ଉଦ୍ଧବ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣ ଦେବୋତ୍ତମଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବେ; ମୋର ହୃଦୟର ଏହି ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ଶୁଣି, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ସେ କହିଲେ, “ଏବେ ଭୟାନକ କଳିଯୁଗ ଆସିଯାଇଛି; ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ପୁନଃ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବେ, ଏବଂ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ କ୍ରୂର ହେଇଯିବେ। ତାପରେ ପୃଥିବୀ ଏତେ ଭାରୀ ହେଇଯିବାରୁ ଗାଈ ରୂପେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେବେ; ହେ କମଳାକ୍ଷ, ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ନାହିଁ। ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ, ଦେବୋତ୍ତମଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ଦୟା କରି ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଆପଣ ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯଦ୍ୟପି ଆପଣ ନିରାକାର ଓ ଚେତନାମୟ। ଆପଣ ନ ଥିବାବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ପୃଥିବୀରେ କିପରି ରହିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ; ଏହିପାଇଁ କିଛି ବିଚାର କରନ୍ତୁ।” ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ହରି, ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବି?” ତାପରେ ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ୱିତାକୁ ଭାଗବତରେ ରଖିଦେଲେ, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ପବିତ୍ର ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ। ଏହିପରି, ଶବ୍ଦର ରୂପରେ ଯାହା ଅବତରିତ ହେଇଛି, ଭାଗବତ ନିଜେ ହରି; ଏହାକୁ ସେବନ, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ, ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏଭଳି ସପ୍ତାହିକ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଉପାୟକୁ ଛାଡ଼ି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଷିତ; ଏହିଏ କଳିଯୁଗର ଧର୍ମ। ଏହି ଧର୍ମ କଳିରେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମଙ୍ଗଳ ଓ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ଅଭିଲାଷା ଓ କ୍ରୋଧ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଚାରିତ। ନାହିଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି ତ୍ୟାଗିବେ? ଏହିପାଇଁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ। ସୂତ କହିଲେ, “ଏପରି ଭାବେ ମୁନିମାନେ ନାଗଶ୍ରବଣ ସଭାରେ ଏହି ଧର୍ମ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଥିବା ବେଳେ ଚମତ୍କାର ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଶୌନକ, ଶୁଣ। ଭକ୍ତି ନିଜ ଦୁଇ ଯୁବ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ହାତଧରି ନେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ, ବାରମ୍ବାର ‘ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ’ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଦେଖାଦେଲେ। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଭାଗବତ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ପରିଧାନ କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—ଏମିତି ଭାବରେ କିପରି ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ? ସେ କେଉଁଠୁ ଆସିଲେ? ସେଇ ସମୟରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ସେ ଏହି କଥାର ସାର ରୂପରୁ ବିକାଶ ପାଇଛନ୍ତି।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ନମ୍ରତାରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆପଣମାନେ ଆଜି ମୋତେ ପୁନଃ ପୋଷଣ କଲେ, ଯଦ୍ୟପି କଳିରେ ମୁଁ ହରାଇଯାଇଥିଲି, ଏହି ଆମୃତ କଥା ଦ୍ୱାରା। ଏବେ ମୁଁ କେଉଁଠି ବାସ କରିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, “ହେ ଭକ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ତୁମେ ଏକାଇ ଭକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କର, ତୁମେ ସଂସାର ରୋଗ ନାଶ କର; ଏହିପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ସଦା ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥାଅ।” ଏହିପରି ଭାବେ, କଳିର ଦୋଷ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ଭକ୍ତି ତାପରେ ହରିଙ୍କ ସେବକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଗଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ସଫଳ; କାରଣ, ହରି ନିଜ ଧାମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଭକ୍ତିର ଡୋରରେ ବାନ୍ଧି, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଭାଗବତ ନାମକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମହିମା କ’ଣ କହିବି? ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ, କଥା କହିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱୟେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସମତା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ସୂତ କହିଲେ, “ତାପରେ, ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏହି ଅସାଧାରଣ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଧାମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟ ପୁଷ୍ପର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମେଘ ଧଳା ଦେହ, ପୀତାମ୍ବର ପରିଧାନ, ଅପୂର୍ବ ରୂପ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତିନିଭାବରେ ବଙ୍କିଆ ଭଙ୍ଗିରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଅଳଙ୍କୃତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ରୂପରେ ସୁନ୍ଦର, ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧ ଲାଗିଥିଲା। ସେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର, ବାଁଶୀଧାରୀ ଥିଲେ; ସେ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠ ରହନ୍ତି, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏଠାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେଇ ସମୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି ହେଲା, ଅପୂର୍ବ ରସର ଅନୁଭବ ହେଲା, ପୁଷ୍ପ ଚୂର ଧାରା ବର୍ଷା ହେଲା, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା। ସେମାନେ ନିଜ ଦେହ, ଘର ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଶୁନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ନାରଦ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆଜି ଏହି ଅସାଧାରଣ ମହିମା ଦେଖିଛି, ଯାହା ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ଏଠାରେ ଅଜ୍ଞ, ଚତୁର, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି, କଳିଯୁଗରେ ମନ ଶୁଦ୍ଧି କରିବାକୁ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ପୃଥିବୀରେ ଏଉଁ ପାପ ନାଶ କରିବା ଉପାୟ ନାହିଁ। “ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା କେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରେ? କିଏ ଲୋକକଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଏହି ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଇଛି?” କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ, ମାର୍ଗରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାନ୍ତି, ଧୃତିହୀନ ଓ କାମପରାୟଣ—ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟହୀନ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଅତି ଇଚ୍ଛାଶୀଳ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ, ହିଂସ୍ର—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ମହାପାପ କରନ୍ତି, ଧୂର୍ତ୍ତ, ନିର୍ଦୟ, ରାକ୍ଷସ ଭଳି, ପରସ୍ତ୍ରୀ ଗମନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ପବିତ୍ର କରେ।