ଉପରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପବିତ୍ର ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥର ଏହି ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ଗଭୀର, ଉତ୍ସାହଭରା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାମୟ କଥାରୂପରେ ଓଡ଼ିଆରେ ଏଭଳି ରେକଥାଯାଉଛି: ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଦୂରରୁ ଆସି, ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଦଳି ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ମଣି ଓ ସହଯୋଗୀ ମଣି ନେଇଲେ। ଶଙ୍ଖଚୂଡାକୁ ବଧ କରି, ପ୍ରଭୁ ଏ ଦୀପ୍ତିମାନ ମଣିକୁ ନେଇ ଭାଇଙ୍କୁ ସ୍ନେହପୂର୍ବକ ଦେଇଲେ, ଯେଉଁପରେ ଗୋପିମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କହିଲେ—ଗୋପିମାନେ ତାଙ୍କର ମନକୁ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ଦିନକୁ କାଟୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଲୀଳାଗୁଡିକୁ ଗୀତରେ ଗାଇଉଥିଲେ। ଗୋପିମାନେ କହିଲେ—ଯେଉଁଠାରେ ମୁକୁନ୍ଦ ନିଜ ବାମ ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରି, ତାଙ୍କର ଠୋଡ଼ରେ ଲଗାଇ, ବାମ ଗାଲ ଓ ବାମ ହାତରେ ଚାପି, ଭୂରୁ ନୃତ୍ୟ କରି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଆଙ୍ଗୁଳି ଚାଲାଇ, ଆମେ ତାଙ୍କର ଡାକୁ ଶୁଣୁଥିଲେ। ଦେବୀମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ, ଲଜ୍ଜା ଭରିତ ମନକୁ ଭଲପାଇବାର ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଶରଣ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଭୁଲିଗଲେ। ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୋପିମାନେ, ଶୁଣ—ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ବାଂଶୀ ରବ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ହାର ଓ ହସ ଜଣେ ଅପରିବାର୍ତ୍ତିତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ରେ ଚମକିଉଥାଏ। ବ୍ରଜର ଶୂର, ହରିଣ ଓ ଗାଈମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଦୂରରୁ ବାଂଶୀ ରବକୁ ଶୁଣି, ମୁଁହରେ ଘାସ ଧରି, କାନ ଦେଇ, ଚିତ୍ର ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଓ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଯାନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ପିକ ଚୁଆ, ରଙ୍ଗିନ ମିନେରାଲ୍ ଓ ପତ୍ର ଦେଇ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, କୁସ୍ତି ଖେଳାଳି ଭଳି ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଗୋପମାନେ ସହ କେବେ କେବେ ଗାଈ ଡାକିଥିଲେ। ନଦୀମାନେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରବାହ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦର ଧୂଳି ନେଇ, ମନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଆଶା କରି, ତାଙ୍କର ଜଳ ଅପ୍ରବାହ ହୋଇ ରହିଯାନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟବାନ ହୋଇ, ହାତ କମ୍ପିଉଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ଭଳି, ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର ସୌର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ବାଂଶୀ ରବ ଦେଇ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ଗାଈ ଡାକୁଥିଲେ। ବନର ଲତା ଓ ଗଛମାନେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳରେ ଭରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିଜ ଭିତରେ ପ୍ରକାଶ କରି, ଶାଖା ମଧୁର ଧାରାରେ ଭରି, ଭାବରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଫୁଲ ଫୁଟାଇ ଦେଉଥିଲେ। ତିଳକ, ଫୁଲର ମାଳା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ମଧୁ ଭରା ତୁଳସୀ ଦେଇ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ବାଂଶୀ ରବ କରିଥିଲେ, ମଧୁମକୁଳୀ ମନୋଚ୍ଛା ଗୀତ ଗାଇ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ। ଝିଲି ମାଝିରେ, ଚାଉଣୀ, ହଂସ, ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶୁଭ ଗୀତ ଶୁଣି, ହରିଙ୍କୁ ନିକଟ ଆସି, ମନ ନିୟତ କରି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଡ଼ି, ନିରବ ହୋଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ, ବାଂଶୀ ରବ ଦେଇ, ଗୋପମାନେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଦେଇ, ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଦେଇଥିଲେ। ମେଘ, ନିଜ ସୀମା ଉଲଙ୍ଘନ କରିବାକୁ ଭୟ କରି, ମୂଁହେଁ ଫୁଲ ଝରାଇ, ଛାୟା ଦେଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚାଉଣୀ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଗୋପମାନେ ସହ ବିଭିନ୍ନ ଗାଈ ରଖିବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ବାଂଶୀ ରବରେ ନିଜ ନିଜ ମେଲୋଡି ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ଦେବମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ର, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ—ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମନକୁ ନମାଇ, ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସତ୍ୟ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଗାଈମାନେ, ନିଜ ଖୁସିରେ, ପଦର ଛାପ ଦେଇ, ବାଂଶୀ ରବରେ ପୃଥିବୀକୁ ଶିତଳ କରି, ନିଜ ଖୁସିର ଚିହ୍ନ ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଯେତେବେଳେ ଆସନ୍ତି, ଗୋପିମାନେ ତାଙ୍କର ଚାହାଣି ଓ ମନରେ ଉତ୍ସାହରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ନିଜ ଶରୀର ଓ ପୋଶାକ ଭୁଲି ଯାନ୍ତି, ଭାବରେ ଅନ୍ୟତା ହୋଇଯାନ୍ତି। କେବେ କେବେ, ପ୍ରଭୁ ତୁଳସୀ ମାଳା ଦେଇ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ଗାଈ ଗଣନା କରି, ନିଜ ଭଲପାଇବା ସଙ୍ଗୀଙ୍କର କାନ୍ଧରେ ହାତ ରଖି, ଗୀତ ଗାଇ ଚାଲିଥିଲେ। ବାଂଶୀ ରବରେ ମନ ଭୁଲି, ଗୋପିମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ହରିଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋପିମାନେ ଭଳି ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଯମୁନା ତୀରେ, ଚମେଳୀ ମାଳା ଓ ଉତ୍ସବ ପୋଶାକରେ ସଜି, ଗୋପମାନେ ଓ ଗାଈମାନେ ଦେଖି, ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ମିତ୍ରମାନେ ସହ ଖେଳ କରି, ତାଙ୍କର ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ସୁମୃଦୁ ଓ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧର ବାତାସ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ବହିଥିଲା; ଦେବମାନେ ଗୀତ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଅର୍ପଣରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ବ୍ରଜର ଗାଈମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେଇ, ବଡ଼ମାନେ ଗୋପାଳ ପଥରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସମସ୍ତ ଗାଈଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇଯାଇ, ବାଂଶୀ ରବରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଗାଇଥିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମୁହଁ ଶ୍ରମରେ ଚମକିଉଥିଲା, ମାଳା ଗୋଡ଼ର ଧୂଳିରେ ଆଲିଆଯାଇ, ସମ୍ମିଳିତ ମିତ୍ରମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ଦେବକୀର ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ରାଜା ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ଅଲ୍ପ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମିତ୍ରମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଠୋଡ଼ କୋଳି ଫଳ ଭଳି ଫିକା, ମୃଦୁ ଗାଲ ତାଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଣ ଦ୍ୱାରା ଚମକିଉଥିଲା। ଯଦୁମାନ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, ହାତୀମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳ କରି, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରର ରାଜା ଭଳି ଆସି, ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଚମକି, ଗାଈମାନେ ଦିନର ତାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ଗାଁକୁ ଆସିଥିଲେ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏଭଳି, ହେ ରାଜା, ବ୍ରଜର ଜନନୀମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଲୀଳାଗୁଡିକୁ ଗାଇ, ଦିନକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, ମନ ଓ ହୃଦୟକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଦେଇ, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଦିନକୁ କାଟୁଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ 'ଗୋପୀମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଗାଇଥିବା ଗୀତ' ଅନ୍ତିଃ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତମ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ଶ୍କନ୍ଦର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ଅଧ୍ୟାୟ ଅନ୍ତିଃ। ତାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏବେ ଅରିଷ୍ଟା ନାମକ ବୃଷା-ଦେମନ୍ ବ୍ରଜରେ ଆସି, ନିଜ ଠାରୁ ଭୂମିକୁ ଉଠାଇ, ମାଟିକୁ ଖୁଣ୍ଡିଉଥିଲା। ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ରବ କରି, ପାଦରେ ମାଟି ଖୁଣ୍ଡି, ପୁଛ ଉଠାଇ, ଶିଙ୍ଗର ଟିପ୍ସରେ ମାଟି ଉଠାଇ ଫିଙ୍ଗିଉଥିଲା। ସେ ଦିଅଁ ଦିଅଁ ଗୋବର ଛାଡ଼ି, ମୁତ୍ର କରି, ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ୟତା ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ରବ କରି, ଗାଈ ଓ ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାନ୍ତି।