କଂସ ରାଜା ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ, ଏହି ରଙ୍ଗଶାଳା ଦ୍ୱାରରେ କୁବଳୟାପୀଡ଼ ନାମକ ଦାନବୀ ହାତୀକୁ ଆଣିଦିଅ, ଏଠି ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ଆସିଲେ ସେଉଁଠି ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଉ।" ତାପରେ ସେ ଆଉ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, "ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ନିୟମାନୁସାରେ ଧନୁର୍ଯ୍ୟାଗ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉ, ଶୁଦ୍ଧ ପଶୁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଆଣାଯାଉ।" ଏପରି ଚାଲାକ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ସେ ଯଦୁବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ହେ ଦାନଶୀଳ ଭଣ୍ଡାରୀ, ମୋ ସହିତ ମିତ୍ରତା ସ୍ଥାପନ କର। ଭୋଜ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳକାମନା କରୁଥିବା ଜଣେ।" "ଏହି କାରଣରୁ, ମୃଦୁଭାବୀ, ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, କାରଣ ତୁମେ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିପାରିବା। ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ନିଜ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।" "ଏବେ ତୁମେ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ, ସେଠାରେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ରହୁଛନ୍ତି। ଏହି ରଥରେ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" "ଶୁଣାଯାଉଛି ଯେ, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଦେବତାମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ପଠାଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ନନ୍ଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗୋପମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଉପହାର ସହିତ ସେଇ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" "ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱରୂପୀ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଉଛି; ଯଦି ସେମାନେ ତାହାଠାରୁ ବଞ୍ଚିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ବିଜୁଳି ସମ ଭୟଙ୍କର ମଲ୍ଲମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିବେ।" "ଏହି ଦୁଇଜଣ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ମୁଁ ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପୀଡିତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଉଛି, ଏବଂ ବୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋର ହାତରେ ପଡିବେ।" "ମୁଁ ଉଗ୍ରସେନ, ମୋ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଯିଏ ରାଜସିଂହାସନ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦେବକ ଓ ମୋପାଇଁ ବିରୋଧୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରିଦେବି।" "ତାପରେ, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ପୃଥିବୀ କଣ୍ଟକ ଶୂନ୍ୟ ହେବ; ଜରାସନ୍ଧ ମୋର ଗୁରୁ, ଦ୍ୱିବିଦା ମୋର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ।" "ଶମ୍ବର, ନରକ ଓ ବାଣ ମୋତେ ମିତ୍ରତାରେ ଅଟୁଟ; ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥିବା ରାଜାମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମିଳିତ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରିବି।" "ଏହି କଥା ଜାଣି, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ପ୍ରମୋଦିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଧନୁର୍ଯ୍ୟାଗ୍ୟ ଓ ଯଦୁନଗରୀର ଶୋଭା ଦେଖିପାରିବେ।" ଏବେ ଅକୃରୁର କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଯଥାଯଥ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କରିବା ଆପଣଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ; କିନ୍ତୁ ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ଭାଗ୍ୟରେ ନିର୍ଭର କରେ, କାରଣ ଫଳର କାରଣ ଭାଗ୍ୟ ଅଟୁଟ।" "ଲୋକେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ଭାଗ୍ୟ ବାଧା ଦେଇଥାଏ; ସେମାନେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ତଥାପି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବି।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏପରି ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, କଂସ ତାଙ୍କର ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଅକୃରୁର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଂସଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କେଶୀ ନାମକ ଏକ ବିଶାଳ ଘୋଡ଼ା, ଯାହା ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମନର ତାରା ତୁଳ୍ୟ ତ୍ୱରିତ, ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରି, ତାଙ୍କ ଖୁରାର ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶକୁ ହିଳାଇ, ଭୟଙ୍କର ହିନ୍ହାଡ଼ିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ, ମୋଟା ଗଳା ଓ ଘନ ମେଘ ତୁଳ୍ୟ କଳା ଦେହ, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କଂସଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇ ତାହାକୁ କମ୍ପିତ କରିଲା। ସେ ନନ୍ଦଗାଁକୁ ତାଙ୍କର ହିନ୍ହାଡ଼ି ଓ ପୂଛରେ ମେଘ ଉଡ଼ାଇ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଗୋପମାନଙ୍କ ନେତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସିଂହ ନିର୍ଘୋଷେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, କେଶୀ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଗିଳିଯିବା ପ୍ରୟାସରେ ସିଝିଲା, ତାଙ୍କ ଚରଣରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କ ତ୍ୱରା ଅସହ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଘୁମାଇ ଗରୁଡ଼ା ଯେପରି ସର୍ପକୁ ଫିଙ୍କିଦିଏ, ସେପରି ଏକ ଶତଧନୁଷ ଦୂରରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ପୁଣି ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଫେରି, କେଶୀ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦୃତଗତିରେ ଖୋଲାମୁଁହେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା; କିନ୍ତୁ ହସି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ତାଙ୍କ ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ, ଯେପରି ସର୍ପ ଗୁହାକୁ ଯାଏ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ହାତ ଦାନବର ଦାନ୍ତକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ, ସେମାନେ ତାପିତ ଲୋହାର ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲେ; ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହାତ ଦାନବ ଶରୀରରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ହୋଇଗଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହାତ ଭିତରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଅଟକି, ଅଙ୍ଗ ଫିଞ୍ଚି, କେଶୀ ଘମେ ଭିଜି, ଚକ୍ଷୁ ଘୂରି, ରକ୍ତ ଝାଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ତାହାର ଶରୀରରୁ ବାହାର କଲେ, ଏହି ସହଜ ବିଜୟରେ ଅଚମ୍ଭିତ ନ ହୋଇ, ଅହଂକାର ନ କରି, ଦେବତାମାନେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଏହି ଉପରେ, ଦେବମୁନି ନାରଦ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆସି, ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ହେ ଅଗୋଚର ଆତ୍ମା, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସାତ୍ୱତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ!" "ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ଜ୍ୟୋତି, ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ଗୁପ୍ତ, ସାକ୍ଷୀ, ମହାପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ।" "ତୁମେ ନିଜ ମାୟାରେ ଆରମ୍ଭରେ ଗୁଣମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କର, ହେ ନିଶ୍ଚୟଶୀଳ ପ୍ରଭୁ।" "ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ଧରାର ଭାର ଦୁର କରିବା, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନାଶ ଓ ସାଧୁମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ।" "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏହି ଘୋଡ଼ା ରୂପୀ ଦାନବ, ଯାହାର ହିନ୍ହାଡ଼ି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ତୁମେ କ୍ରୀଡ଼ା କରି ମାରିଦେଲ।