ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ଏକ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୋପୀମାନେ ଭଗବତ୍ ପ୍ରେମରେ ଭରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିସ୍ମିତ ହେଇ ନିଜ ଭାବ ଜଣାଇଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଓ ବୃଷ୍ଣିମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଆପଣଙ୍କର ପଦ ଆମ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେବା ସହିତ, ଏହି ସଂସାର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଛି। ଆପଣଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଦୟାକରି ଆମ ମୁଣ୍ଡରେ ଆପଣଙ୍କର ଶୁଭ ହସ୍ତ ରଖନ୍ତୁ।” ଗୋପୀମାନେ ଆଉ କହିଲେ, “ଓ ବୀର, ଆପଣ ଭ୍ରଜର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ମିଶ୍ର ହସ ନିଜ ଜନଙ୍କର ଅହଂକାର ନାଶ କରେ। ଆପଣ ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ସେବକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କର କମଳ ସମ ମୁହଁ ଦେଖାନ୍ତୁ।” “ଓ ପାପ ନାଶକ, ଘାସ ଚାରୁଥିବା ଗୋମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ଆପଣଙ୍କର କମଳ ପଦ ନାଗ ଫଣା ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ, ଏହି ପଦ ଆମ ଛାତିରେ ରଖନ୍ତୁ, ଆମ ହୃଦୟ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” “ମଧୁର ବାକ୍ୟ, ଆକର୍ଷକ ଶବ୍ଦ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଆମକୁ ମୁହଁ କରିଦେଇଛନ୍ତି; ଓ କମଳନୟନ, ଆପଣଙ୍କର ଠୋଠର ଅମୃତ ଦେଇ ଆମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ।” “ଆପଣଙ୍କର ଗଥାର ଅମୃତ ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ, କବିମାନେ ଏହାର ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି, ଏହା ପାପ ଦୂର କରେ। ଏହା ଶୁଣିଲେ ଶୁଭ ଓ ଧନ ମିଳେ; ଏହାକୁ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାର କରୁଥିବା ଲୋକ ସତ୍ୟରେ ଦାନୀ।” “ଆପଣଙ୍କର ହାସ୍ୟ, ପ୍ରିୟ ଦୃଷ୍ଟି, ଖେଳ, ଧ୍ୟାନ ଶୁଭ ଅଟୁଟ। ହୃଦୟ ଛୁଇଁଥିବା ଗୁପ୍ତ ସାଂଲାପ, ଓ ମୋହନ, ଆମ ମନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଦେଇଛି।” “ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଭ୍ରଜରେ ଗୋମାନଙ୍କୁ ଚାରୁଥିବା, ଆପଣଙ୍କର କମଳ ପଦ ଫୁଲ, ଘାସ, ପଥର ଉପରେ ଚାଲିଥିବା; ଆମ ମନ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ତିବ୍ର କ୍ଷୁଦାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ।” “ଦିନ ଶେଷରେ, ନୀଳ କେଶ, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମୁହଁ, ମেঘର ଧୂଳିରେ ଢାକି ଆପଣ ଆବିର୍ଭାବ ହୁଅନ୍ତି; ଓ ବୀର, ଆପଣ ଆମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।” “ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଅଞ୍ଜଳି ନମିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କର କମଳ ପଦ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ, ଭୂମିର ଭୂଷଣ, ବିପତ୍ତିରେ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିବା; ଆପଣ ଏହି ପଦ ଆମ ଛାତିରେ ରଖନ୍ତୁ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” “ଏହି ମଧୁର ବାଶୀ ଦ୍ୱାରା ଚୁମ୍ବିତ ଠୋଠ ପ୍ରେମ ବଢାଏ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଅନ୍ୟ ରାଗ ଭୁଲାଇଦେଇଥିବା; ଓ ବୀର, ଆମକୁ ଠୋଠର ଅମୃତ ଦିଅନ୍ତୁ।” “ଅରଣ୍ୟରେ ଦିନ ଚାଲିବା ବେଳେ, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତ ଏକ ଯୁଗ ହୋଇଯାଏ; ଆପଣଙ୍କର ଗୋଲା କେଶ ଓ ଶ୍ରୀମୁଖ ଦୁଃଖୀ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଯାଏ।” “ପତି, ପୁଅ, ପରିବାର, ଭାଇ ଓ ଆପଣଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ ଛାଡି ଆମେ ଶେଷ ଲୋକ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ। ଆପଣଙ୍କର ଗୀତ ମୋହିତ ହୋଇ, ଏହି ରାତିରେ କେଉଁ ନାରୀ ଘରକୁ ଫେରିବେ?” “ଗୁପ୍ତ ସାଂଲାପ, ହୃଦୟରେ ଉଦ୍ଭୂତ ପ୍ରେମ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ପ୍ରେମ ଦୃଷ୍ଟି, ଚଉଡ଼ା ଛାତିର ଶ୍ରୀ, ଓ ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ଆମ ମନକୁ ଏବେ ଉତ୍ତେଜିତ ଓ ମୁହଁ କରିଦେଇଛି।” “ଓ ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କର ଶୁଭତାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦୁଃଖ ଦୂର କରି ଶୁଭ ଦେଇଥିବା; ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଆମ ମନ ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଦୂର କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କର ଅନୁପସ୍ଥିତି ଆପଣଙ୍କ ଜନଙ୍କର ବିୟୋଗ ଦୁଃଖର ଚିକିତ୍ସା।” “ପ୍ରିୟ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କର କମଳ ପଦ ଆମ ଛାତିରେ ଦୟାରେ ରଖୁଛୁ, ତାଙ୍କର କଠିନତା ଭୟ କରୁଛୁ। ଏହିକି ଆପଣ ଅରଣ୍ୟରେ ଚାଲିବା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି? ଆପଣଙ୍କର ପଦ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଥରରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ? ଆମ ମନ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାହିତ, କେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡିନାହିଁ।” ଏହିପରି ଗୋପୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଭାବରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏହି ଅଅଂଶ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧରେ 'ଗୋପୀଗୀତ' ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ଏହାପରେ, ରାମଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବସୁଦେବଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ, ହରିଙ୍କର ବହୁ ଜନାନୀମାନେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ଏହିପରି କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଆତ୍ମାରେ ଏକତା ରଖି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ, ନିଜକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଗୀତ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ କରି, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାଦି କଲେ। ହରି ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଦ୍ୱାରକାକୁ ସମୁଦ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିନା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ରୀମୟ ନିବାସ ବ୍ୟତୀତ ଉପଲୁତ କରିଦେଲା। ସେଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ନିତ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ, ତାଙ୍କର ସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର କରାଯାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଅର୍ଜୁନ ବଞ୍ଚିଥିବା ଜନାନୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆଣି, ଭଜ୍ରକୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ପୁର୍ବଜମାନେ ରାଜବଂଶ ତୁମକୁ ଦେଇ, ସମସ୍ତେ ମହାପଥରେ ଯାଇଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ କ୍ରୀଡା ଉପଖ୍ୟାନ କହନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ହରିଙ୍କର ଆକର୍ଷକ ଅବତାର, ବୀର କ୍ରୀଡା, ଶିଶୁ କ୍ରୀଡା ଶୁଣିବା ଓ କହିବା ଦ୍ୱାରା ଜନେ ଉଚ୍ଚତମ ବିରକ୍ତିର ମାର୍ଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଶରୀର, ଅଭିମାନ, ଚିଢ଼ା, ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ରାଗୀ ଜନେ ଅନ୍ୟ ରାଗୀ ସହିତ ମୁଖାମୁଖି ହୋଇ ନିଜକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଶରୀରରେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଜନେ ପୁନଃପୁନଃ 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବରେ ଜଡ଼ି ରହେ, ଏହି ଭ୍ରମରୁ ତାଙ୍କର ବିକୃତ ବୁଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯଦି କୌଣସି ଜନେ ମୂଢ଼ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ଯୌନ ଓ ଉଦର ସୁଖ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଭୋଗରେ ଲିନ ହୋଇ ପୁନଃ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, କରୁଣା, ମୌନ, ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରୀ, ଲଜ୍ଜା, ଯଶ, ଖ୍ଷମା, ଶାନ୍ତି, ନିଗ୍ରହ, ସମୃଦ୍ଧି—ଏହି ସମସ୍ତ ଅସଦ୍ଗୁଣୀ ସହିତ ମିଶିବାରୁ କମିଯାଏ।