ସେଇ ସମୟରେ, କୁମାରମାନେ କହିଲେ, "ଏହି କଥାର ମଧ୍ୟରୁ ଏବେ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।" କୁମାରମାନଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ବିନୟପୂର୍ବକ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ଭକ୍ତି କହିଲେ, "ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଜୀବନ ଦେଲେ, ଯଦିଓ କଳିରେ ମୁଁ ହରାଇ ଯାଇଥିଲି, ଏହି କଥାମୃତର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁନଃ ଶକ୍ତି ପାଇଛି। ଏବେ କେଉଁଠି ମୁଁ ବାସ କରିବି? ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦିଅନ୍ତୁ।" ତାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, "ଓ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କର, ତୁମେ ଏକା ଭଲପାଇବାକୁ ଅଟୁଟ ରଖ, ତୁମେ ସାଂସାରିକ ରୋଗକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କର, ତେଣୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ବାସ କର।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେବା ପରେ, କଳିର ଦୋଷମାନେ ଭକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବି ଏହି ଜଗତରେ ବ୍ୟପ୍ତ ହେବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେବା ପରେ, ଭକ୍ତି ହରିଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଆସନ ନେଲେ। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଦୁର୍ବଳ ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀହରି ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ଏକ ଅସଲ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ହରି ନିଜ ନିବାସକୁ ଛାଡ଼ି, ଭକ୍ତିର ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଏମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଆଜି ଆମେ ଭାଗବତ ନାମର ଏକ ମହାନ ଜନକର ବଡ଼ ମହିମା କ'ଣ କହିବୁ? ଏହା ପୃଥିବୀରେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଅଟେ; ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଲେ, କଥା କହୁଥିବା ଓ ଶୁଣୁଥିବା ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ସୂତ କହିଲେ: ତାପରେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସଦା ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଜଳଦ ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପୀତ ଵସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିଲେ, ରୂପ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ସୁନା ମେଘ ମାନିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୁକୁଟ ଓ କଣ ଉପରେ ଚମକିଥିଲା। ତିନି ଭଙ୍ଗି ମୁଦ୍ରାରେ ଶୋଭିତ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, କୋଟି ମନ୍ମଥଙ୍କ ରୂପରେ ମଧୁର, ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଲାଗିଥିଲା। ସେ ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର ମୁଁହା, ଫ୍ଲୁଟ୍ ଧରିଥିଲେ; ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ବୈକୁଠରେ ଥିବା ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଗୁପ୍ତ ରୂପେ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି ଚାଲିଗଲା, ଅଦ୍ଭୁତ ରସର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ ହେଲା, ପୁଷ୍ପ ଚୁରା ଝରିଲା, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା। ସଭାରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେହ, ଘର, ନିଜକୁ ଭୁଲିଗଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଲୀନତା ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ, "ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା, ଓ ଋଷିମାନେ, ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିଛି, ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ଉଦ୍ଭବ; ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞ, ଚତୁର, ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ତେଣୁ, କଳି ଯୁଗରେ ମନକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଭାରକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିଦେଇପାରିବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା କେଉଁମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି? କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। କିଛି ଦୟାଳୁ ଲୋକ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରି ଏକ ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଇଛନ୍ତି କି?" କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ଏହି ମାନବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ନିତିରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ, ଧୂର୍ତ୍ତ ଓ ଅଶ୍ଳୀଳ, ସେମାନେ କଳି ଯୁଗରେ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଯଜ୍ଞରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ନାହିଁ, ପିତାମାତାକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, କାମରେ ବିମୋହିତ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ, ହିଂସାପର, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କଳି ଯୁଗରେ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଯଜ୍ଞରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପାଞ୍ଚ ମହାପାପ କରନ୍ତି, ଧୂର୍ତ୍ତ ଚରିତ୍ର, ଦୟାହୀନ ଦାନବ ପରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧନରେ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରନ୍ତି, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ମିଶ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କଳି ଯୁଗରେ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଯଜ୍ଞରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେହ, ବାଣୀ, ମନରେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଧୂର୍ତ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼, ଅନ୍ୟର ଧନରେ ଧନୀ, ଅଶୁଦ୍ଧ, ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କଳି ଯୁଗରେ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଯଜ୍ଞରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପର ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବା ହୁଏ। ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତୀରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସତ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିରେ ନିପୁଣ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି। ଏକ ଦରିଦ୍ର ଅଟେ, ଯେଉଁଠି ଏକ ଧନୀ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଧୁନ୍ଧୁଲି, ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜ କଥାରେ ଅଟୁଟ, ଶୋଭନ, ଉତ୍ତମ କୁଳର ଜନ୍ମ। ସେ ବ୍ୟବହାରିକ କାମରେ ଆସକ୍ତ, କ୍ରୂର, ବହୁ କଥା କହୁଥିବା, ଘର କାମରେ ନିପୁଣ, କଞ୍ଜୁସ ଓ ଝଗଡା ପ୍ରିୟ। ଏପରି ଦମ୍ପତି ଭଲପାଇବାରେ ଏକତା ରଖି, ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଧନ ଓ ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କ ଘର ଓ ଅନ୍ୟ କାମରେ ସୁଖ ଦେଇପାରିଲା ନାହିଁ। ପରେ, ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଲେ, ସଦା ଗୋ, ଭୂମି, ସୁନା, ଓ ଜମା କ୍ଷୁଦ୍ର ଲୋକମାନେ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଧନର ଅର୍ଦ୍ଧ ଧର୍ମରେ ବ୍ୟୟ ହେଲା, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଉଦ୍ବେଗରେ ଅତି ଦୁଃଖ ହେଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଘର ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ; ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ଏକ ଝିଅପୋଖରୀ ଉପରେ ଗଲେ। ପାଣି ପିଇ, ତିନି ନିଜେ ଅସନ୍ତାନର ଦୁଃଖରେ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ ବସିଥିଲେ; କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାଣି ପିଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ତ୍ୟାଗୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ପାଦାବନ୍ଦନ କରି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ। ତ୍ୟାଗୀ କହିଲେ: "ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ?