ଏହି ସମୟରେ, ଦୟାମୟ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାର ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କଲି, ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଦୂର ହୋଇଗଲା। ଏବେ ମୁଁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ, ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—ଏହି ସଂସାର ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ଶରଣ ଦେଇଥିବା ହେ, ମୋତେ ଯାଉଥିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶର ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଛି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛି, ମହାଯୋଗୀ, ପରମ ପୁରୁଷ, ଧର୍ମିକଙ୍କ ନାଥ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ତାଙ୍କର ଶାସକଙ୍କ ମାଲିକ, ଦେବ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରୁ ଏକକ୍ଷଣରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ଆପଣଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ, ଶ୍ରୋତା ଓ ନିଜେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ କେତେ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ମିଳେ! ଏଭଳି ଦଶାର୍ହବଂଶୀଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ସୁଦର୍ଶନ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ ଏବଂ ନନ୍ଦ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଉପବାସ ଶେଷ କରି, ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବା ସହିତ ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଲେ ଓ ଏହି ଘଟଣା ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ବଳରାମ, ଦୁହେଁ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ବ୍ରଜର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି ରାତିରେ ଅରଣ୍ୟରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରି, ମିତ୍ରତାରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିବା ବ୍ରଜସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ରାତି ଆସିଲା, ତାରା ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦିତ ହେଲେ, ଗନ୍ଧରାଜ ଫୁଲ ଓ ମଦମାତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଗନ୍ଧ ବାୟୁରେ ମିଶି, ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ତାଳାରୁ ଆସୁଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମନ ଓ କାନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା, ସମ୍ବେଦନାରେ ଏକତା ହେଲା। ଏହି ଗୀତ ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଖସିଗଲା, ଚୁଲ ଓ ମାଳା ଖୁଲିଗଲା। ଏମିତି ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, କୁବେରଙ୍କ ଅନୁଚର ଶଂଖଚୂଡ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ସେଠିକୁ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ଶଂଖଚୂଡ ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକଠି ହୋଇ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସିଧାସଳଖ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ‘କୃଷ୍ଣ! ବଳରାମ!’ ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ଧରାଯିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଦୁହେଁ ଗାଈ ଚୋରି କରିଥିବା ଚୋରକୁ ଧାଉଥିବା ଭାଇମାନେ ପରି ଦୌଡ଼ିଲେ। ‘ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ!’ ବୋଲି ଦୁହେଁ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ସ୍ୱରରେ ଡାକି, ଗଦା ଧାରଣ କରି, ତୁରନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଯକ୍ଷ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ କାଳ ପରି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ମୂଢ଼ ଶଂଖଚୂଡ ନାରୀମାନେ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପଳାଇଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ମୁଣ୍ଡର ମଣି ନେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ବଳରାମ ମହିଳାମାନେ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଅତି ସମୀପରୁ ଯାଇ, ଦୁଷ୍ଟ ଶଂଖଚୂଡଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘୁଞ୍ଚି ମୁଣ୍ଡମଣି ଓ ସାଥି ମଣି ନେଇଲେ। ଶଂଖଚୂଡଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ମଣି ବଡ଼ ଭାଇ ବଳରାମଙ୍କୁ ସ୍ନେହର ସହିତ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ମହିଳା ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ମନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଲଗାଇ, ତାଙ୍କ ଗୋଚରଣ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ସମୟରେ ଦୁଃଖରେ ଦିନ କାଟି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା ଗାଇ ରହିଲେ। ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ—ମୁକୁନ୍ଦ ତାଙ୍କ ବାମ ହାତରେ ବାଁଶୀ ଧରି, ବାମ ଗାଳ ଓ ବାମ ହାତ ଉପରେ ଦେଇ, ଭୌହ ନଚାଇ, କମଳିଆ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଚାଲ ଆଙ୍କି, ବାଁଶୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଏହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ଲଜ୍ଜାରେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ହୋଇ, ଭାବବିବ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି। ହେ ଅଦ୍ଭୁତ କନ୍ୟାମାନେ, ଶୁଣ, ଯେତେବେଳେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନ ଦୁଃଖିତମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେବାକୁ ବାଁଶୀ ଚଲାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ମାଳା ଓ ହସ ଏକ ସ୍ଥିର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକେ। ଗୋବଂଶ, ହରିଣ ଓ ଗାଈମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ବାଁଶୀ ଧ୍ୱନିରେ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ମୁଁହରେ ଘାସ ଧରି, କାନ ତନ୍ତୁ ହୋଇ, ଚିତ୍ର ପରି ଅଚଳ ଓ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଯାନ୍ତି। ମୟୂରପଙ୍ଖା, ରଙ୍ଗିନ ମାଟି ଓ ଗଛପତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମୁକୁନ୍ଦ କେବେ କେବେ ମଲ୍ଲ ଭେଷ ଧରି, ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ଗାଈ ଡାକୁଛନ୍ତି। ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିର ବାତାସରେ ଭାସି, ତାଙ୍କୁ ଆମପରି ଅନୁରାଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଜଳ ଚଳିତ ହୋଇ ଥମ୍ବିଯାଏ, ଭାଲପାଇ ହାତ କମ୍ପିଯାଏ। ଜେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ପର୍ବତପତି ପରି, ସାଙ୍ଗମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଗାଇ, ଅରଣ୍ୟରେ ବାଁଶୀ ଧ୍ୱନିରେ ଗାଈ ଡାକି, ପର୍ବତ ଢାଳରେ ଘୁରିବା କରନ୍ତି। ବନଲତା ଓ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରି, ମନେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି, ଶାଖା ମଧୁରେ ଭରି ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ଭାବରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଫୁଲ ଝଡ଼ାଉଛନ୍ତି। ତିଳକ, ବନମାଳା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ, ମଧୁର ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଯେତେବେଳେ ସେ ବାଁଶୀ ଚଲାନ୍ତି, ମଦମାତ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି। ଝିଲିମିଳି ଝିଲି, ରାଜହଂସ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଜଳାଶୟରେ ତାଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣି, ହରିଙ୍କୁ ଚୂପ୍ଚାପ ଉପାସନା କରି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ମନ ନିୟମିତ କରନ୍ତି। ସେ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ, ମାଳା ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ବାଁଶୀ ଧ୍ୱନିରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଦେଇଥିଲେ। ମେଘ ମୃଦୁ ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ମିତ୍ର ପରି ଫୁଲ ଝଡ଼ାଏ ଓ ଛାୟା ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଛତା ପ୍ରଦାନ କରେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗାଈ ଚରାଇ ଓ ବାଁଶୀ ଚଲାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତୁମର ପୁଅ ନିଜ ଠୋଠରେ ବାଁଶୀ ରଖି, ନିଜ ମନର ଧୁନି ଉପଜାଇଥାଏ। ଏହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଦେବମାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଋଷିମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମନ ନମାଇ, ଏତେ ଭାବବିବ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି ଯେ ସତ୍ୟ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି।