ଭକ୍ତି ଦେବୀ କହିଲେ, “ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ପୁନି ଉତ୍ସାହିତ କରିଛନ୍ତି, କାରଣ କଳି ଯୁଗରେ ମୁଁ ଗୁମ ହୋଇଯାଇଥିଲି, ଏହି ପବିତ୍ର କଥାମୃତରେ ମୋତେ ସେଇ ଶକ୍ତି ମିଳିଛି। ଏବେ ମୁଁ କେଉଁଠି ବାସ କରିବି? ଏହି କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପକୁ ସୃଷ୍ଟି କର, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରେମକୁ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ସଂସାର ରୋଗକୁ ନଶ୍ୱ କର। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ସଦା ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବାସ କର।” ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଲାପରେ, କଳିଯୁଗର ଦୋଷ ଭକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବି ଏହି ଭୂମିରେ କାମ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଏହି ଆଜ୍ଞାରେ, ଭକ୍ତି ଦେବୀ ହରିଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଆସନ ନେଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଉଁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ। କାରଣ, ଶ୍ରୀହରି ନିଜ ନିବାସ ଛାଡ଼ି ବି ଭକ୍ତିର ଡୋରରେ ବନ୍ଧି ଏହି ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତମାନଙ୍କ ମହିମା କ’ଣ କୁହିବା? ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା କଥା କହୁଥିବା ଓ ଶୁଣୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଶୁଦ୍ଧତା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ସୂତ ଜୀ କହିଲେ, “ତାପରେ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭଗବାନ ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବଦଳ ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଦେହ, ପୀତାମ୍ବର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ ଓ କଣ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ତିନିଭାବେ ବଙ୍କିଆ ପଦ୍ମାସନ ଭଙ୍ଗୀରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ସଜିତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ରୂପ ରୂପସୀ, ଚନ୍ଦନର ଗନ୍ଧରେ ଅଙ୍ଗ ଅନୁଳିପ୍ତ। ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର ମୁରଳୀ ଧାରଣ କରି, ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଥିବା ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଗୁପ୍ତ ରୂପେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଅଲୌକିକ ରସ ପ୍ରବାହ ଅନୁଭବ ହେଲା, ପୁଷ୍ପର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷା ହେଲା, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଗଲା। ସେ ମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତେ ଦେହ, ଘର, ଆତ୍ମା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଅଭିନିବେଶ ଦେଖି, ନାରଦ ମୁନି କହିଲେ— “ହେ ଋଷିମାନେ! ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣରୁ ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଦେଖିଲି। ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଚତୁର, ପଶୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେହିପାଇଁ, କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଏଠି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ ଯାହା ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ; ଏହି କଥାଶ୍ରବଣ ଭଳି ପାପ ନଶ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। କିଏ ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି? କିଏ ଜଗତ ମଙ୍ଗଳ ଭାବି ଏହି ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଇଛନ୍ତି?” ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସବୁବେଳେ ପାପ କରନ୍ତି, ନିତ୍ୟ କୁକର୍ମରେ ଲିନ, ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଛନ୍ତି, ଧୂର୍ତ୍ତ ଓ କାମୀ—ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଅତି ଆସକ୍ତ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଶୂନ୍ୟ, ଢୋଙ୍ଗୀ, ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ, ହିଂସକ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ମହାପାପ କରନ୍ତି, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଦୟାହୀନ, ଦାନବ ସମ, ବ୍ରହ୍ମ ଧନରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି ଏବଂ ବିବାହ ବିଚ୍ଛେଦ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶରୀର, ମନ, ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସବୁବେଳେ ପାପ କରନ୍ତି, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଦୃଢ଼, ଅନ୍ୟର ଧନରେ ଧନୀ, ଅପବିତ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ୟ ହୁଏ। ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତଟରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗର ଥିଲା, ସେଠାରେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ନିଜ ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ସତ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଥିଲେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନାମ ଆତ୍ମଦେବ, ସମସ୍ତ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିରେ ଦକ୍ଷ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ଦୁନିଆରେ ଧନୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଧୁନ୍ଧୁଲି ନାମରେ ପରିଚିତ, ସଦା ନିଜ କଥାରେ ଅଟୁଟ, ରୂପସୀ ଓ ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମ। ଧୁନ୍ଧୁଲି ସାଂସାରିକ କାମରେ ଆସକ୍ତ, କଠୋର, ଅଧିକ କଥାବତୀ, ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, କଞ୍ଜୁଷ, ଓ ଝଗଡ଼ା ପ୍ରିୟ। ଏଭଳି ଦମ୍ପତି ଏକାଠି ରହି, ପ୍ରେମରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲେ, ତଥାପି ଧନ ଓ କାମରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଶାନ୍ତି ଆସିଲା ନାହିଁ। ପରେ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାଈ, ଭୂମି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଧନର ଅର୍ଧାଂଶ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟୟ ହେଲା, ତଥାପି ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅ ହେଲା ନାହିଁ, ଏହି ଦୁଃଖରେ ଦମ୍ପତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘର ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ; ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ତିବ୍ର ତିରିଷ୍ଣାରେ ଏକ ପୋଖରୀ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ପାଣି ପିଇ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ; ଗୋଟିଏ ଦିନ ପରେ ଏଠାକୁ ଗୋଟିଏ ବୈରାଗୀ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାଣି ପିଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଦୂଃଖ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଦାଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ବୈରାଗୀ ପଚାରିଲେ, “କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ? କ’ଣ ଏହି ତୀବ୍ର ଚିନ୍ତା ତୁମର? ତୁମର ଦୁଃଖ ଦ୍ରୁତ କହ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ମୁନି, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପାପର ଏତେ ଦୁଃଖ କ’ଣ କୁହିବି? ମୋ ପିତୃପୁରୁଷ ଶୀତଳ ପାଣି ପାଇଁ ତତ୍କାଳ ତାପା ଜଳ ପିଉଛନ୍ତି।