ଉଦ୍ଧବ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏଠାରୁ ଯିବା ପରେ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପୃଥିବୀରେ କିପରି ରହିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା ବହୁତ କଠିନ; ଏହିଥିରେ କିଛି ବିଚାର କରନ୍ତୁ।” ଏହି ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ହରି ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବି?” ତାପରେ, ଭଗବାନ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତରେ ରଖିଦେଲେ, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ଏହି ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିଭଳି ଶବ୍ଦରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଭାଗବତ ଏବେ ହରିଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ପ୍ରକଟ; ଏହାକୁ ସେବନ, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କରିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି, ସପ୍ତାହିକ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଧର୍ମାଚରଣକୁ ଛାଡି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଷିତ; କଳିଯୁଗର ଏହି ଧର୍ମ। ଏହି ଧର୍ମ କଳିରେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମଙ୍ଗଳ ଓ ପାପ ନିବାରଣ ପାଇଁ, ଏବଂ କାମ-କ୍ରୋଧ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଁ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି। ନହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ଛାଡିପାରିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି ଛାଡିବେ? ଏହିଠିପାଇଁ ସପ୍ତାହିକ ପାଠ ନିୟମ କରାଯାଇଛି। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: ଏହିପରି ନାଗଶ୍ରବଣ ମଣ୍ଡପରେ ଋଷିମାନେ ଏହି ଧର୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ବେଳେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା—ଶୌନକ, ଏହା ଶୁଣ। ବ୍ୟାକୁଳ ଭକ୍ତି ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବାନ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତଧରି ନେଇ ଅଚାନକ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ, ବାରମ୍ବାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସମାବେଶରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭାଗବତ ତାତ୍ପର୍ୟର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ପରିଧାନ କରିଥିବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—ଏହି ଭକ୍ତି କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ? ସେଠି ସମୟରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏଠିଏ ସେ ଗଳ୍ପର ସାରଂଶରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ସହିତ ବିନମ୍ର ଭାବରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ପୁନଃ ପୋଷଣ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କଳିରେ ମୁଁ ହରାଇଯାଇଥିଲି, ଏହି ଗଳ୍ପର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା। ଏବେ ମୁଁ କେଉଁଠି ବସିବି? ଦୟାକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: “ଓ ଭକ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ତୁମେ ଏକା ଏହି ପ୍ରେମକୁ ଧାରଣ କର, ତୁମେ ସଂସାର ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କର; ତେଣୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଚିରକାଳ ବସ।” ଏହିପରି, କଳିର ଦୋଷମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ଚଳିପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଭକ୍ତି ଏବେ ହରିଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସତ୍ୟ ସଂପନ୍ନ; କାରଣ ହରି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଧାମ ଛାଡି ଏହି ଭକ୍ତିର ଦୂତିରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତ ଭକ୍ତଙ୍କ ମହିମା କ’ଣ କହିବି? ସେ ନିଜେ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍; ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଥିବା କଥା କହିବା ଓ ଶୁଣିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସମ ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଟି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ତାପରେ ସୂତ କହିଲେ: ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏଉପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଧାମକୁ ଛାଡିଦେଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମେଘ ମାନା ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଦେହ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ତିନିଭାଙ୍ଗୀ ଭଙ୍ଗୀରେ ତିଆରି, କଉସ୍ତୁଭ ମଣି ଭୂଷିତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ କରିବା ରୂପ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ। ସେ ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର, ବାଂଶୀଧାରୀ, ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠି ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସନ୍ତି, ଏଠାରେ ଏହି ଗଳ୍ପ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି, ଅଲୌକିକ ରସର ପ୍ରବାହ, ଫୁଲ ଚୁରଣର ବୃଷ୍ଟି, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ଦେହ, ଘର, ନିଜକୁ ଭୁଲିଗଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଭାବାବେଶ ଦେଖି ନାରଦ କହିଲେ, “ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା; ଏଠି ଅଜ୍ଞ, କପଟ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, କଳିଯୁଗରେ ମନକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଏଉପରି ଶ୍ରବଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହି ଗଳ୍ପ ଶୁଣିବା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। କିଏ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି? କିଏ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ନୂତନ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଛନ୍ତି?” ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ନିତ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ, ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାନ୍ତି, ଟେଢ଼ା ଓ କାମୁକ—ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତଥ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, କାମନା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଶୂନ୍ୟ, କପଟ, ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ, ହିଂସ୍ର—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ମହାପାପୀ, କପଟ, ନିର୍ଦୟ, ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତି ଭୋଗୀ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗାମୀ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେହ, ମନ, ଓ ଶବ୍ଦରେ ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରୀ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଧନରେ ପୁଷ୍ଟ, ଅପବିତ୍ର, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ତୀରେ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ସତ୍ୟପରାୟଣ ଥିଲେ। ସେଠି ଆତ୍ମଦେବ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶୃତି-ସ୍ମୃତି ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ।