ବୃନ୍ଦାବନର ମଧୁର ରାତିରେ, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଖୋଜିଖୋଜି ବିବ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିଲେ । ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲର ଲତାମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଲତାମାନେ ତ ଜଣେ ଜଣେ ଗଛକୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛନ୍ତି । ନିଶ୍ଚୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହସ୍ତସ୍ପର୍ଶରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଯାନ୍ତି ।" ଏପରି ଭାବରେ, ଅତିବେଦନାରେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଅନୁକରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । କେହି ପୂତନା ଭାବେ ଅଭିନୟ କରି, ନିଜ ଛାତିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚୁଷିବାକୁ ଦେଲେ; ଅନ୍ୟେ କେହି ଶିଶୁ ଭାବେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଦୟାଳୁ ହୋଇ ସେମାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇଲେ; ଅନ୍ୟ ଜନ ଶକଟାସୁର ଭାବେ ଅଭିନୟ କରି, ଚରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର ପାଇଲେ । କେହି ଦାନବ ଅଭିନୟ କରି, ଯିଏ କୃଷ୍ଣ ଭାବେ ଅଭିନୟ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଧରିନେଲେ; ଅନ୍ୟେ କେହି ଗୋପଗ୍ରାମର ଶବ୍ଦ ଅନୁକରଣ କରି, ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଟାଣିଲେ । କେହି କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଭାବେ ଗୋପାଳ ଖେଳ କରିଲେ; କେହି ଭାଗାସୁର ଭାବେ ଅଭିନୟ କରି, ପରାଜିତ ହେଲେ; ଅନ୍ୟେ କେହି ବକାସୁର ଭାବେ ଅଭିନୟ କରିଲେ । କେହି ଦୂରେ ଥିବା ଜଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଳି ଡାକି, ତାଙ୍କ ପଛରେ ବାଂଶୀ ବଜାଇ ଖେଳିଲେ, ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କୁ "ଶାବାଶ!" ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ । କେହି ନିଜ ହାତ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଅଭୁଜରେ ରଖି, "ମୁଁ କୃଷ୍ଣ—ମୋ ଚାଳ ଦେଖ," ବୋଲି ଅଭିନୟ କଲେ । କେହି "ବାୟୁ କିମ୍ବା ବର୍ଷାକୁ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା କରିଛି," ବୋଲି ଏକ ହାତରେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଚାଦର ଦେଇ ଢାକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । କେହି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଚଢ଼ି, "ଅସୁର, ଚଳ ଦୂରେ ଯା—ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦଣ୍ଡକାରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି!" ବୋଲିଲେ । କେହି "ହେ ଗୋପମାନେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖ! ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି," ବୋଲି ଅଭିନୟ କଲେ । ଏକ ସୁକୁମାରୀ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ମାଲାରେ ବାନ୍ଧି ମୁସଳକୁ ଛେପି, "ମୁଁ ଘୃତଚୋର କୃଷ୍ଣକୁ ବାନ୍ଧୁଛି!" ବୋଲି ଅଭିନୟ କଲେ, ଅନ୍ୟେ ଭୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଢାକି ଭୟ ଅଭିନୟ କରିଲେ । ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେମାନେ ବୃନ୍ଦାବନର ଲତା ଓ ଗଛମାନେ ପାଖରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ପଚାରି, ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ଦେଖାଇଲେ । ସେହି ପଦଚିହ୍ନ ନନ୍ଦନନ୍ଦନର, ଯେଉଁଥିରେ ପତାକା, ପଦ୍ମ, ବଜ୍ର, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଯବ ଦାନା ର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ । ସେମାନେ ଏହି ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ । କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ଦେଖିଲେ ଯେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ସହିତ ଏକ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ଜଡା ଅଛି, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭୁଜରେ ତାଙ୍କର ବାହୁ ରଖାଯାଇଛି, ଯେପରି ହାତୀ ଏହାର ପ୍ରିୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ । ସେମାନେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏହି ଜଣ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, କାରଣ ଗୋବିନ୍ଦ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଏହାକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି । ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ଥିର ଭାବେ ଏଠାରେ ରହିଛନ୍ତି, ଏହି ଲତା ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ପଦରେ ଯେଉଁ ଚରଣରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମୁଣ୍ଡ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାର ସ୍ପର୍ଶ ଲାଗି ଧନ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି ।" ପରେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ପଦଚିହ୍ନ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟେ ଅନ୍ୟେ ଅଧିକ ଗଭୀର, କାରଣ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ବୋହିଛନ୍ତି; କେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ ତୋଳିବାକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଛନ୍ତି । ଏଠି ତାଙ୍କୁ ବସାଇ, ଚୁଲି ବିନ୍ଦିଛନ୍ତି । ଏହି ସବୁ ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ବିବ୍ରାନ୍ତ ଓ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଗୋପୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେ ଭାବିଲେ, "ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟେ ଗୋପୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରିୟ କେବଳ ମୋତେ ଚୁଣିଛନ୍ତି ।" ଅହଂକାରରେ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆଉ ଚାଲିପାରିବି ନାହିଁ; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ମୋତେ ନେଇଯାଅ ।" କୃଷ୍ଣ ହସି, "ମୋ ଦେଖ, ମୋ ଶିରେ ଚଢ଼ିଯାଅ," ବୋଲିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଚକିତ ହୋଇ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ସେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ କେଉଁଠି? ମୋ ଦୟାଳୁ, ମୋ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଦେଖାଦିଅ!" ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ, ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଅଭିଜ୍ଞତା ଶୁଣିଲେ—ତାଙ୍କର ଅହଂକାର, ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା, ଏବଂ ବିୟୋଗରେ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ । ସେମାନେ ଏହା ଶୁଣି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ତା’ପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଖୋଜିଲେ; ଅନ୍ଧାର ହେଲାବେଳେ ଗୋପୀମାନେ ଫେରି ଆସିଲେ । ସେମାନେ ମନେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁହେଁ କୃଷ୍ଣ, କାର୍ଯ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ, ଏବଂ ଆତ୍ମାରେ କୃଷ୍ଣରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଗୁଣ ଗାଇ, ନିଜ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାଇପାରିଲେ ନାହିଁ । ପୁନି ଯମୁନା ତୀରେ ଏକଠା ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଗାଇଲେ । ଏହି ସମୟରେ, କ୍ରୋଧରେ ସେମାନେ ମୁଁହେଁ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ଉତ୍ସର୍ଜନ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିବା ପ୍ରୟାସ କଲେ । ଏହା ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଆସି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ । ଯେଉଁ ଗଛ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ପ୍ରଚେତାମାନଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୂ ଅନୁସାରେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେମାନେ ମାରିଷାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯାହାଠାରୁ ଏକ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମହାପ୍ରଜାପତି ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ଅବଧି ଆସିଲାବେଳେ, ଦକ୍ଷ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଜାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ । ସେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଅଧିପତି ହେଲେ । ପୁନି, ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ: "ତୁମ ଜନ୍ମରେ ଏହି ବ୍ରଜ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧି ହୋଇଛି; ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ଥିର ଭାବେ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି । ପ୍ରିୟ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଖାଯାଉନ୍ତୁ; ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ବିନା ବଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି ।" ଏପରି ଭାବେ, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣପ୍ରେମରେ ବିଲୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଲୀଳା ଓ ଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି, ବୃନ୍ଦାବନର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଖୋଜି ଚାଲିଥିଲେ ।