ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ହରି ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ କଣ କରିବି?" ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତଜ୍ଜ୍ଵଳ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ଏହି ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥର ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି, ଶବ୍ଦରେ ଗଠିତ ଏହି ଭାଗବତ ହରିଙ୍କ ଅବତାର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ସେବନ, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି, ସପ୍ତାହିକ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ସାଧନା ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି; ଏହି କଳିଯୁଗର ମୁଖ୍ୟ ଧର୍ମ ଏହି ଅଟୁଟ ଶ୍ରବଣ ଅନୁଷ୍ଠାନ। ଏହି ଧର୍ମ କଳିର ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମୃତ୍ୟୁ ଓ ପାପ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଘୋଷିତ, ଏବଂ କାମ-କ୍ରୋଧ ଜୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ନହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ କେମିତି ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ? ଏହିଠି ପାଇଁ ସପ୍ତାହିକ ପାଠ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ସୂତ ଉବାଚ: ଏପରି ଭାବେ, ନାଗଶ୍ରବଣର ମୁନିମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଉନ୍ମୋଚନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ହେ ଶୌନକ, ମୁଁ କହୁଛି, ଶୁଣ। ଭକ୍ତି ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତଧରି, ଆକସ୍ମିକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ, ବାରମ୍ବାର "ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ" ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସଭାସ୍ଥ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭାଗବତ ଅର୍ଥର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଓ ଉତ୍ପତ୍ତିର ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେବେଳେ, କୁମାରମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ଭକ୍ତି ଏହି କଥାର ସାର ଭାଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।" ଏହା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ନମ୍ରତାରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଭକ୍ତି କହିଲେ: "ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ପୋଷଣ କରିଛନ୍ତି; କଳିରେ ମୁଁ ଅନ୍ଧକାରରେ ହେବା ସତ୍ତ୍ବେ, ଏହି କଥାମୃତରେ ମୋ ପୁନର୍ଜୀବନ ହେଲା। ଏବେ, ମୁଁ କେଉଁଠି ବାସ କରିବି? ଦୟାକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ଶୂନ୍ତୁ।" ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: "ହେ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥିର ରୁହ, ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କର, ପ୍ରେମକୁ ପୋଷଣ କର, ଏବଂ ଭବସାଗର ରୋଗ ନାଶ କର।" ଏହିପରି ଭାବେ, କଳିର ଦୋଷ ଭକ୍ତିକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ଭକ୍ତି ହରିଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବାସ କଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦୁଃଖୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମାତ୍ର ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ରହିଥାଏ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ, ହରି ନିଜ ଲୋକ ଛାଡି ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାଗବତଙ୍କ ମହିମା କଣ କହିବି? ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କଥାକୁ ଶୁଣିବା ଓ କହିବା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ସମ ଶୁଦ୍ଧତା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ସୂତ କହିଲେ: ଏହିପରି, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିଶେଷ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଲୋକ ଛାଡି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ମେଘ ନିର୍ମଳ କଳା, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶୋଭାମୟ ରୂପ, ସୁନା ବେଳ୍ଟ, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ତ୍ରିଭଙ୍ଗୀ ଭାଙ୍ଗିରେ ଦୃଢ଼, କଉସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ରୂପରେ ମଧୁର, ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ମୁରଳୀ ଧାରଣ କରି, ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି। ସେ ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୈକୁଣ୍ଠର ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏଠି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅବତରଣ କରିଥିଲେ। ସେବେଳେ ଜୟଧ୍ୱନି ହେଲା, ଅଲୌକିକ ରସ ପ୍ରବାହ ଅନୁଭୂତି ହେଲା, ଫୁଲ ଚୁରଣ ବର୍ଷା ହେଲା, ଶଂଖଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲା। ସଭାସ୍ଥ ମୁନିମାନେ ଦେହ, ଘର, ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ: "ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ମୁଁ ଆଜି ଦେଖିଲି, ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ, ମୃଗ, ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ପାପମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ଭଳି ମନ ଶୁଧ୍ଧିକର, ପାପ ନାଶକ କିଛି ନାହିଁ। କିଏ ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି? କିଏ ନୂତନ ମାର୍ଗ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଛନ୍ତି?" କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ସଦା ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ରୋଷ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ, କୁଟିଳ ଓ କାମୀ—ସେମାନେ କଳିରେ ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟହୀନ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, କାମବଶ, ଆଶ୍ରମଧର୍ମରହିତ, ଚଳ, ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ, ହିଂସ୍ର—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧି ପାଆନ୍ତି। ପଞ୍ଚ ମହାପାପୀ, କୁଟିଳ, ଦୂଷ୍ଟ, ଦୟାହୀନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଉପରେ ଜୀବିକା କରୁଥିବା, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗମନ କରୁଥିବା—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେହ, କଥା, ମନ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ଧନରେ ଲାଭୀ, ଅଶୁଚି, ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି, ମୁଁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତୀରେ ଏକ ଚମତ୍କାର ନଗର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ନୀତି ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ସେଠି ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରୁତି-ସ୍ମୃତି ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ୟ ସମାନ। ସେ ଦୁନିଆରେ ଧନୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଧୁନ୍ଧୁଲି ନାମକ, ସ୍ୱଭାବରେ ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦରୀ, ଉଚ୍ଚ କୁଳର। ଧୁନ୍ଧୁଲି ଲୋକିକ କାମରେ ଆସକ୍ତ, କ୍ରୂର, ବହୁ କଥା କହୁଥିବା, ଘରକାମରେ ନିପୁଣ, କଞ୍ଚନ, ଝଗଡ଼ା ପ୍ରିୟ। ଏହିପରି ସେମାନେ ପ୍ରେମରେ ଏକାଠି ବସୁଥିଲେ, ଧନ ଓ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଘରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ନଥିଲା। ପରେ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଧର୍ମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଗୋ, ଭୂମି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରୁଥିଲେ। ଧନର ଅର୍ଧାଂଶ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟୟ କଲେ, ତଥାପି କୌଣସି ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅ ଜନ୍ମ ହେଲା ନାହିଁ, ଏହାରେ ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡିଲେ।