ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ବାରମ୍ବାର ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି — ଜଳର ବିଷରୁ, ସର୍ପ ଆକାର ରାକ୍ଷସରୁ, ବାତ୍ୟା, ଆଉ ଆଗ୍ନି, ବିଦ୍ୟୁତ, ବର୍ଷାଦେବ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଉ ସମସ୍ତ ଦିଗର ଉପଦ୍ରବରୁ। ଆପଣ କେବଳ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ନୁହଁନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସାକ୍ଷୀ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଆପଣ ସାତ୍ୱତ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଜଗତର ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆପଣଙ୍କର ଚରଣ ଶରଣ ହେବାକୁ ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସଂସାର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମ ହସ୍ତ ଯେଉଁଠି ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳେ, ଆମ ମୁଣ୍ଡରେ ଆପଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ହସ୍ତ ରଖନ୍ତୁ। ବ୍ରଜର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ଆପଣ ସୂର୍ବୀର, ଆପଣଙ୍କର ହସ ନିଜ ଜନମାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରେ। ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର ଲୋଟସ ମୁହଁ ଦେଖାନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ଆପଣ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଘାସ ଚାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି। ଆପଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ନିବାସ, ନାଗ ଫଣା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମ ପାଦ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା; ଆମ ହୃଦୟର ପୀଡା ଦୂର କରିବାକୁ ଏହି ପଦ୍ମ ପାଦ ଆମ ଛାତିରେ ରଖନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ମଧୁର ଭାଷା, ଲାଗିବା ଶବ୍ଦ, ଆଉ ଶାନ୍ତି ଦେବା ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଅଭିଭୂତ କରେ; ଆପଣଙ୍କର ଅମୃତ ମୁଁହ ଆମକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ଚରିତ୍ର ରସ ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ; କବିମାନେ ଏହିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଏହା ପାପ ଦୂର କରେ। ଏହା ଶୁଣିବାରେ ମଙ୍ଗଳ ଆଉ ଧନ୍ୟତା ମିଳେ; ଯେଉଁମାନେ ଏହିକୁ ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତରେ ଏକ ଦାନୀ। ଆପଣଙ୍କର ହସ, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରେମ ଦୃଷ୍ଟି, ଆପଣଙ୍କର ଖେଳ, ଆପଣଙ୍କର ଧ୍ୟାନ — ସବୁ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଆପଣଙ୍କର ଗୁପ୍ତ କଥା, ଯାହା ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯାଏ, ଆମ ମନକୁ ବିଶ୍ରାନ୍ତ କରେ। ଆପଣ ଗୋମାନେ ଚାରିବାକୁ ବ୍ରଜରୁ ଯାହା ସମୟରେ, ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମ ପାଦ ପଥର, ଘାସ ଆଉ ଅଙ୍କୁର ଉପରେ ପଡ଼େ; ଆମ ମନ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ। ଦିନ ଶେଷରେ, ନୀଳ କେଶ ଆଉ ମାଳା ଫୁଲ ମୁହଁ ନେଇ, ଆପଣ ଜଙ୍ଗଲର ଧୂଳିରେ ଆବୃତ ହୋଇ ପୁନିପୁନି ଦେଖାଦେଇ ଆମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମ ପାଦ, ଯେଉଁଠି ନମସ୍ତ କରି ଇଚ୍ଛା ନିବୃତି ମିଳେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଦୁଃଖରେ ଧ୍ୟାନ କରିବାଯୋଗ୍ୟ, ଏହି ପାଦ ଆମ ଛାତିରେ ରଖି ଆମ ହୃଦୟର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ଅଂଶୁମାନ ଫୁଲୁଟି ଚୁମ୍ବିଥିବା ଓଠ ପ୍ରେମ ବଢ଼ାଇ ଦୁଃଖ ନଷ୍ଟ କରେ, ଅନ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଭୁଲାଇଦେଇଥାଏ; ଆମକୁ ଏହି ଅମୃତ ଓଠ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣ ଦିନରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାରିବା ସମୟରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା ନଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଏକ ଯୁଗ ହୋଇଯାଏ; ଆପଣଙ୍କର ଗୋଲା କେଶ ଆଉ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ନିଜ ଚୋକ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ। ପତି, ପୁଅ, ପରିବାର, ଭାଇ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଛାଡ଼ି, ଆମେ ଶେଷ ରାତିରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆସିଛୁ, ଅଚ୍ୟୁତ। ଆପଣଙ୍କର ପଥ ଜାଣି, ଆପଣଙ୍କର ଗୀତରେ ମୋହିତ ହୋଇ, କେଉଁ ନାରୀ ରାତିରେ ଘରକୁ ଫେରିବ? ଗୁପ୍ତ କଥା, ହୃଦୟରେ ଉଠୁଥିବା ପ୍ରେମ, ଆପଣଙ୍କର ହସ, ପ୍ରେମ ଦୃଷ୍ଟି, ଆପଣଙ୍କର ବିଶାଳ ଛାତିର ଭାସ୍କର — ଏହି ସବୁ ଆମ ମନକୁ ବାରମ୍ବାର ଆକର୍ଷିତ ଆଉ ଅଭିଭୂତ କରେ। ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି; ଆପଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦୁଃଖ ନଷ୍ଟ କରେ, ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ। କୃପା କରି, ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶାରେ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟମାନଙ୍କୁ ଅଲ୍ପ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କର ଅନୁପସ୍ଥିତି ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟମାନଙ୍କର ବିରହ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଉପଚାର। ପ୍ରିୟ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମ ପାଦକୁ ଆମ ଛାତିରେ ଧୀରେ ରଖୁଛୁ, ଏହାର କଠିନତାରେ ଭୟ କରୁଛୁ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆପଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି କି? ଆପଣଙ୍କର ପାଦ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଥରରେ ପିଡ଼ା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି କି? ଆମ ମନ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୁହିଁଯିବେନି। ଏହିପରି ଗୋପୀମାନଙ୍କର ଗୀତ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ; ଏହି ମହାପୁରାଣ ପରମ ବିରାଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର। ରାମଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ; ବସୁଦେବଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ, ହରିଙ୍କର ପୁଅ ଓ ଝିଅମାନେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ, ଏବଂ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ ଏକତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆତ୍ମାରେ ଏକତା ହୋଇଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିରହରେ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଗୀତ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ କଥା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମସ୍ଥ କରିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ନିଜ ଉପଜାତିର ନାଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ହରି ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିବା ଦ୍ୱାରକା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମୁଦ୍ରରେ ବିଳିନ ହୋଇଗଲା, ରାଜା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଚମତ୍କାର ନିବାସ ଅବଶେଷ ରହିଗଲା। ସେଠି ମଧୁସୂଦନ ଚିରକାଳ ଉପସ୍ଥିତ, ତାଙ୍କର ସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଅର୍ଜୁନ ବଞ୍ଚିଥିବା ଜନାନୀ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆଣି, ଭଜ୍ରକୁ ରାଜା ପଦରେ ବସାଇଥିଲେ। ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ରାଜା, ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ପିତାମହମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ବଂଶଧାରୀ କରି, ସମସ୍ତେ ମହାପଥରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଜନ୍ମ ଆଉ କ୍ରିୟା ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏଭଳି, ହରିଙ୍କର ମନୋହର ଅବତାର, ବୀରତା ଆଉ ଶିଶୁ ଲୀଳା ଶୁଣିବା ଆଉ କହିବା ସ୍ଥାନରେ, ଜଣେ ଜଣେ ପରମ ବିରାଗୀର ପଥରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଶରୀର, ଅଭିମାନ, କ୍ରୋଧ, ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଏକ ରାଗୀ ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷୀ ସହିତ ବିରୋଧ କରେ, ନିଜକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ପଞ୍ଚ ତତ୍ୱର ଶରୀରରେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଜୀବ 'ମୁଁ' ଆଉ 'ମୋର' ଭାବରେ ବାରମ୍ବାର ଆଶ୍ରୟ ନିଅନ୍ତି, ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତି ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତକୁ ଅସ୍ଥିର କରେ।