ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, “ହେ ଶୌନକ, ଯେତେବେଳେ ନାଗଶ୍ରବଣଙ୍କ ସଭାରେ ମୁନିମାନେ ଏହି ଧର୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା। ଏହାକୁ ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ, ଭକ୍ତି ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତେ ଧରି, ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ‘ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ’, ‘ଗୋବିନ୍ଦ’, ‘ହରେ’, ‘ମୁରାରି’, ‘ନାଥ’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସଭାସ୍ଥ ମୁନିମାନେ ଦେଖିଲେ—ଭକ୍ତି ଦେବୀ ଭାଗବତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଶୂଭା ପରିଧାନ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ‘ଏହି ଭକ୍ତି ଦେବୀ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ? କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ?’ ସେବେଳେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଭକ୍ତି ଦେବୀ ବର୍ତ୍ତମାନ କଥାର ସାର ଭିତରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ନମ୍ରତାରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ— “ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଏହି କଥାମୃତ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ପୋଷଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ କଳି ଯୁଗରେ ମୁଁ ବିଲିନ ହୋଇଯାଇଥିଲି। ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ କେଉଁଠି ବସିବି? ଏହା ମୋତେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହନ୍ତୁ।” ଏପରେ, ମୁନିମାନେ କହିଲେ, “ଓ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କର, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରେମକୁ ପୋଷଣ କର, ଏହି ସଂସାର ରୋଗକୁ ନଶ୍ୱ କର। ଏହିକାରଣେ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦାବସ୍ଥା କର।" ଏହିପରି ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, କଳି ର ଦୋଷମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି ପାରିବେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଭକ୍ତି ଦେବୀ ହରିଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ଦରିଦ୍ର, ଯଦି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ କେବଳ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ରହିଛି, ତେବେ ସେମାନେ ଏକାନ୍ତ ଧନ୍ୟ। କାରଣ, ଭଗବାନ ନିଜ ଧାମକୁ ଛାଡ଼ି, ସେଇ ଭକ୍ତି ର ଦୃଢ଼ ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧାଯାଇ, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଯାନ୍ତି। ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କଥା କ’ଣ? ଏଠି ଭାଗବତ ନାମକ ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷ, ସେଁ ଭୂମିରେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ। ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଲେ, କଥା କହିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦୁହିଁ କୃଷ୍ଣ ସମତା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏହି ସମ ଧର୍ମ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ସୂତ ମୁନି ପୁନି କହିଲେ—ଏପରି ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭଗବାନ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, ନିଜ ଧାମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟମାଳା ଧାରଣ କରି, ମେଘ ମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଦେହ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୋହନୀୟ ଶରୀର ଓ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଟିବନ୍ଧ, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତିନିଭାବେ ବଙ୍କିଆ ଭାବରେ ଦଢ଼ିଆ ପଦ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଶୋଭିତ, କୋଟି କାମଦେବ ମଧ୍ୟରେ ସେ ବିଶିଷ୍ଟ, ଚନ୍ଦନ ଲେପନ ଓ ମଧୁର ମୁରଳୀ ଧାରଣ କରି, ସଚିତ୍ତ ଆନନ୍ଦ ରୂପ ଭାବେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠିରେ ବୈକୁଣ୍ଠର ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେ ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି ହେଲା, ଅଲୌକିକ ରସ ଉପଲବ୍ଧି ହେଲା, ପୁଷ୍ପ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷା ହେଲା, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା। ସଭାସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ଶରୀର, ଘର, ଆତ୍ମା ସବୁ ଭୁଲିଯାଇ, ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ— “ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମାକୁ ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞାନୀ, କୁପଥଗାମୀ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଛଡ଼ା କଳି ଯୁଗରେ ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ପୃଥିବୀରେ ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। କିଏ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି? କିଏ ନୂତନ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଛନ୍ତି?” ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏହି କଳି ଯୁଗରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ସଦାପି ଅପରାଧ କରେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଓ ମାର୍ଗଚ୍ୟୁତ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଚତୁର ଓ କାମପରାୟଣ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟହୀନ, ଜନନୀ-ପିତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଅତି ଆସକ୍ତ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ, ମିଥ୍ୟାଚାରୀ, ଦ୍ୱେଷୀ, ହିଂସକ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ମହାପାପ କରିଥିବା, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଦୟାହୀନ, ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଉପରେ ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗମନ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେହ, କଥା, ମନ ଦ୍ୱାରା ସଦାପି ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଦୃଢ଼, ପରଧନ ଉପରେ ଲାଭୀ, ଅଶୁଚି, କୁଦୃଷ୍ଟି—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।" ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତଟରେ ଏକ ଚମତ୍କାରୀ ସହର ଥିଲା, ସେଠାରେ ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସତ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିର ତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ଏକ ଦରିଦ୍ର ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱରେ ଧନୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଥିଲେ ଧୁନ୍ଧୁଳି, ସେ ନିଜ କଥାରେ ଦୃଢ଼, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଧୁନ୍ଧୁଳି ବିଷୟ ନିମଗ୍ନ, କ୍ରୂର, ବେଶି କଥା କହୁଥିବା, ଗୃହକାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, କଞ୍ଜୁଷ, ଓ ଝଗଡ଼ା ପ୍ରିୟ। ଏପରି ଦମ୍ପତି ଏକାସাথে ରହି, ପ୍ରେମରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଧନ ଓ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଘରରେ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ। ପରେ ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଗରିବମାନେ କୁ ଗାଁ, ଜମି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଦାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଧନର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଂଶ ଧର୍ମ ପଥରେ ବ୍ୟୟ କଲେ, ତଥାପି ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେଲା ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଅତିଶୟ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଏକଦିନ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଘର ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।