କଳିଯୁଗରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାରେ ଅକ୍ଷମତା, ରୋଗବାଲା, ଲୋକଙ୍କ ଆୟୁର୍ ହ୍ରାସ ଓ ଅନେକ ଦୋଷ ହେତୁ, ଏହି ଯୁଗରେ ଏକ ସପ୍ତାହ ଧରି ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବିତ କରାଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଫଳ ତପ, ଯୋଗ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ମିଳିପାରେ ନାହିଁ, ସେହି ଫଳ ସରଳତାରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ, ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ କରାଯାଏ। ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ଉପବାସ, ତପସ୍ୟା ଓ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଏହି ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଏହାର ମହତ୍ତ୍ୱ କଣ କୁହିବି? ପୁନଃପୁନି ଏହା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ଶୁଣି ସୌନକ ମହାର୍ଷି ପଚାରିଲେ—“ଏହି କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଏହା ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପଛକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛି; ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ, ଯାହା ପରମ ମଙ୍ଗଳକୁ ଦେଖାଏ ଓ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ପଥକୁ ଦେଖାଏ, କିପରି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା?” ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—ଯେବେ କୃଷ୍ଣ ମହାପ୍ରଭୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଏଗାରୋଟି ପ୍ରମୁଖ ଭକ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ—“ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିବେ; ମୋ ହୃଦୟର ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଶୁଣି, ମୋତେ ଆଶ୍ୱାସ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏବେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିଗଲା; ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଉଦୟ ହେବେ, ଏବଂ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସଂଗରେ ଦୁଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ। ଏବେ ପୃଥିବୀ ଭାରକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଗାଈ ରୂପେ ଶରଣ ନେବ; ହେ କମଳନୟନ, ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ତେଣୁ, ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ଦୟା କରନ୍ତୁ ଓ ଯାଉନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯଦ୍ୟପି ଆପଣ ନିରାକାର ଓ ଚେତନ। ଆପଣ ନ ଥିଲେ ଭକ୍ତମାନେ କିପରି ପୃଥିବୀରେ ରହିପାରିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା ଦୁର୍ଲଭ; ତେଣୁ କିଛି ବିଚାର କରନ୍ତୁ।” ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭାସ ତୀରରେ ହରି ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସମର୍ଥନ ପାଇଁ କଣ କରିବି?” ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଭାଗବତରେ ବିଶ୍ରାନ୍ତ କରି, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ପବିତ୍ର ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି, ଶବ୍ଦର ଆକାରରେ ଭାଗବତ ହରିଙ୍କ ନିଜ ରୂପ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲା; ଏହାର ସେବା, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ, ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି, ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣକୁ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଛାଡ଼ି, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଘୋଷିତ କରାଯାଇଛି; ଏହା କଳିଯୁଗ ପାଇଁ ଘୋଷିତ ଧର୍ମ। ଏହି ଧର୍ମ କଳିରେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମୃତ୍ୟୁ, ପାପ ଓ କାମ-କ୍ରୋଧ ଦମନ ପାଇଁ ଘୋଷିତ। ଅନ୍ୟଥା, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ? ଏହିପରି, ସପ୍ତାହିକ ପାଠ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି। ସୂତ କହିଲେ—ଏହିପରି ନାଗଶ୍ରବଣ ସଭାରେ ଋଷିମାନେ ଏହି ଧର୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିବା ବେଳେ, ବିଚିତ୍ର ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ହେ ସୌନକ, ଶୁଣ। ଭକ୍ତି ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବାନ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଏକାଏକି ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଶୁଧ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ, ପୁନିପୁନି କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ—ତିନି ଭାଗବତ ରସର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅତି ଶୋଭାମୟ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ; ସେ କେଉଁଠାରୁ ଏଲେ, କିପରି ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାହା ଭାବିଲେ। ଏହାବେଳେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ—“ସେ ଏହି କଥାର ସାର ରୂପରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।” ଏହିକଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ବିନୟପୂର୍ବକ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ—“ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ପୋଷଣ କରିଛନ୍ତି, କଳିରେ ମୁଁ ହରାଇଯାଇଥିଲି, ଏହି ଆମୃତ କଥା ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ସେଚିତ ହେଲି। ଏବେ କେଉଁଠି ରହିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ—“ହେ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପକୁ ପ୍ରକଟ କର, ପ୍ରେମକୁ ଧାରଣ କର, ସଂସାର ରୋଗକୁ ନଶ୍ଟ କର; ତେଣୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ବସ। କଳିର ଦୋଷମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପୃଥିବୀରେ କାମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଆଜ୍ଞାରେ, ଭକ୍ତି ତାଙ୍କର ଆସନ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନେଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖୀ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଯଦି କେବଳ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ରହିଛି, ସେମାନେ ଏକ ଅସୀମ ଧନ୍ୟତା ଲାଭ କରନ୍ତି; କାରଣ, ହରି ମଧ୍ୟ ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ି, ଭକ୍ତିର ଡୋରରେ ବନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯିଏ ଭାଗବତ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ, ତାଙ୍କର ମହିମା କଣ କୁହିବି? ସେ ନିଜେ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ; ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ, କଥା କହିଥିବା ଓ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଶୁଦ୍ଧତା ପାଇଥାନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ସୂତ କହିଲେ—ତାପରେ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଧାମ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବର୍ଷାମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ପୀତାମ୍ବର ଧାରି, ଅତି ଆକର୍ଷକ ରୂପ, ସୁନା ବେଳ୍ଟ, ଶୋଭାମୟ ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତିନିଭାଙ୍ଗୀ ଭଙ୍ଗିରେ ଶୋଭାମାନ, କଉସ୍ତୁଭ ମଣି ଅଳଙ୍କୃତ, କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ରୂପରେ ଶୋଭାମୟ, ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲେ। ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର, ବାଂଶୀ ଧାରଣ କରି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଶୁଚି ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଥିବା ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଏଠାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଅଲୌକିକ ରସ ପ୍ରବାହ ହେଲା, ପୁଷ୍ପ ଚୁରା ଝରିଲା, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା।