ଓଡ଼ିଆ ରେ କଥାରୂପେ: କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଭୁଜା କେଶୀ ଦେହରେ ବିଶ୍ୱାଳ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା, ତାହାର ଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା, ଅଙ୍ଗ ଚାଳିଗଲା, ଶରୀର ଘମରେ ଭିଜିଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଗୁଡିଯାଉଥିଲା। କେଶୀ ଭୂମିରେ ଢେଲାଇ ରକ୍ତ ବମି କରି, ଜୀବନ ବିହୀନ ହେବାରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି କେଶୀଙ୍କର ଦେହ, ଜଉ ଫଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଭୁଜା ଉତ୍କଳନ କଲେ; ତିନି କେଶୀଙ୍କୁ ସହଜରେ ମାରିଦେଇ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଭିମାନ ଦେଖାଇଲେନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତାପରେ, ରାଜା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି ଏହି ଗୁପ୍ତ ବାକ୍ୟ କହିଲେ: "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଅପାର ଆତ୍ମା, ଯୋଗର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ୱାମୀ!" "ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଆଲୋକ, ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ସାକ୍ଷୀ, ମହାପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ।" "ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଜର ଆଶ୍ରୟ; ଆରମ୍ଭରେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା; ସେଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ସଂସାରକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନାଶ କରିଥାଉ।" "ଏହି କାରଣରୁ, ପୃଥିବୀର ଭାର— ଦେମନ, ତ୍ରାସଦାୟକ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ— ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଓ ନ୍ୟାୟବାନ୍ମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଅବତରଣ କରିଛ।" "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏହି ଘୋଡ଼ା ରୂପୀ ଦେମନ, ଯାହାର ହିଁସାରେ ଦେବମାନେ ଭୟଭିତ ହେଇ ନିଦ୍ରାହୀନ ହୋଇ ସ୍ଵର୍ଗ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ, ସେ ଏବେ ତୁମେ ଖେଳରେ ମାରିଦେଲା।" "କାଲି କିମ୍ବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଦେଖିବି ତୁମେ ଚାଣୁର, ମୁଷ୍ଟିକ, ଅନ୍ୟ ପହଲାମାନେ, ହାତୀ ଓ କଂସଙ୍କୁ ବଧ କରିବା।" "ତାପରେ, ଶଂଖ, ଯବନ, ମୁରା, ନରକାଙ୍କୁ ବିଜୟ, ପାରିଜାତ ଗଛ ଚୋରାଇବା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପରାଜୟ।" "ତୁମେ ଯୋଦ୍ଧା କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଶୌର୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ବିବାହ କରିବା, ଦ୍ୱାରକାରେ ରାଜା ନୃଗଙ୍କୁ ଶାପ ମୁକ୍ତ କରିବା।" "ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଓ ତାଙ୍କର ଜନାନୀକୁ ଅର୍ଜନ କରିବା, ମୃତ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରକୁ ତୁମ ନିଜ ଗୃହରୁ ଫେରାଇ ଦେବା।" "ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ବଧ କରିବା, କାଶୀ ନଗରକୁ ଦଗ୍ଧ କରିବା, ଦନ୍ତବାକ୍ରକୁ ନାଶ କରିବା, ଏବଂ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଶିଶୁପାଳଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ।" "ଏବଂ ଦ୍ୱାରକାରେ ରହିବା ସମୟରେ ତୁମେ କରିଥିବା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସେଗୁଡିକ ଦେଖିବି; ପୃଥିବୀର କବିମାନେ ଏହି କଥାଗୁଡିକ ଗାୟନ କରନ୍ତି।" "ଏବେ, ମୁଁ ଦେଖିବି ଏହି ସେନାମାନଙ୍କର ନାଶ, ଯେଉଁଥିରେ କାଳର ଅବତାର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରଥୀ ଭାବେ ନେଇ ନାଶ କରିବେ।" "ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଏକାନ୍ତ ତଥା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବସିଥିବା, ଯାହାର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଥାଏ, ଯାହାର ଇଚ୍ଛା କେବେ ବିଫଳ ହୋଇନାହିଁ, ନିଜ ଚମକରେ ମାୟାରୁ ନିତ୍ୟ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ଗୁଣର ଧାରାର ଉତ୍ସ।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଯେଉଁଠି ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତା ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ଖେଳ ପାଇଁ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ କୃଷ୍ଣ, ଯଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନମସ୍କାର କରି, ଏହି ଭକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଅନୁମତି ପାଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଭରା ହୃଦୟରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି କୃଷ୍ଣ, କେଶୀଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଗୋପମାନେ ସହିତ ଗୋମାନେ ଚାରିବାରେ ଲଗିଲେ, ଏହାରେ ଭ୍ରଜ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲା। ଏକ ଦିନ, ଗୋପମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ଗୋମାନେ ଚାରିବା ସମୟରେ ଏକ ଖେଳ କରୁଥିଲେ— କିଏ ଚୋର, କିଏ ରକ୍ଷକ, କିଏ ମେଉଁ ଭାବରେ ଭାଗ ନେଲେ। ଏଠାରେ କିଏ ଚୋର, କିଏ ଗୋପ, କିଏ ମେଉଁ ଭାବରେ ଖେଳ କରୁଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, ମଜାରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଏଠି, ମାୟାପୁତ୍ର ବ୍ୟୋମା, ମାୟାର ଅଧିପତି, ଗୋପ ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇ, ମେଉଁର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ ଓ ଚୋର ଭାବରେ ଖେଳୁଥିବା ଅନେକଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ଦୂର୍ବଳ ଦେମନ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଦେଇ ଦେଖି, ଚାରିପାଞ୍ଚ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟମାନେ ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ନ୍ୟାୟବାନ୍ମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟଦାତା, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ୟୋମା ଦେମନ ଗୋପମାନେ ନେଇଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରିଲେ, ଜେପରି ଏକ ସିଂହ ଏକ ଭେଡ଼ାକୁ ଧରିଥାଏ। ବ୍ୟୋମା ଦେମନ ନିଜ ମହାପାହାଡ଼ ରୂପ ନେଇ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କରି, ଭୂମିରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଦେବମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଗୋମାନେ ଘାତକକୁ ବଧ କଲେ। ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ଭଙ୍ଗ କରି, ଗୋପମାନେ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦେବମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ତାପରେ ନିଜ ଭ୍ରଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ 'ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ, ଦଶମ ଷ୍ଟ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପରମହଂସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଅକୃରା, ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ରାତି ମଥୁରାରେ କାଟି, ପ୍ରଭାତେ ତାଙ୍କର ରଥ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ପଥରେ ଯିବା ସମୟରେ, ଶୁଭ ଅକୃରା, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଜାଗିଉଥିଲା, ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କଲେ: "ମୁଁ କଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଛି, କଣ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିଛି, କିମ୍ବା କଣ ଯୋଗ୍ୟ ଦାନ ଦେଇଛି, ଯେ ଆଜି ମୁଁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବି?" "ମୁଁ ଭାବିଅଛି, ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦର୍ଶନ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଯେପରି ଏକ ଶୂଦ୍ର ଭୋଗବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମ ଚନ୍ତନ କରିବା ଦୁର୍ଲଭ।" "ମୋ ପରି ଏକ ଏତେ ଅଧମ ଜନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦର୍ଶନ ବଞ୍ଚିତ ହେବେନାହିଁ; କାରଣ କେବେ କେବେ କାଳ ନଦୀରେ ଭସିଯାଉଥିବା ଜନ ମଧ୍ୟ ଏପାରକୁ ଯାଇପାରେ।" "ଆଜି ମୋ ଅଭାଗ୍ୟ ନାଶ ହେଲା ଓ ଜୀବନ ଫଳଦାୟକ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।