ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ଚାରିପ୍ରକାରର ଭକ୍ତି-ଯୋଗ ବିଷୟରେ ଏବଂ ସେହି ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥା, ଯେଉଁଠାରେ କାଳ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ହରାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ଏହି ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ, ଅଜ୍ଞାନ ଓ କର୍ମର ଫଳରେ ଜୀବମାନେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଚକ୍ରରେ ନିଜ ଆତ୍ମା ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପଥକୁ ଜାଣିପାରିନଥାନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ କହିଥିଲେ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଶିକ୍ଷା କୁ କଦାପି ଦୁଷ୍ଟ, ଅନିୟମିତ, ଅଭିମାନୀ, ଶତ୍ରୁଭାବୀ, ବା ବାହ୍ୟ ଧର୍ମୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଶିକ୍ଷା ଲୋଭୀ, ଘରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା, ମୋତେ ଭକ୍ତି ନ କରୁଥିବା, ବା ମୋର ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଏହିପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍—ଯେଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି, ନିୟମିତତା, ଅସୂୟାର ଅଭାବ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳିତ ଭାବ, ସେବାର ଆଗ୍ରହ ଅଛି। ଯିଏ ବାହ୍ୟ ଭୋଗରୁ ଅଲଗା, ମନ ଶାନ୍ତ, ଅସୂୟା ନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ, ଏବଂ ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଦେଖେ—ସେଠି ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ୍। ହେ ମାତା, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଶିକ୍ଷାକୁ ଏକଥର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣନ୍ତି, କିମ୍ବା ମନକୁ ମୋ ପାଖରେ ରଖି ଏହାକୁ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେ ସ୍ନାନ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରେ ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ବିରହର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ବିସର୍ଜନ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସାନିଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା। ସେଠାରେ ଗୋବିନ୍ଦ ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାସ ଲୀଳା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଅତି ଭକ୍ତିମୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ନାରୀମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ରାସ ମଣ୍ଡଳ ଗଠନ କଲେ। ଏହି ଉତ୍ସବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକ ଦମ୍ପତି ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଯୋଗୀମାନେଙ୍କର ନାୟକ ବନି ଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଗୋପୀମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ଘାଉଁରେ ନେଇଥିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଶରେ ଶତ-ଶତ ଉଡ଼ୁଥିବା ରାଜମହଲ ଦେଖିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।