ଏକ ଦିନ, କଂସଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ, ବଡ଼ ଆଖି, ବିଶାଳ ମୁଁହ, ମହାନ ଗଳା ଏବଂ ମେଘ ଭଳି କଳା ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏକ ଦୋତ Keśī ନନ୍ଦଙ୍କର ବ୍ରଜକୁ ଆସିଲେ । ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ବ୍ରଜ କମ୍ପିତ ହେଇଯାଇଲା । ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ନିଅଁ ଏବଂ ପଛରେ ହେଉଥିବା ମେଘ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୋପଗ୍ରାମ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଥିଲା । ଏହି ଦୋତକୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ, ଗୋପମାନଙ୍କର ନେତା, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ । Keśī, କୃଷ୍ଣ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାବେଳେ, ତିନିଁକୁ ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ, ଆକାଶକୁ ଗିଲିଦେବା ଭଳି ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏଗିଆସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ତୁଣ୍ଡରେ ଦେହେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ । କିନ୍ତୁ ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ପ୍ରଭୁ, ରୋଷରେ ଦୋତକୁ ଭ୍ରମ କରାଇ, ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଚାଲି ତାଙ୍କର ପା ଧରି ଏକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନୁଷ ଦୂରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଗରୁଡ଼ ଭଳି ସାପକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିବାରେ । Keśī ହୁଁସ୍ତି ଆସୁଇ, ଫେରି ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ଖୋଲା ମୁଁହ ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । କୃଷ୍ଣ ହସି, ତାଙ୍କର ହାତ ଦୋତର ମୁଁହରେ ପକାଇଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ସାପ ତାଙ୍କର ଦଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ । ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହାତ ଦୋତର ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଇଁଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଗରମ ଲୋହା ଭଳି ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଦୋତର ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଲୋହା ଭଳି ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଲା ।