଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ କେତେବେଳେ ତାରିଯାଏ। ଆଜି ମୋ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି, ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହୋଇଛି, କାରଣ ମୁଁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରିବି। ଆଜି କଂସ ମୋତେ ବଡ଼ ଉପକାର କଲେ, କାରଣ ମୁଁ ଅବତାରୀ ହରିଙ୍କ ଚରଣ ଦେଖିବି, ଯାହାଙ୍କ ନଖର ଅଭା ଏଯାଁ ପୁରାତନ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚିର ଅନ୍ଧକାର କାଟିପାରିଲେ ନାହାନ୍ତି। ଏହି ଚରଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଦେବୀ ଶ୍ରୀ, ଋଷିମାନେ ଓ ସାତ୍ୱତମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯାହା ଗୋପସଙ୍ଗରେ ଅରଣ୍ୟରେ ଚରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହା ଗୋପୀମାନଙ୍କ କୁଙ୍କୁମରେ ଚିହ୍ନିତ। ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବି, ଯେଉଁଥିରେ ସୁନ୍ଦର ଗଣ୍ଡ, ନାସା, ହସ୍ୟମୟ ଲାଲ ଅଞ୍ଜନ ଲୋଟସ ଚକ୍ଷୁ, ଚୁଏଁ ଚୁଏଁ କେଶ ଏବଂ ଚାରିପାଖ ମୃଗ ଚରଣା କରୁଛନ୍ତି। ହୁଏତ ଏହି ଦିନ ମୋ ଚକ୍ଷୁ ନିଜର ମୂଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇବ, ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିଛନ୍ତି, ସେଇ ଶୌଭା ମୂର୍ତ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ। ସେ ଯିଏ ଅହଂକାର ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ନିଜ ତେଜରେ ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନାଶ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତର ଜୀବ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶୁଭ କଥା, କର୍ମ ଓ ଜନ୍ମ ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରେ, ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରେମମୟ କରେ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାରେ ରୁଚି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଶବ ଭଳି। ସେ ପ୍ରଭୁ ସାତ୍ୱତ ବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ନିଜ ଲୋକ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଗାନ କରନ୍ତି, ଏହି ଭୃଜରେ ବିରାଜି କରୁଛନ୍ତି। ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ଯେଉଁଥି ମହାନଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଶିକ୍ଷକ, ତିନି ଲୋକର ଆନନ୍ଦ ଓ ଚକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ, ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଚିର ନିବାସ। ପରେ ରଥରୁ ତାଙ୍କ ସହ ଭଗବାନ ଅବତରିବେ, ମୁଁ ଏହି ଚରଣ ପାଇବି, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ତାଙ୍କ ସାଥୀ ଓ ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବେ।