ଏହି ସମୟରେ, ସାପ୍ତାହିକ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣର ମହାତ୍ମ୍ୟ ସମସ୍ତ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ଜ୍ଞାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ—ଏହାର ମହତ୍ତ୍ୱ କେବଳ କଥାରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ, ପୁନର୍ବାର ପୁନର୍ବାର ଏହି ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଉପାୟକୁ ଉପରେ ରଖିଦିଏ। ଏବେ ଶୌନକ ଋଷି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହି ଚମତ୍କାର ଗାଥା, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପଛରେ ରଖିଦିଏ, ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଉତ୍ତମ ଶ୍ରେୟସ୍ରେ ନେଇଯାଏ ଏବଂ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ପଥକୁ ଦେଖାଏ?” ତାହାପରେ ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୂମିକୁ ଛାଡି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଗ୍ୟାରହଜଣ ପ୍ରଧାନ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନା କଲେ: ‘ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ବିଦାୟ ନେବେ, କିନ୍ତୁ ମୋର ହୃଦୟର ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଶୁଣି ଆମକୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦିଅନ୍ତୁ। ଏବେ ଦୁଷ୍ଟ କଳିଯୁଗ ଆସିଗଲା, ଖରାପ ଲୋକ ଆଉ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବେ, ଏବଂ ଭଲ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବେ। ଭୂମି ଏବେ ଭାରକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଗାୟ ରୂପେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ; ହେ କମଳନୟନ, ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ। ଏହିପରି ଦଶାରେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଏଠାରୁ ଯିଅନ୍ତୁନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣ ନିରାକାର ଓ ଚେତନ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁଣମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣ ନ ଥିଲେ ଏଠି ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ କିପରି ରହିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, ଏହି ନିମିତ୍ତେ କିଛି ବିଚାର କରନ୍ତୁ।’ ଏହି ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶ୍ରୀହରି ପ୍ରଭାସ ଏକାନ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ: ‘ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବି?’ ତାହାପରେ, ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଭାଗବତ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ରାମ କରାଇ, ନିଜେ ଏହି ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ସାଗରରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଶବ୍ଦର ଏହି ରୂପ ଭାଗବତ ସ୍ୱୟଂ ହରି ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏହାର ସେବା, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଉପାୟକୁ ପଛରେ ରଖିଦିଏ—ଏହି କଳିଯୁଗ ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ ଘୋଷିତ। ଏହି ଧର୍ମ କଳିରେ ଦୁଃଖ, ଦରିଦ୍ରତା, ଅପମଙ୍ଗଳ ଓ ପାପ ଦୂରିକରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ଘୋଷିତ। ନାହିଁ ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ଛାଡିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି ଛାଡିପାରିବେ? ଏହିପାଇଁ ସପ୍ତାହିକ ପାଠ ନିୟମିତ। ଏହିପରି ନାଗଶ୍ରବଣ ସଭାରେ ମୁନିମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଉଦ୍ଘାଟନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଚମତ୍କାର ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଭକ୍ତି ନିଜ ଦୁଇ ଯୁବ କୁମାର ପୁଅକୁ ହାତ ଧରି ନିଜେ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ପ୍ରେମର ଦେହ ଧାରଣ କରି ଅବିରତ କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରି, ମୁରାରି, ନାଥ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସଭାରେ ଥିବା ମୁନିମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେ ଭାଗବତ ତାତ୍ପର୍ୟର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଶୋଭାମାନ ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ‘ଏଠାକୁ କିପରି ଆସିଲେ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଲେ?’ ସେବେଳେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, ‘ଏହି ଭକ୍ତି ଏହି କଥାର ସାର ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।’ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ବକ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: ‘ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ପୁନଃ ପୋଷିଛନ୍ତି; ମୁଁ କଳିରେ ହରାଇ ଯାଇଥିଲି, ଏହି କଥାମୃତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁନଃ ସ୍ଥିତି ପାଇଛି। ଏବେ କେଉଁଠି ରହିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।’ ତେବେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: ‘ହେ ଭକ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କର, ତୁମେ ଏକା ଏହି ପ୍ରେମ ରକ୍ଷା କର, ଏହି ସଂସାର ରୋଗ ନଶ୍ଟ କର; ତେଣୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ରୁହ। କଳିର ଦୋଷ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରେନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିପାରେନାହିଁ; ଏହିପରି ଆଜ୍ଞାଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ତାହାପରେ ହରିଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଲେ।’ ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖୀ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯଦି କେବଳ ଶ୍ରୀହରି ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ଏକା ଧନ୍ୟ। କାରଣ, ହରି ନିଜ ଧାମ ଛାଡି, ଭକ୍ତିର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାଗବତ ନାମକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ କ’ଣ କହିବି? ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ତାଙ୍କ କଥା କହିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା, କୃଷ୍ଣ ସମତା ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେନାହିଁ। ତାପରେ ସୂତ କହିଲେ: “ଏହିପରି, ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ, ଭକ୍ତବାତ୍ସଳ୍ୟ ଶୀଳ, ନିଜ ଧାମ ଛାଡି ଆସିଗଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଘନମେଘ ସଦୃଶ କଳେବର, ପୀତାମ୍ବର ଧାରଣ କରି, ଚମକୁଥିବା କମରବନ୍ଧ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ, ତିନିଭାବେ ବଙ୍କିଆ ଭାଙ୍ଗିମାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାନ୍ୟ, କଉସ୍ତୁଭ ମଣି ଅଲଙ୍କୃତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ରୂପରେ ଶୋଭାମାନ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲେ। ସେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର, ବାଂଶୀଧାରୀ; ସେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପବିତ୍ର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠି ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈକୁଠବାସୀ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏଠି ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏହି କଥାଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସଭାରେ ଜୟଧ୍ୱନି, ଅଲୌକିକ ରସର ପ୍ରବାହ, ପୁଷ୍ପ ଧୂଳିର ବର୍ଷା, ଶଂଖଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲା। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନିଜ ଦେହ, ଘର, ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ; ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ନାରଦ କହିଲେ: ‘ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ମୁଁ ଆଜି ଦେଖିଲି, ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଫଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏଠି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। କଳିଯୁଗରେ ଏହି କଥାଶ୍ରବଣ ଭଳି ମନ ଶୁଧ୍ଧିକର ଉପାୟ ନାହିଁ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ଉପାୟ ନାହିଁ। କିଏ ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ? କିଏ ଜଗତମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ନୂତନ ପଥ ଘୋଷଣା କରିଛି?’ ତାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ‘ଯେଉଁ ମାନବ ନିତ୍ୟ ପାପ କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ପିଡିତ, ତେଁଠି ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ।