ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ କଳ୍ୟାଣମୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କଥାହେବା କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ, ହରିଙ୍କର ଆବିର୍ଭାବ, ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଓ ବାଳ୍ୟ ଲୀଳା ଯେଉଁଠି କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଶୁଣାଯାଏ କିମ୍ବା କଥାହୁଏ, ଏହି ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ମହାସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ଯେଉଁ ପଥରେ ଚଲନ୍ତି, ସେଇ ପଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଦେହ, ଅହଂକାର, କ୍ରୋଧ ଓ କାମନା ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ଜନ ଅନ୍ୟ ଆସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ବିବାଦ କରି ନିଜ ନଶ୍ୱରତା କୁ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ। ପଞ୍ଚଭୂତ ମିଶିତ ଏହି ଦେହରେ ଅବିଜ୍ଞ ଆତ୍ମା ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ବୋଧକୁ ବାଁଧି ରଖେ, ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଅପରାଧ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଏ। ଯଦି କେଉଁଠି ଜୀବ ଅସଦ୍ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ମାତ୍ର ଉଦର ଓ ଯୌନ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ପୁନି ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ମୌନ, ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରୀ, ଲଜ୍ଜା, କୀର୍ତ୍ତି, କ୍ଷମା, ଶାନ୍ତି, ନିଗ୍ରହ ଓ ସମୃଦ୍ଧି—ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଅଗୁଣୀ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସଂଗତିରେ କ୍ଷୟ ପାଏ। ଅଶାନ୍ତ, ଅବିଜ୍ଞ, ଦୁଃଖୀ, ଅଧର୍ମୀ, ଦୟନୀୟ କିମ୍ବା ଖେଳନା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ—ଏମାନଙ୍କ ସହିତ କଦାଚିତ୍ ସଂଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମହାମୋହ ଓ ବନ୍ଧନ ପ୍ରାୟଃ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ସଂଗରୁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସ୍ତ୍ରୀ ସଂଗରୁ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଆସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସଂଗରୁ ବେଶି ହୁଏ। ପ୍ରଜାପତି, ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ମୃଗୀ ରୂପେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶୌଭନ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ ଓ ହରିଣ ରୂପେ ଲଜ୍ଜାରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସୃଷ୍ଟି ଓ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ମୋ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏପରି ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱରୂପକୁ କେଉଁଠି ସାଧାରଣ ଲୋକ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିପାରିବେ? କେବଳ ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କ ମନ ଅଚଳ ଅଟୁଟ ରହେ। ମୋ ମାୟା, ସ୍ତ୍ରୀ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ, ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଜୟ କରିଥିବାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭୂକୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ବଶୀଭୂତ କରିଦିଏ। ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଚାହେ, ସେଉଁଠି କଦାଚିତ୍ ସ୍ତ୍ରୀ ସଂଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ସେବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱରୂପ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି—ସ୍ତ୍ରୀ ସଂଗ ନରକର ଦ୍ୱାର। ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏହି ସ୍ତ୍ରୀ ମାୟା ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସେ; ତାଙ୍କୁ ଜୀବର ମୃତ୍ୟୁ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ୍, ଯେମିତି ଘାସ ଛାଡ଼ି ଢାକା ଅନ୍ଧା କୁଆଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ।