କଂସ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ଦେବ ଋଷି ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚାଇଲେ। ନାରଦ ବ୍ୟକ୍ତ କଲେ ଯେ, ବସୁଦେବଙ୍କର ଏହି ଦୁଇ ପୁଅ ତାଙ୍କର ନିଜ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଂସ ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ନାରଦ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କଂସ କେଶି ନାମକ ଦାନବକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଯାଅ, ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ମାରିଦେ। ପରେ ମୁଷ୍ଟିକ, ଚାଣୂର, ଶଳ, ତୋଶଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯିଅନ୍ତୁ।” ତା’ପରେ, ଭୋଜ ରାଜା କଂସ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ହାତୀର ଦେଖାଶୁଣାକାରୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାକୁ କହିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରବଳ ମଲ୍ଲ ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ। ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବସିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇଁଠାରୁ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ବୋଲି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ହୋଇଛି। ତେଣୁ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏଠାରେ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେକୁ ମାରିଦିଅ। ବିଭିନ୍ନ ମଞ୍ଚ ତିଆରି କରାଯାଉ, ଯାହାକୁ ଚାରିପାଖରେ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚ ଘେରି ରହିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀ ସେଇ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିପାରିବେ।” ତା’ପରେ କଂସ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, “କୁବଳୟାପୀଡ ନାମକ ହାତୀକୁ ମଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରରେ ଆଣ, ସେଠାରେ ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରିଦିଅ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ବିଧିମତ ଧନୁର୍ଯ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଉ, ଶୁଦ୍ଧ ପଶୁମାନେକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ଆଣାଯାଉ।” ଏଭଳି ଚାଳାକ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଇ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କଂସ ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅକୂରଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି କହିଲେ, “ହେ ଦାନଶୀଳ, ଦୟାକରି ମୋତେ ମିତ୍ରତା ଦିଅ। ଭୋଜ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅତି ଉତ୍ତମ ସୁହୃଦ୍। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲି, ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ନିଜ କାମ ସାଧିଲେ। ଏବେ ଯାଅ, ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ ଏହି ରଥରେ ଆଣିଦିଅ। ଦେବତାମାନେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁକୁ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ପଠାଇଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ତେଣୁ ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଉପହାର ସହିତ ସେମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ। ସେମାନେ ଆସିଲେ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁସ୍ବରୂପ କୁବଳୟାପୀଡ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେବି; ଯଦି ସେଠାରୁ ବଞ୍ଚିଯାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଷ୍ଟିକ, ଚାଣୂର ଭଳି ମଲ୍ଲମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେବି। ସେମାନେ ମରିଗଲେ, ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ, ବୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସଂହାର କରିଦେବି। ଏହାସହିତ, ମୋ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଉଗ୍ରସେନ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦେବକ, ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି। ଏହାପରେ ଏ ଭୂମି ମୋର ପାଇଁ ନିର୍ବିଘ୍ନ ହେବ। ଜରାସନ୍ଧ ମୋର ଗୁରୁ, ଦ୍ୱିବିଦା ମୋର ପ୍ରିୟ ସଂଗୀ। ଶମ୍ଭର, ନରକ, ବାଣ ମୋର ମିତ୍ର; ସେମାନେ ସହିତ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ମିଳିଥିବା ରାଜାମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ଏ ଭୂମି ଉପଭୋଗ କରିବି। ଏହି କଥା ଜାଣି, ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧନୁର୍ଯ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଓ ଯଦୁନଗରୀର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ।” ଅକୂର କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଯଥାଯଥ; ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂର କରିବା ଆପଣଙ୍କର ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ। କିନ୍ତୁ ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ସବୁ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଲୋକେ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ ରୋକିଲେ ସେମାନେ ଦୁଃଖ-ସୁଖରେ ପଡନ୍ତି। ତଥାପି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବି।” ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ଏଭଳି ଅକୂରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କଂସ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ ଓ ନିଜ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟପଟେ, ଅକୂର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଂସଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପଠାଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଦାନବ କେଶୀ, ମନସ୍ତୁଳ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଧରାକୁ ତାଙ୍କ ଖୁରରେ କମ୍ପିତ କରି, ତାଙ୍କ ଦଡ଼ିର ଝଟକାରେ ଆକାଶ ହଲାଇ, ଭୟଙ୍କର ହିହିଧ୍ୱନି କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ। ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ, ଅତି ମୋଟ ଗଳା, ଘନ ମେଘ ସମ ଶ୍ୟାମ ଦେହ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନା ସହ କେଶୀ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭୟରେ ସମସ୍ତେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ, କେଶୀଙ୍କ ହିହିଧ୍ୱନି ଓ ପୁଛରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ମେଘ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମ ଭୟଭୀତ ହେବାରେ, ଗୋପମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱଦାନ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି କେଶୀକୁ ଡାକିଲେ। ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, କେଶୀ ରାଗରେ ଆକାଶ ଗିଲି ଦେବା ପ୍ରୟାସରେ ଦୌଡ଼ି ଆସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଖୁରରେ ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଭଗବାନ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦୁଇ ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି, ତାଙ୍କ ଚରଣ ଧରି ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସାପକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେଭଳି ଏକ ଶତଧନୁର ଦୂରତାରେ ଝୁଡ଼ି ଦେଲେ। କେଶୀ ଅବସ୍ଥାନୁଷ୍ଠାନ କରି ଆଉଥରେ ରାଗରେ ଉଠି, ଖୋଲାମୁଁହରେ ଦୃତ ଗତିରେ ହରିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ହସି, ତାଙ୍କ ହାତକୁ ସାପ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାଭଳି ଦାନବ ମୁଁହରେ ଦେଇଦେଲେ। ଭଗବାନଙ୍କ ହାତ ଦାନବଙ୍କ ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଇଁଲେ, ତାହା ତପ୍ତ ଲୋହାରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବାଭଳି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହି ହାତ ଦାନବ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତ ଦାନବ ଶରୀର ଭିତରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲାରୁ, ତାଙ୍କ ଶ୍ୱାସ ରୁକିଗଲା, ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ଫେଲିଲା, ଘମେ ଭିଜିଗଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଘୁରିଯିଲା, ଏବଂ ରକ୍ତ ବମି କରି, ସ୍ଥିର ଶରୀର ସହ ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ। ଏହି ଜୁଜୁବି ଫଳ ସଦୃଶ ଦେହରୁ, ବଳଶାଳୀ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ବାହାର କଲେ, ଏ ଅସାଧାରଣ ବିଜୟରେ କୃଷ୍ଣ କେବେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଲେନି, ନ ଏହାର ଗର୍ବ କଲେ, ଏବଂ ଦେବମାନେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କରି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ଦେବମୁନି ନାରଦ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସି ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଲେ—“ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ଅଗୋଚର ସ୍ୱରୂପ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱନାଥ, ବାସୁଦେବ, ସାତ୍ୱତମୁଖ୍ୟ!