ଏହି ଦିନରେ ସୂତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସଭାରେ କଥା କହିଲେ—“ଏହି ଭକ୍ତିର ମାୟାକୁ ଛାଡିବା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବହୁତ କଷ୍ଟକର, ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ କିପରି ଏହାକୁ ଛାଡିପାରିବେ? ଏହି ପାଇଁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି।” ଏହି ଭାଗବତ ଧର୍ମ ସମ୍ବଳିତ କଥା ନାଗଶ୍ରବଣ ମଣ୍ଡଳରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ସୂତ କହିଲେ, “ଶୌନକ, ଏହାକୁ ଶୁଣ। ଭକ୍ତି ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତ ଧରି, ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ରୂପ ନେଇ, ନିରନ୍ତର ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ସଭାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଦେଖି, ଏହି ମଣ୍ଡଳର ଋଷିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—ଏହି ଭକ୍ତି ଦେବୀ କିପରି ଏଠାରେ ଆସିଲେ? ତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି କେଉଁଠୁ?” ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଭକ୍ତି ବର୍ତମାନ କଥାର ସାର ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ବିନମ୍ର ଭାବେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଆଜି, ଆପଣମାନେ ମୋତେ କଥାର ଅମୃତରେ ପୁଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, ଯଦିଓ କଳିରେ ମୁଁ ଅନ୍ଧାରରେ ହେଇଥିଲି। ଏବେ, ମୁଁ କେଉଁଠି ବସିବି? ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, “ଓ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଝରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ପ୍ରେମକୁ ଅନ୍ତରେ ରଖ, ସାଂସାରିକ ରୋଗକୁ ନଶ୍ୱ କର; ତେଣୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ବସି ରହ।” ଏହିପରି, କଳିର ଦୋଷ ଭକ୍ତିକୁ ଦେଖିପାରିବେନି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି ପାରିବେନି। ଏହି ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ଭକ୍ତି ଦେବୀ ହରିଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଲେ। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦରେ ଦରିଦ୍ର, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀହରି ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ବସିଛି, ସେମାନେ ନିଜରେ ସଫଳ। ହରି ନିଜ ନିବାସକୁ ଛାଡି, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତିର ଶୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ଆସିବାକୁ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଆଜି ଭାଗବତ ନାମକ ଏହି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିର ମହିମାକୁ ଆମେ କଣ କହିପାରିବୁ? ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, କଥା କହିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମତାର ଶୁଦ୍ଧ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରିବେନି। ଏହି ଭକ୍ତିର ଅଦ୍ଭୁତ ଦଶା ଦେଖି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତିର ଉତ୍କଟ ଅନୁଭୂତି ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଲୋକକୁ ଛାଡି ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ଧରି, ମେଘର ନିର୍ମଳ କଳା ରୂପରେ, ପୀତବସନ ପରିଧାନ କରି, ଗୋଲ୍ଡନ କମରବାନ୍ଧ, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତିନି ଭାଙ୍ଗି ଭଙ୍ଗି ଅନୁକୂଳ ଭାବରେ ଠିଆ ହେଇ, କଉସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ରୂପର ଶୋଭା ନେଇ, ଚନ୍ଦନର ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦିତ, ମୂର୍ଲି ଧରି, ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୈକୁଣ୍ଠର ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତ ରୂପରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରକଟ ହେବା ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି ହେଲା, ରସର ଅତିରିକ୍ତ ଅନୁଭୂତି ହେଲା, ଫୁଲ ଚୁରା ଝଡିଲା, ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା। ଏହି ସଭାରେ ଯେଉଁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ, ସେମାନେ ଦେହ, ଘର, ନିଜକୁ ଭୁଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦଶା ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ—“ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିଛି, ସପ୍ତାହିକ କଥାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଛି। ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞ, ଚତୁର, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।” ତେଣୁ କଳି ଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଛଡା କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନାହିଁ, ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାପ ଦୂର କରେ। “କେଉଁମାନେ ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଶୁଣି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି? କେଉଁ ଦୟାଳୁ ଲୋକ ଏହି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଇଛନ୍ତି?”—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଲେ କୁମାରମାନେ: “ଯେଉଁମାନେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ମାନ୍ୟ ପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି, ତେଢ଼ା ଓ ଲୋଭରେ ଲିପ୍ତ—ସପ୍ତାହିକ କଥା ଶୁଣି ଏହି କଳି ଯୁଗରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ, ପିତାମାତାକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ଅତି ଲୋଭୀ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମର ଅଭାବ, ଅନ୍ୟାୟୀ, ଇର୍ଷ୍ୟାପର, ହିଂସାପର—ସପ୍ତାହିକ କଥା ଶୁଣି ଏହି କଳି ଯୁଗରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ମହାପାପ କରନ୍ତି, ଚତୁର, ଦୟାହୀନ, ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବର, ବ୍ରହ୍ମାର ଧନରେ ପୁଷ୍ଟ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସଂଗରେ ଲିପ୍ତ—ସପ୍ତାହିକ କଥା ଶୁଣି ଏହି କଳି ଯୁଗରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେହ, ବାକ୍, ମନରେ ପାପ କରନ୍ତି, ଚତୁର, ଦୃଢ଼, ଅନ୍ୟର ଧନରେ ପୁଷ୍ଟ, ଅଶୁଦ୍ଧ, ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ—ସପ୍ତାହିକ କଥା ଶୁଣି ଏହି କଳି ଯୁଗରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।” “ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହାକୁ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରରେ ପାପ ନଶ୍ୱ ହୁଏ।” ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତୀରରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ନଗର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ସତ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠି ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିରେ ଦକ୍ଷ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ। ସେ ଦୁନିଆରେ ଧନୀ ଏକ ଭିକାରୀ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଧୁନ୍ଧୁଳି ନାମରେ ପରିଚିତ, ସ୍ୱଜନ, ସୁନ୍ଦରୀ, ନିଜ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଦୃଢ଼। ଧୁନ୍ଧୁଳି ସାଂସାରିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ, କ୍ରୂର, ଅଧିକ କଥା କରୁଥିବା, ଘରକାମରେ ଦକ୍ଷ, କଞ୍ଜୁସ, ଝଗଡା ପ୍ରିୟ। ଏହି ଦମ୍ପତି ଏକାଠି ରହି, ପ୍ରେମରେ ମଜି, ଧନ ଓ ଇଚ୍ଛାରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଘର ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେମାନେ ଖୁସି ନାପାଇଲେ। ପରେ ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସଦା ଗୋ, ଭୂମି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଓ ଅମ୍ବର ଦାନ କଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମ ପଥରେ ଅଧା ଧନ ଖର୍ଚ୍ଚ କଲେ, ତଥାପି ସନ୍ତାନ ନ ହେଲା, ତେଣୁ ଚିନ୍ତାରେ ଅତି ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଘର ଛାଡି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ; ମଧ୍ୟନ୍ହରେ ପାଣି ପିବା ପାଇଁ ଏକ ତଳାବ ପାଖକୁ ଗଲେ।