ଏହି ଦିନ, ଅଚ୍ୟୁତ ଭୂମିକୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଜୋରରେ ଛାଡ଼ି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ଅରିଷ୍ଟାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି କହିଲେ, “ଏ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ଅରିଷ୍ଟା, ମୁଁ ତୋର ଦମ୍ଭ ଧ୍ୱଂସ କରିବି, ଯେପରିକି ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରେ।” ତାଙ୍କର ବାମ୍ଭ ମିତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ଼ରେ ରଖି, ହରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହିଠିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଅରିଷ୍ଟା ତାଙ୍କର ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଚିରି, ପଞ୍ଜା ମେଘ ଭଳି ପୁଛ ଘୁଞ୍ଚାଇ, କ୍ରୋଧେ ମୁଁହେଁ ଦେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସିଂଘ ଆଗରେ ରଖି, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନିର୍କ୍ଷିତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଧାଇ ଆସିଲା। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ସିଂଘ ଧରି, ଏଠାରୁ ଅଠାରୋ ପଦପିଛୁ ହଟି, ଏକ ହାତୀ ଅନ୍ୟ ହାତୀକୁ ଯେପରିକି ଟାଣି ନେଇଯାଏ, ସେପରି ଅରିଷ୍ଟାକୁ ଟାଣି ନେଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଫିଙ୍କିଦେଲେ, ଅରିଷ୍ଟା ପୁନି ଉଠି, ଶରୀର ଘମରେ ଭିଜି, ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ, କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହୋଇ ପୁଣି ଧାଇଲେ। ଏବେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସିଂଘ ଧରି, ପାଦ ଦ୍ୱାରା ତଳେ ଚାପି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ, ଜଣେ ଜଳ ଭିଜା କପଡ଼ା ନିଚୋଟିବା ପରି ତାଙ୍କୁ ନିଚୋଟିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସିଂଘ ଦ୍ୱାରା ଘାତ କରିଦେଲେ। ଅରିଷ୍ଟା ରକ୍ତ ଓ ମୁତ୍ର, ମଳ ତ୍ୟାଗ କରି, ପାଦ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରି, ନିଋତି ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରି, ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ କୁକୁଦ୍ମିନ୍ ନାମକ ବୃଷ ଦାନବକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, କୃଷ୍ଣ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ବଳରାମ ସହିତ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି ଅରିଷ୍ଟା ଦାନବ ନିବୃତ୍ତି ପରେ, ଦେବର୍ଷି ନାରଦ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରୁ କଂସଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଗଲେ। ନାରଦ କଂସଙ୍କୁ କହିଲେ—ୟଶୋଦା ନନ୍ଦନୀ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ଓ ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ ବଳରାମଙ୍କୁ ଭୟାତୁର ବସୁଦେବ ନନ୍ଦଙ୍କ ହସ୍ତେ ରଖିଥିଲେ। ବସୁଦେବ ତାଙ୍କୁ ନନ୍ଦଙ୍କ ହସ୍ତେ ସମର୍ପିତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଲୋକମାନେ ବିନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହା ଶୁଣି, ଭୂଜ ରାଜା କଂସ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଗଲେ। ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଉଠାଇ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଲେ ଏବଂ ଖୋଲାସା କଲେ ଯେ, ଏହି ଦୁଇ ସନ୍ତାନ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କଂସ ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କର ଜନନୀଙ୍କୁ ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଦେବର୍ଷି ଚାଲିଗଲେ, ତାପରେ କଂସ କେଶିନ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଯାଅ, ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କର, ତାପରେ ମୁଷ୍ଟିକ, ଚାଣୂର, ଶଳ, ତୋଶଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯିଅନ୍ତୁ।” କଂସ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ହାତୀପାଳକମାନେ ଡାକି କହିଲେ, “ଏହି ଚାଣୂର ଓ ମୁଷ୍ଟିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଲ୍ଲ। ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମରେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି; ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ହସ୍ତେ ଲିଖାଯାଇଛି। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେଂକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅ। ବିଭିନ୍ନ ମଞ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀ ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିପାରିବେ।” “ମନ୍ତ୍ରୀ, କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀକୁ ମଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରରେ ନେଇଯାଅ, ସେଠାରେ ମୋର ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ହତ୍ୟା କରିଦିଅ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଧନୁର୍ୟାଗ୍ନ ଆୟୋଜନ କର, ଶୁଭ୍ର ପଶୁମାନେଂକୁ ଆନି, ସେହି ଭଗବାନଙ୍କୁ ବଳି ଦିଅ, ଯିଏ ଭୂତପତି ଓ ଭଗ୍ୟଦାତା।" ଏପରି ସବୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କଂସ ଅକୃରକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ଦାନଶୀଳ, ମୋତେ ମାନ ଦେଇ ମୋ ସହିତ ମିତ୍ରତା କର; ଭୋଜ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠୁ ଭଲ ଉପକାରୀ। ଏହିପରି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ଉପରେ ଭରସା କରି ନିଜ କାମ ସଫଳ କରିଥିଲେ।" “ଯାଅ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଭୃଜକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଏହି ରଥରେ ଆଣିଦିଅ। ଦେବତାମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଓ ଗୋପମାନେ, ନନ୍ଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଉପହାର ସହ ଏଠାକୁ ଆଣ।" “ସେମାନେ ଆସିଲେ, ମୁଁ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱରୂପ, ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବି; ଯଦି ସେମାନେ ତାରିଯିବେ, ତେବେ ମୁଁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ଭୟଙ୍କର ମଲ୍ଲମାନେଂକୁ ଦେଇ ହତ୍ୟା କରିବି।" “ଏହି ଦୁଇ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ମୁଁ ବସୁଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେଂକୁ ନଶ୍ୱ କରିବି, ଏବଂ ବୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ, ଦାଶାର୍ହମାନେଂକୁ ମାରିଦେବି।" “ଏହାପରେ, ମୋ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଉଗ୍ରସେନ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟ ଚାହେ, ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦେବକ ଓ ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷୀମାନେଂକୁ ମୁଁ ନଶ୍ୱ କରିବି।" “ତାପରେ ଏ ଭୂମି ନିର୍ମଳ ହେବ, ଜରାସନ୍ଧ ମୋର ଗୁରୁ, ଦ୍ୱିବିଦ ମୋର ପ୍ରିୟ ସଖା।" “ଶମ୍ଭର, ନରକ, ବାଣ ମୋ ପ୍ରେମୀ ବନ୍ଧୁ, ସେମାନେ ସହିତ ଦେବତାପକ୍ଷୀ ରାଜାମାନେଂକୁ ନଶ୍ୱ କରି, ଏ ଭୂମିର ଉପଭୋଗ କରିବି।" “ଏହି ସବୁ ଜାଣି, ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣି, ଧନୁର୍ୟାଗ୍ନ ଓ ଯଦୁନଗରୀର ଶ୍ରୀ ଦେଖାଇଦିଅ।” ଅକୃର କହିଲେ, “ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଉଚିତ, ଶତ୍ରୁ ନିବୃତ୍ତି ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ସଫଳତା କିମ୍ବା ବିଫଳତା ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଲୋକେ ଚେଷ୍ଟା କରିଥାନ୍ତି, ତଥାପି ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଫଳ ମିଳେ। ଯାହାହେଉ, ମୁଁ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏପରି ଅକୃରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, କଂସ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଂକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ରାଜଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅକୃର ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, କେଶୀ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା, ମନ ଗତି ସମ ତୀବ୍ର, ତାଙ୍କର ଖୁର ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରି, ମାନ୍ଦାରେ ଆକାଶ ହଳାଇ, ଭୟଙ୍କର ହ୍ରେଣ୍ଡ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।