ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ କଳିଯୁଗ ଆସିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବେ, ଏବଂ ଭଲ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସି ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଲିପ୍ତ ହେଇଯିବେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାରେ ପୃଥିବୀ ଗଭୀର ଭାରକୁ ବହି ଏକ ଗାଈର ରୂପ ଧାରଣ କରି ନିଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାହିଁଲା, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ତେଣୁ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା, “ଦୟାକରି ଛାଡ଼ିଯିଅନି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ, ଯଦିଓ ତୁମେ ନିରାକାର ଏବଂ ଚେତନ।” ଭଗବାନଙ୍କ ଅଭାବରେ ଭକ୍ତମାନେ ପୃଥିବୀରେ କିପରି ରହିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା କଠିନ, ତେଣୁ କିଛି ବିଚାର କର। ଉଦ୍ଧବଙ୍କର ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରରେ ହରି ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମର୍ଥନ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବି?” ତାପରେ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଭାଗବତରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ନିଜକୁ ଗୁପ୍ତ କରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ରର ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି, ଶବ୍ଦର ରୂପରେ ଭାଗବତ ସ୍ୱୟଂ ହରି ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା; ଏହାକୁ ସେବନ କଲେ, ଶୁଣିଲେ, ପାଠ କଲେ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଏହିପରି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ସପ୍ତାହୀକ ଉପାସନା ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଷିତ ହେଲା, ଏହି ଦିନରେ ଏହାକୁ ବ୍ୟତୀତ କରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ; ଏହି ହେଉଛି କଳିଯୁଗ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧର୍ମ। ଏହି ଧର୍ମ କଳିରେ ଦୁଃଖ, ଦରିଦ୍ରତା, ଅପମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ କାମ-କ୍ରୋଧ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଘୋଷିତ। ନାହିଁଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ପାଉଥିଲେ; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ କିପରି ଛାଡ଼ିପାରିବେ? ଏହିପରି ଶ୍ରବଣ ସପ୍ତାହୀକ ଉପାୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ସୂତ ଉବାଚ: ଏଭଳି, ନାଗଶ୍ରବଣର ସଭାରେ ମୁନିମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଖୋଲାସା କରିବା ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଶୌନକ! ମୁଁ କହୁଛି, ଶୁଣ। ଭକ୍ତି ନାମକ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତଧରି ଏଠାରେ ଅଚାନକ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ନିଜେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—ସେ ଭାଗବତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ କେଉଁଠୁ ଆସିଲେ, କିପରି ଏଠା ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସମସ୍ତେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ସେ ସମୟରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏଉଁ ନାରୀ ଏହି କଥାର ସାର ରୂପରୁ ଉଦ୍ଭବିତ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହ ନମ୍ରତାରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଏଇ କଥାମୃତ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ପୋଷଣ କରିଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ମୁଁ କଳିରେ ହରାଇଯାଇଥିଲି। ଏବେ, ମୁଁ କେଉଁଠି ବାସ କରିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—“ହେ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କର, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରେମକୁ ଧାରଣ କର, ତୁମେ ସଂସାର ରୋଗ ନଶ୍ୱର କର; ତେଣୁ ସଦା ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ବସିଥିବା।” ଏହିପରି, କଳିର ଦୋଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏଠାରେ ବ୍ୟାପି ପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଆଜ୍ଞାରେ, ଭକ୍ତି ଏବେ ହରିଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ଦରିଦ୍ର ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଧନୀ; କାରଣ ଶ୍ରୀହରି ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ି ଭକ୍ତିର ଦୂତିରେ ବନ୍ଧି ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତ ନାମକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମହିମା କ’ଣ କହିବି? ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନିଅନ୍ତି, ସେମାନେ କଥାକୁ କହିଥିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇନଥାଏ। ତାପରେ ସୂତ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବରେ, ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ଚିରଉପବନ ମାଳାଧାରୀ, ଘନଘୋର ମେଘ ସଦୃଶ କଳା, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଆକର୍ଷକ ରୂପ, ସୁନା ମେଖଳା, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତିନିଭାବରେ ବଙ୍କିଆ ଦେହ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଅଳଙ୍କୃତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଶୋଭାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲେ। ସେ ଚିତ୍ତାନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର, ବାଂଶୀଧାରୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପବିତ୍ର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୈକୁଣ୍ଠର ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଏଠି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା, ଅପୂର୍ବ ରସ ବ୍ୟାପିଗଲା, ପୁଷ୍ପ ଚୁରା ଝରିଲା, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଗଲା। ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଦେହ, ଘର, ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲିଗଲେ; ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ନାରଦ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଦେଖିଲି, ଏହି ସପ୍ତାହୀକ ଶ୍ରବଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଏଠି ଅଜ୍ଞ, ଚତୁର, ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। କଳିଯୁଗରେ ମନ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଏଠି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହି କଥାଶ୍ରବଣ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ପାପ ନଶ୍ୱର କରିନଥାଏ।” “ଏହି ସପ୍ତାହୀକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା କିଏ ପବିତ୍ର ହୁଏ? କିଏ ନୂତନ ପଥ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି?” କୁମାରମାନେ କହିଲେ—“ଏହି କଳିରେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ରାଗର ଅଗ୍ନିରେ ପିଡିତ, ଧୃତିହୀନ, କାମନାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଏହି ଶ୍ରବଣ ସପ୍ତାହୀକ ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟହୀନ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଚପଳ, ଦ୍ୱେଷୀ, ହିଂସ୍ର, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ପଞ୍ଚ ମହାପାପୀ, ଧୃତିହୀନ, ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବ, ଅନ୍ୟର ଧନ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗମନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଶରୀର, ବାଣୀ, ମନରେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ଧନ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ପାପ ଭାବାଶ୍ରୟୀ, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯଜ୍ଞ ପବିତ୍ର କରେ।” “ଏଠି ମୁଁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।