ଏହିପରି ମହାନ କଥା ଶୁଣ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୌନକ! ଏହି ଯୋଗର ମୂଲ୍ୟବାନ ଧନ ଏପରିକି ଦିନର କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧନ ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ। ସତ୍ୟବାନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗର ଅଶକ୍ତି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏଠି ଏକ ବିଶେଷ ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି—ଯାହା ଶୁକଦେବ ମହାରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶିତ। ମନର ଅବରୋଧ ଓ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ, ଦୀକ୍ଷା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ କ୍ରିୟା କଳିଯୁଗରେ ସହଜ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ଏଠି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଅତି ଉତ୍ତମ ମନାଯାଇଛି। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ମାଘ ମାସରେ, ସେହି ଫଳକୁ ଶୁକଦେବ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ମନ ଅବଶ କରିପାରିବା ଅକ୍ଷମତା, ରୋଗ, ଆୟୁର୍ହାନି, ଏବଂ କଳିର ଅନେକ ଦୋଷ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଅନୁକୂଳ। ଯେଉଁ ଫଳ ତପ, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମିଳେ। ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ଏହି ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ, ତାହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅପାର। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁଣି, ଶୌନକ ପଚାରିଲେ—'ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ, ଯାହା ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ଦେଉଛି, ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦର୍ଶାଉଛି, ଏହା କିପରି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା?' ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—ଯେବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୂମି ଛାଡ଼ି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ତେବେ ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ—'ହେ ଗୋବିନ୍ଦ! ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଯିବେ; ମୋର ହୃଦୟର ଭୟ ଶୁଣି, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ।' ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ—'ଏବେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିଛି, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ, ଏବଂ ସଜ୍ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉଥିବେ। ଭୂମି ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଗାୟର ଆକାର ଧାରଣ କରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନ ଦେଖି, ତୁମ ଶରଣ ନେବେ। ତେଣୁ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା କର, ନ ଯାଅ। ତୁମେ ନିରାକାର ଓ ଚେତନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛ।' 'ତୁମ ଅଭାବରେ ଭକ୍ତମାନେ କିପରି ରହିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା ଦୁର୍ଲଭ; ତେଣୁ ଏହା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କର।' ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଏହି ଉପାଲୋଚନା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀହରି ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହେଲେ—'ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ କ'ଣ କରିବି?' ତାପରେ, ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଭାଗବତରେ ରଖି, ନିଜକୁ ଗୁପ୍ତ କରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହିପରି ଶବ୍ଦମୟ ରୂପରେ ଭାଗବତ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା—ଏହି ଭାଗବତ ହରିଙ୍କ ନିଜ ରୂପ। ଏହାକୁ ସେବନ, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଏହିପରି ଭାଗବତ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହି ଦର୍ଶନ କଳିଯୁଗର ପ୍ରଧାନ ଧର୍ମ। ଏହି ଧର୍ମ କଳିର ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମଙ୍ଗଳ, ପାପ ଓ କାମ-କ୍ରୋଧ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଉଚିତ। ନହେଲେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଗବତ ମାୟାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି ତ୍ୟାଗ କରିବେ? ଏହିପରି ଦୁର୍ଲଭ ମାୟା ଭଙ୍ଗ ପାଇଁ ସପ୍ତାହିକ ପାଠ ନିୟମିତ। ଏପରି ଭାବେ, ନାଗଶ୍ରବଣ ସଭାରେ ମୁନିମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଉପଦେଶ କରୁଥିବା ବେଳେ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା। ଭକ୍ତି ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କୁ ହାତଧରି, ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଆସି, 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ' ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସଭାସଦ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭାଗବତ ଅର୍ଥର ଅଳଙ୍କାର ଓ ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକରେ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ—'ସେ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଲେ?' ସେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ—'ସେ ଏହି କଥାର ସାର ଭାଗରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛନ୍ତି।' ଏହା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ମୁଁ କଳିରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଥିଲି, ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ପୋଷଣ କଲେ, ଏବେ କେଉଁଠି ରହିବି?' ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—'ହେ ଭକ୍ତି! ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ପ୍ରେମକୁ ଧାରଣ କର, ଭବସାଗର ରୋଗ ନଶ୍ୱର କର; ତେଣୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା।' ଏହିପରି ଆଦେଶରେ, କଳିର ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେନି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଶ୍ୱରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରେନି। ତେଣୁ ଭକ୍ତି ଦେବୀ ହରିଙ୍କ ସେବକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟରେ ମାତ୍ର ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ସତ୍ୟସତ୍ ଧନ୍ୟ; କାରଣ, ହରି ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ି, ଭକ୍ତିର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧି, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତ ଭକ୍ତଙ୍କ ମହିମା କ'ଣ କହିବି? ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ରୂପ; ତାଙ୍କ ଶରଣେ ଯେଉଁ ଶ୍ରୋତା ଓ କଥକ ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପରିଶୁଦ୍ଧ କୃଷ୍ଣସାମ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେନାହିଁ। ତାପରେ ସୂତ କହିଲେ—'ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ି, ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟମାଳା ପିନ୍ଧି, ମେଘସ୍ୟାମ, ପୀତାମ୍ବର, ଚମତ୍କାର ଦେହ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରି, ତିନିଭାଙ୍ଗୀ ଭାଙ୍ଗିରେ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଦଶ ଲକ୍ଷ କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ କରୁଥିଲା, ଚନ୍ଦନର ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧ, ମୂରଳୀ ଧାରଣ କରି, ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପ ଓ ପରମାନନ୍ଦ ମୟ। ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଥାନ୍ତି, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଏଠି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅଛନ୍ତି। ସମୟରେ 'ଜୟ' ଧ୍ୱନି, ଅଲୌକିକ ରସର ପ୍ରବାହ, ପୁଷ୍ପ ଝରିବା, ଶଂଖଧ୍ୱନି ଅନୁଭୂତି ହେଲା। ସଭାସଦ୍ୟମାନେ ଶରୀର, ଘର, ଆତ୍ମା ଭୁଲିଗଲେ।