ଏହିପରି ଅତି ଦୁଷ୍କର କଳିଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ, କଳିର ଦୋଷମାନେ କେବେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏହି ପୃଥିବୀରେ କେବେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଭକ୍ତି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିବାସ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅତି ଦରିଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ କେବଳ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ। କାରଣ, ଏମିତି ଭକ୍ତିର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ, ଶ୍ରୀହରି ତାଙ୍କ ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତଙ୍କ ମହିମା କ’ଣ କହିବି? ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଚରମ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ। ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଲେ, ଯିଏ କଥା କହେ ଓ ଯିଏ ଶୁଣେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମତା ଲାଭ କରନ୍ତି—ଏ ମହା ଫଳ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ତେବେ, ସୂତ ଗୋସାଇଁ କହିଲେ—ସେଇ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ି ଆସିଗଲେ। ସେ ମାଳ୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଶ୍ୟାମ ଘନ ମେଘ ସଦୃଶ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶରୀର ମୋହନୀୟ ଆକୃତି, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଟିବନ୍ଧ, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତିନିଭାଙ୍ଗୀ ଭାବରେ କୃପାଳୁ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଶୋଭିଥିଲା, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ରୂପ ରୂପୀ, ଚନ୍ଦନ ଲେପି ମଧୁର ଗନ୍ଧ ମାଡ଼ୁଥିଲା। ସେ ଚିତ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର ମୁରଳୀ ଧାରଣ କରି, ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତଙ୍କର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସିଥିବା ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପେ ଆସିଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ବିଜୟର ଧ୍ୱନି, ଅପୂର୍ବ ରସର ପ୍ରବାହ, ଫୁଲର ଚୁରି ଝରା, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି—ସବୁ ଆକାଶ ଉପରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଦେହ, ଘର, ଆତ୍ମା ସବୁ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଭାବାବେଶ ଦେଖି, ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ—"ହେ ଋଷିମାନେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ମୁଁ ଆଜି ଦେଖିଲି, ସପ୍ତାହିକ କଥାମୃତର ଫଳରୁ, ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞ, ଚତୁର, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି।" "ଏହି କଳିଯୁଗରେ, ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ଏଉଁ ଶ୍ରବଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଭଳି ପାପ ନାଶ କରିବା ଉପାୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। କିଏ ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି? କିଏ ନୂତନ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଛନ୍ତି ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଭାବିଛନ୍ତି?" ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ—"ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିନ ଓ ମାର୍ଗରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ, କୁଟିଳ ଓ କାମୀ, ସେମାନେ ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଶ୍ରବଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟହୀନ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, କାମନାରେ ଅନ୍ଧ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ, କପଟ, ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ, ହିଂସ୍ର, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ମହାପାପୀ, କୁଟିଳ, ଦୟାହୀନ, ଦୈତ୍ୟସଦୃଶ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଭୋଗୀ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗମନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଦା ଦେହ, ବାଣୀ, ମନରେ ପାପ କରନ୍ତି, କୁଟିଳ ଓ ଦୃଢ଼, ପରଧନ ଭୋଗୀ, ଅପବିତ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।" "ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଟୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତଟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ନଗର ଥିଲା, ସେଠାରେ ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସତ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ। ସେଇ ନଗରରେ ଆତ୍ମଦେଵ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ବେଦ, ଶ୍ରୁତି, ସ୍ମୃତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ୟ ସଦୃଶ। ସେ ଏକ ଦାନୀ, ଲୋକରେ ସମୃଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଧୁନ୍ଧୁଳି ନାମକ, ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଉଚ୍ଚ କୁଳର।" "ଧୁନ୍ଧୁଳି ଏକ ବ୍ୟବହାରିକ, କ୍ରୂର, ବେଶି କଥା କହୁଥିବା, ଗୃହକାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, କଞ୍ଚନ, ଝଗଡ଼ାକୁ ଭଲପାଉଥିବା। ଏଭଳି ଦମ୍ପତି ପ୍ରେମରେ ଏକାସাথে ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ଧନ ଓ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଘରେ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେମାନେ ଖୁସି ମିଳୁନଥିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ସନ୍ତାନପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦାରିଦ୍ର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଗାଁ, ଜମି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଥିଲେ। ଧନର ଅର୍ଧାଂଶ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟୟ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ହେଲା ନାହିଁ, ଏହାରେ ସେମାନେ ଅତି ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଉଥିଲେ।" "ଏକଦିନ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘର ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳେ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ଏକ ପୋଖରୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପାଣି ପିଇ ଦୁଃଖରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ବସି ପଡ଼ିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଚରଣେ ନମସ୍କାର କରି, ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।" ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ପଚାରିଲେ—"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କାହିଁକି ଆପଣ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି? କ'ଣ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା? ଦୟାକରି ଏହାର କାରଣ କୁହନ୍ତୁ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—"ହେ ମୁନି, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପାପର ଦୁଃଖ କ’ଣ କହିବି? ମୋର ପିତୃମାନେ ଶୀତଳ ପାଣି ଛାଡ଼ି ତାପ୍ତ ଜଳ ପିଉଛନ୍ତି। ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋର ପିଣ୍ଡ ଓ ତର୍ପଣ ସହ ଖୁସି ନାହାନ୍ତି। ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।" "ସନ୍ତାନ ବିନା ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ, ଘର ଅର୍ଥହୀନ, ଧନ ଅର୍ଥହୀନ, ବଂଶ ଅର୍ଥହୀନ। ମୁଁ ପାଳିଥିବା ଗାଈ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧ୍ୟା, ମୋର ଲଗାଇଥିବା ଗଛ ମଧ୍ୟ ଫଳ ଦେଉନଥିଲା। ଯେଉଁ ଫଳ ଘରକୁ ଆସେ, ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏମିତି ଅପନ୍ୟାସୀ ଓ ସନ୍ତାନହୀନ ଜୀବନର କ’ଣ ଉପକାର?" ଏପରି କହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖରେ ବଡ଼ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।