ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣିବାରେ ଯେଉଁ ଫଳ ତପସ୍ୟା, ଯୋଗ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ମିଳିପାରେ ନାହିଁ, ସେହି ଫଳ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ସହଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲାଭ ହୁଏ । ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା ଓ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ ବ୍ୟତିକ୍ରମ କରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମାନାଯାଏ । ଏହି ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ବି ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଏହାର ମହିମା କେତେ ଅଧିକ, ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଆଉ କ’ଣ ଅଛି? ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଉପାୟ ଉପରେ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏ ସମୟରେ ଶୌନକ ମୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଚରିତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମଙ୍ଗଳ ଦାୟକ ଓ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ମାର୍ଗକୁ ଦର୍ଶାଏ?” ତେବେ ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, “ଯେବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏ ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଏକାଦଶ ମୁଖ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ ।” ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ, “ହେ ଗୋବିନ୍ଦ! ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଯିବେ; ମୋ ହୃଦୟର ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଶୁଣି, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିଯାଇଛି; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉଦୟ ହେବେ, ଏବଂ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗରେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବେ। ଏପରି ସମୟରେ ଭୂମି ଗୋମାତା ରୂପେ ତୁମ ଶରଣ ନେଇବେ; ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ରକ୍ଷକ ନାହାନ୍ତି।