କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମନୋହର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦୟା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଏକ ଶାନ୍ତି ଓ ସନ୍ତୋଷ ଭରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ, ଯୁବତୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିହାରିଥିଲେ। ସେ ମନୋରମ ମହୋତ୍ସବରେ ବାଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମୋହନୀ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ମଧୁର ହସ୍ତାକ୍ଷରରେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ ମାଳା ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ସେ, ଏକ ହାତୀର ରାଜା ପରି, ନାରୀମାନେ ସହିତ ଖେଳିଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତିର ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିବା ବନରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସେ ମାଷ୍ତିକ ରାତିଗୁଡିକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନର ଭାବନାରେ ରମଣୀୟତା ଭରିଥିଲା। କିଏ ଆହୁରି ଜାଣିଛି, ଯେ କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଉଦୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ କେମିତି ସେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଚୁଆନ୍ତି? ଏହା ଦେଖି କିଙ୍ଗ୍ ପରୀକ୍ଷିତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ, ସେ କେମିତି ଏହି କାମ କରିପାରିବେ?" ଏହାର ଉତ୍ତର ଦେଇ ଶୁକ ଜଣାଇଲେ, "ଦେବତାମାନଙ୍କର କ୍ଷମା ଓ କ୍ଷମା ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର କ୍ଷମା ଓ ଦୟା ଅଛି।" ସେହିପରି, ସମସ୍ତ ଜୀବନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଅନୁସାରେ, କୃଷ୍ଣ ମାନବ ଦେହ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଏହି ଦେହରେ ଖେଳ କରି, ଜୀବମାନେ ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭାବିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଗୋପାଳମାନେ ଆମ୍ବିକା ବନକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଠାରେ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ପଶୁପତି ଓ ଆମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଆର୍ପଣ କରିଥିଲେ। ତେବେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ସର୍ପ ନନ୍ଦକୁ ଧରି ନେଲା। ନନ୍ଦ ଚିତ୍କାର କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର!" ତେବେ କୃଷ୍ଣ ଆସି, ସର୍ପକୁ ତାଙ୍କର ପଦରେ ଛୁଇଁଲେ। ସେହି ସମୟରେ ସର୍ପ ମୁକ୍ତ ହେଲା ଓ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହ ଗ୍ରହଣ କଲା। ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେହି ରାତି, ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ରାମା, ଯେଉଁମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ବନରେ ଖେଳିଥିଲେ। ଗୋପୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇ ଶୁଭ ମନୋରମ ମେଳୋଡି ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ମଧୁର ଗାନ ଆସ୍ପଦ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ଓ କାନକୁ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟଗୁଡିକୁ ଦେଖି, ଆମର ଜୀବନର ଅନେକ ଅନୁଭବ ଓ ଶିକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରେମ ଓ ଦୟା ଆମକୁ ସଦା ଦିଗନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରେ।