କଂସ ତାଙ୍କର ମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଶୀଘ୍ର ହିଁ କଣ୍ଟକରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଜରାସନ୍ଧ ମୋର ଗୁରୁ, ଦ୍ୱିବିଦା ମୋର ପ୍ରିୟ ସଙ୍ଗୀ ଏବଂ ମିତ୍ର।" ସେଉଁଠି କହିଲେ, "ଶମ୍ଭର, ନରକ ଓ ବାଣ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ମିତ୍ରତାରେ ନିବେଦିତ। ଏମାନେ ସହିତ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବି ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଉପଭୋଗ କରିବି।" ଏହି ସବୁ ଜାଣି, ସେ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ, ଯେଉଁମାନେ ଲୀଳାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନୁର୍ୟାଗ୍ୟ ଦେଖିବେ ଓ ଯଦୁନଗରୀର ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦର୍ଶନ କରିବେ।" ଏହିପରେ ଅକୃର କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କର ଆଦେଶ ଉଚିତ। ଶତ୍ରୁମାନେ ନିବାରଣ କରିବା ଆପଣଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ସବୁ ଦୈବ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, କାରଣ ଦୈବ ହେଉଛି ଫଳର କାରଣ। ଲୋକମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଦୈବ ବିରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ତଥାପି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବି।" ଏପରି ଭାବେ କଂସ ଅକୃରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଂକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ ଓ ନିଜ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅକୃର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ କଂସଙ୍କ ଆଦେଶରେ କେଶୀ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା, ଯେଉଁଥି ସ୍ୱପ୍ନର ଦ୍ରୁତତା ସମାନ, ତାଙ୍କ ଖୁରରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ କରି, ତାଙ୍କ ଦାଡ଼ି ହଲେ ଆକାଶ କମ୍ପାଇଲା, ଓ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ହିହିକାରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ, ବିଶାଳ ମୁଁହ, ଦୃଢ଼ ଗଳା ଓ ବଡ଼ ବର୍ଷାମେଘ ସମାନ କଳା ଦେହ, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ କଂସଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ମନେଇ, ସେ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଗଲେ, ଯାହାକୁ କମ୍ପାଇଦେଲେ। କେଶୀ ତାଙ୍କ ହିହିକାରେ ଏବଂ ପୁଛରେ ମେଘ ଉଡ଼େଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ। ତେଣୁ, ଗୋପମୁଖ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନା କରି, ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଘୋଡ଼ା ରାଗରେ ଆକାଶକୁ ଗିଳିଯିବା ପ୍ରୟାସ କରି, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ବଳିଦାନ କରୁଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ମୃଗ୍ଧ କରି, ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି ଘୁରାଇ, ଗରୁଡ଼ା ନାଗକୁ ଯେପରି ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ, ସେପରି ଶତଧନୁର ଦୂରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। କେଶୀ ଶୁଧିକୁ ଆସି, ରାଗରେ ପୁଣି ଦୃତ ଗତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁହଁ ଖୋଲି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତେବେ, ହସି ହସି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଦାନବର ମୁଁହ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ, ଯେପରି ସର୍ପ ତାଳିରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହାତ ଦାନବର ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଇଁଲା, ସେମାନେ ତାପିତ ଲୋହା ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଦାନବର ଦେହ ଭିତରେ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତ ଭିତରେ ଦାନବର ଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା, ଅଙ୍ଗ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହେଲା, ଦେହ ଘମରେ ଭିଜିଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଘୂରିଗଲା, ରକ୍ତ ବମି କରି ନିର୍ଜୀବ ହେଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସେଠାରୁ, ବଦରିଫଳ ସମାନ ଦେହରୁ, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ହାତ ଉପସାରିଲେ। ସେ ନ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ନ ଗର୍ବ କଲେ, ଏହି ସହଜ ବିଜୟରେ ଦେବମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଦେବମୁନି ନାରଦ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଅପାର ସ୍ୱରୂପ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱନାଥ, ଭଗବନ୍ତ, ସାତ୍ୱତମୁଖ୍ୟ, ମାଧବ! ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ଆଲୋକ, ହୃଦୟଗୁହାରେ ଗୁପ୍ତ, ସାକ୍ଷୀ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ପ୍ରଭୁ।" "ତୁମେ ନିଜ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଗୁଣମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର କର। ଏହିପରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ନିବାରଣ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିବାରଣ ଓ ସାଧୁମାନେଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏହି ଘୋଡ଼ା ଆକାର ଦାନବ, ଯାହାର ହିହିକାରେ ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ତୁମେ କ୍ରୀଡ଼ା କରି ହତ କରିଛ।" "ଆସନ୍ତା କାଲି କିମ୍ବା ପରେ, ଚାଣୂର, ମୁଷ୍ଟିକ, ଅନ୍ୟ କୁସ୍ତିଗିର, ହାତୀ ଓ କଂସଙ୍କ ବଧ ଦେଖିବି। ତାପରେ, ଶଂଖ, ଯବନ, ମୁର, ନରକଙ୍କ ବିଜୟ, ପାରିଜାତ ଚୁରି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରାଜୟ। ତୁମେ ପରାକ୍ରମରେ ନିଜିତ ନାୟିକାମାନେ ସହ ବିବାହ, ଦ୍ୱାରକାରେ ଶାପମୁକ୍ତ ନୃଗ ରାଜାଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ଓ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ସହ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଲାଭ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୃତ ପୁତ୍ର ଫେରାଇ ଦେବା, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବଧ, କାଶୀ ନଗର ଦାହ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ବଧ ଦେଖିବି। ତୁମେ ଦ୍ୱାରକାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଦେଖିବି, ଯାହା ପୃଥିବୀର କବିମାନେ ଗାଉଛନ୍ତି।" "ଏବେ ମୁଁ ଦେଖିବି, ଏହି ସେନାମାନେ କିପରି କାଳସ୍ୱରୂପ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରଥିରେ ରଖି, ନାଶ ପାଇବେ। ଆମେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବିରାଜିତ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ଗୁଣମାନେ ଯାଁଠାରୁ ବିସ୍ତାରିତ।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଯିଏ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଭେଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ଲୀଳାରେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ, ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି, ସାତ୍ୱତମୁଖ୍ୟ।" ଏପରି ଶ୍ରୀନାରଦ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଉଁପରେ, କେଶୀଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଗୋବିନ୍ଦ ଗୋପମାନେ ସହ ଗୋମାନେ ଚରାଇ, ବ୍ରଜକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଲେ। ଏକଦିନ, ଗୋପମାନେ ପାହାଡ଼ର ଢାଲାରେ ଗୋମାନେ ଚରାଉଥିବା ବେଳେ, ଖେଳରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ—କିଏ ଚୋର, କିଏ ରକ୍ଷକ, କିଏ ମେଷ ଭାବେ ଭୂମିକା ନେଲେ। ସମସ୍ତେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ। ଏହିଠାରେ, ମାୟାର ପୁତ୍ର ବ୍ୟୋମ, ଯିଏ ମାୟାବୀ ଦାନବ, ଗୋପ ଭେଷ ଧାରଣ କରି, ମେଷମୁଖ୍ୟ ଭାବେ ଚୋର ଭୂମିକା ନେଇଥିବା ଅନେକଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ସେ ଏହି ଛୋଟ ଛୋଟ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଦେଇ, ଚାରିପାଞ୍ଚଟି ଛାଡ଼ି, ଦ୍ୱାର ପାଥର ଦେଇ ଅଟକାଇଲେ।