ଏହିପରି, ଶବ୍ଦରେ ଗଢ଼ାଯାଇଥିବା ଯେଉଁ ଭାଗବତ ରୂପଟି, ସେହି ହରିଙ୍କ ଦେହ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି। ଏହି ଭାଗବତକୁ ସେବନ କରିବା, ଶୁଣିବା, ପାଠ କରିବା କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏହିଭଳି, ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଘୋଷିତ ହୋଇଛି; ଅନ୍ୟ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନକୁ ପଛକୁ ଛାଡ଼ି ଏହିଠାରେ କଳିଯୁଗ ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଛି। କଳିଯୁଗର ଏହି ଧର୍ମ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମାନ ଓ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ କାମ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି। ଅନ୍ୟଥା, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ପାଆନ୍ତି; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ କିପରି ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ? ଏହିପାଇଁ ସପ୍ତାହ ଶ୍ରବଣ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି। ସୂତଦେବୀ କହିଲେ: ଏହିପରି, ଯେତେବେଳେ ନାଗଶ୍ରବଣ ସଭାରେ ମୁନିମାନେ ଏହି ଧର୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ସେଇ ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ହେ ଶୌନକ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଅଛି, ଶୁଣ। ଭକ୍ତିଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ହାତଧରି, ସ୍ୱଚ୍ଛ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଅଚାନକ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ବାରମ୍ବାର "ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ" ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସଭାସ୍ଥ ମୁନିମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେ ଭକ୍ତିଦେବୀ ଭାଗବତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଶୂଭା ଧାରଣ କରି ଆସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—ଏହି ଭକ୍ତି କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, କେଉଁଠାରୁ ଆସିଲେ? ଏହି ସମୟରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, "ସେ ଏହି କଥାର ସାରଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସହିତ, ବିନମ୍ରତାରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଭକ୍ତି କହିଲେ: "ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ପୁଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ କଳିରେ ହରାଇଯାଇଥିଲି, ଏହି କଥାମୃତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଏବେ ମୁଁ କେଉଁଠି ବସିବି? ଦୟାକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।" ତାହାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ହେ ଭକ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ତୁମେ ପ୍ରେମକୁ ଧାରଣ କର, ଭବସାଗର ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କର; ଏହିପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ବସିଥିବା।" ଏହିପରି, କଳିର ଦୋଷମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି ପାରିନାହିଁ; ଏହିପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଇ ଭକ୍ତି ହରିଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦରିଦ୍ର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଅଛି, ତେବେ ସେମାନେ ଏକାଏକି ଧନ୍ୟ। କାରଣ, ହରି ନିଜ ଧାମକୁ ଛାଡ଼ି, ସେଇ ଭକ୍ତିର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଆଜି ଆମେ ଏହି ଭାଗବତ ଗୁଣ ନେଇ କ’ଣ ଅଧିକ କହିପାରିବୁ? ଯେଉଁ ଭାଗବତ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରହ୍ମ ଅବତରିତ, ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ, କଥା କହିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମତା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଉନାହିଁ। ଏହିପରେ, ସୂତ କହିଲେ: ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏହି ଅତିଶୟ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଧାମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଘନ ମେଘ ଭଳି କଳା, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦେହ ଚମକୁଥିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତିନିଭାବେ ବଙ୍କିଆ ପୋଜରେ ଦେହ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଅଳଙ୍କୃତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ କରିବା ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲେ। ସେ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପ ଓ ପରାନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର ବାଂଶୀଧାରୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସୁଥିବା ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏଠି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି ହେଲା, ଅତି ଆଦ୍ଭୁତ ରସ ପ୍ରବାହ ଅନୁଭୂତି ହେଲା, ପୁଷ୍ପ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଶଂଖଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସଭାସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଦେହ, ଘର, ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ; ଏହି ଆସକ୍ତି ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ: "ହେ ମୁନିମାନେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ମୁଁ ଆଜି ଦେଖିଲି, ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଚତୁର, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାପମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି।" "ସେହିପରି, କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଏଉଁ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିପାରିବା ନାହିଁ; ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ଭଳି ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।" "କିଏ ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଲେ? କିଏ ଏହି ନୂତନ ପଥ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଦୟାବାନ ହୋଇ ପ୍ରକାଶ କଲେ?" ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାନ୍ତି, କୁଟିଳ ଓ କାମପରାୟଣ—ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।" "ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟବିହୀନ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, କାମେ ଆସକ୍ତ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଚଳକ, ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ, ହିଂସ୍ର—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।" "ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ମହାପାପ କରନ୍ତି, ଧୋଖା ଦେଇଥିବା, ଦୟାହୀନ, ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବର, ବ୍ରହ୍ମ ଧନରେ ଜୀବିକା, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗମନ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।" "ଯେଉଁମାନେ ଦେହ, ବାକ୍ୟ, ମନ ଦ୍ୱାରା ସବୁବେଳେ ପାପ କରନ୍ତି, ଧୋଖାବାଜ, ଦୃଢ଼, ପରଧନ ଉପରେ ଆଶ୍ରିତ, ଅପବିତ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।" "ଏଠି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।" "ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତଟରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଥିଲା, ସେଠାରେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ସତ୍ୟପରାୟଣ ଥିଲେ।" "ସେଠାରେ ଏକ ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତିର ଗୁଣଜ୍ଞ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ୟ ସଦୃଶ।