କମ୍ସ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଜନା ନେଇ ଅପନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୃଦୁଭାବୀ, ତୁମେ ଯେପରିକି ବଡ଼ କାମ ସମ୍ପାଦନ କରିପାରିବ, ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିଲେ, ଏହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କର। ଏବେ, ତୁମେ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ; ସେଠାରେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଦୁଇ ଝିଅ ପୁଅ ରହୁଛନ୍ତି। ଏହି ରଥରେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଶୁଣାଯାଉଛି, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ବୈକୁଣ୍ଠର ଦେବତାମାନେ ପଠାଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ନନ୍ଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗୋପମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଉପହାର ସହିତ ସେଇ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ସେମାନେ ଆସିଗଲେ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ଦାନ୍ତି ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ଯଦି ସେମାନେ ତାହାରୁ ବଞ୍ଚିଯାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ଭୟଙ୍କର ମଲ୍ଲମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିବି। ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ଆନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କୁ, ଭୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ, ଦଶାର୍ହମାନେ ସହିତ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି। ମୋ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଉଗ୍ରସେନ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦେବକ ଓ ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମାରିଦେବି। ଏପରେ, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ରହିବା ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ମୋ ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଜରାସନ୍ଧ, ମୋ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଦ୍ୱିବିଦା। ଶମ୍ବର, ନରକ, ବାଣ—ଏମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖନ୍ତି; ସେମାନେ ସହ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥିବା ରାଜାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଏହି ପୃଥିବୀ ଉପଭୋଗ କରିବି। ଏହା ଜାଣି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଖେଳରେ ମଗ୍ନ, ଧନୁର୍ୟାଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଓ ଯଦୁପୁରୀର ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ଅକୃରୁର କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଚିତ; ଶତ୍ରୁ ନିବାରଣ କରିବା ଆପଣଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ସବୁ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, କାରଣ ଫଳର କାରଣ ହେଉଛି ଭାଗ୍ୟ। ଲୋକମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ବାଧା ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ସେମାନେ ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ତଥାପି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବି।" ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ଏପରି ଭାବେ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କମ୍ସ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ କହିଲେ ଏବଂ ନିଜ ପାଳିସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଅକୃରୁର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତା'ପରେ କମ୍ସଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏକ ବିଶାଳ ଘୋଡ଼ା, କେଶୀ, ଯାହା ବେଗରେ ମନସ୍ତୁଳ୍ୟ, ପୃଥିବୀକୁ ତାଳ ଦେଇ ଚାଲିଲା; ତାଙ୍କ ତାଡ଼ରେ ଆକାଶ କମ୍ପିତ ହେଲା, ତା'ର ହିହିକାରରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତା'ର ଚଉଡ଼ା ଚକ୍ଷୁ, ବିକଟ ମୁଁହ, ବଡ଼ ଗଳା ଓ ବଡ଼ ବର୍ଷାମେଘ ସମ କଳା ଦେହ ଥିଲା। ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ କମ୍ସଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଆଶୟରେ ସେ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଗଲା, ଯାହାକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା। ଏହିପରି ହିହିକାର ଓ ପୁଛ ଦ୍ୱାରା ମେଘକୁ ଉଡ଼ାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଉଥିବାବେଳେ, ଗୋପମାନେଙ୍କ ନେତା, ସ୍ୱୟଂ କୃଷ୍ଣ, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି କେଶୀକୁ ଡାକିଲେ। ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, କେଶୀ ରାଗରେ ଆକାଶକୁ ଗିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଡ଼ିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ତାଳ ଦେଲା। ଦେଖିବାକୁ ଅସହ୍ୟ ଏହି ଆକ୍ରମଣ ଉପରେ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରି ଘୁରାଇ, ଗରୁଡ଼ ସର୍ପକୁ ଯେପରି ଫିଙ୍କିଦେଉଛି, ସେପରି ଏକଶତ ଧନୁଷ ଦୂରରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ସ୍ନାନ୍ଧାରଣ କରି କେଶୀ ପୁନି କ୍ରୋଧରେ ଉଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ମୁଁହ ବଡ଼ କରି ଧାଉଡ଼ିଲା; କୃଷ୍ଣ ହସି, ତାଙ୍କ ହାତକୁ ତାଙ୍କ ମୁଁହ ଭିତରେ ଦିଅଇଲେ, ସର୍ପ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହାତ ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଇଁବା ସହିତ, ତା'ର ଦାନ୍ତ ଗଳିଗଲା, ଗରମ ଲୋହା ଭଳି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ତା'ର ଶରୀର ଭିତରେ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ସମ ଫୁଲିଗଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତ ତା'ର ଶରୀର ଭିତରେ ଫୁଲି ଥିବାରୁ, ଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା, ଅଙ୍ଗ ଫିଙ୍କିଗଲା, ଦେହ ଘାମରେ ଭିଜିଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଘୁରିଗଲା, ଏବଂ ସେ ରକ୍ତ ତ୍ୟାଗ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ଏହି କଠୋର ଫଳ ସଦୃଶ ଦେହରୁ, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ହାତ ପଛକୁ ନେଲେ; ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟାରେ ଅଦ୍ଭୁତ କିମ୍ବା ଅହଂକାର ନ କରି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ତରଫରୁ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା ପାଇଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଋଷି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ଗୁପ୍ତ ବାଣୀ କହିଲେ: “କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ! ଅପାର ସ୍ୱରୂପ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱନାଥ, ବାସୁଦେବ, ସତ୍ୱତମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଭୁ! ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ଆଲୋକ, ହୃଦୟଗୁହାରେ ଗୁପ୍ତ, ସାକ୍ଷୀ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ନାୟକ। ନିଜ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଗୁଣମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ, ଧରାର ଭାର ହରିବା, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ ନାଶ କରି ଧର୍ମିକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏହି ଘୋଡ଼ା ରୂପୀ ଦାନବ, ଯାହାର ହିହିକାର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି ଦେବଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ ହେଲା। ଆସନ୍ତା କାଲି କିମ୍ବା ପରଦିନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାଣୂର, ମୁଷ୍ଟିକ ଓ ଅନ୍ୟ ମଲ୍ଲମାନେ, ହାତୀ ଓ କମ୍ସଙ୍କ ନିବାରଣ ଦେଖିବି। ପରେ ଶଂଖ, ଯବନ, ମୁର, ନରକଙ୍କ ପରାଜୟ, ପାରିଜାତ ଚୁରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରାଜୟ ଦେଖିବି। ଆପଣଙ୍କ ବୀରତା ଓ ଗୁଣରେ ଅନେକ କନ୍ୟାଙ୍କ ସହ ବିବାହ ଓ ଦ୍ୱାରକାରେ ରାଜା ନୃଗଙ୍କ ଶାପମୁକ୍ତି ଦେଖିବି। ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଓ ତାହାର ସ୍ତ୍ରୀ ଲାଭ, ମୃତ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେବା ଦେଖିବି। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବଧ, କାଶୀ ନଗର ଦାହ, ଦନ୍ତବକ୍ର ବିନାଶ, ଏବଂ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ବୃହତ୍ ଯଜ୍ଞରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବି।