ଏହି ଜଗତରେ ଯଦି କେହି ଜନ୍ମରୁ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ନେଇ, ଶୁକଦେବଙ୍କର ପବିତ୍ର ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ କଥା କେବେ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚଣ୍ଡାଳ ବା ଗଧା ପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅର୍ଥହୀନ ଓ ମାତାଙ୍କର ପ୍ରସବବେଦନା ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯାଏ। ଏପରି ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁକଦେବଙ୍କ କଥା କିଛିମାତ୍ର ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ପାପମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଶୁ ସମାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭାର ଭାବେ ଗଣାଯାନ୍ତି—ଦେବମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଏହିପରି କଥା କହିଛନ୍ତି। ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଉପଖ୍ୟାନ ଏହି ଭୂମଣ୍ଡଳରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ କୋଟି ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଫଳରେ ମାତ୍ର ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ତେଣୁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ଯୋଗର ଧନକୁ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏହା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଦିନ ଗଣନାର କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ। ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସହିତ ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଶୁଣିବାକୁ କହାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ କଳିଯୁଗର ଅସମର୍ଥତା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏଠାରେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଏକ ବିଶେଷ ନିୟମ ଅଛି। ମନକୁ ବଶ କରିବା, ନିୟମ ରଖିବା, ଦୀକ୍ଷା ନେବା ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା କଠିନ; ତେଣୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କୁ ପ୍ରମୁଖ୍ୟତା ଦିଆଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଫଳ ଦୈନିକ ଭାବେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ମାଘ ମାସରେ ଶୁଣିଲେ ମିଳେ, ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ଶୁକଦେବ ଏହା ଅତି ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ମନକୁ ବଶ କରିପାରିବା ଅସମ୍ଭବ, ରୋଗ, ଆୟୁର୍ ହ୍ରାସ ଏବଂ କଳିର ଅନେକ ଦୋଷ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଏ। ଯେଉଁ ଫଳ ତପସ୍ୟା, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ମିଳିନଥାଏ, ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଆଦିରୁ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ସଦା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ଆଦିକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଏହାର ମହତ୍ତ୍ୱ କ’ଣ ଅଧିକ କହିବି? ଏସବୁ କଥା ଶୁଣି ଶୌନକ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ: “ଏହି ଶ୍ରବଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପଛକୁ ଛାଡି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲା କିପରି? ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ କେମିତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ଦେଉଛି ଓ ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦେଖାଉଛି?” ତାହାପରେ ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଯେବେ କୃଷ୍ଣ ଏହି ଭୂମିକୁ ଛାଡି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ସେତେବେଳେ ଏକାଦଶ ମୁଖ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଦ୍ଧବ କଥା କହିଲେ। ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ: ‘ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସାରି ଯିବାକୁ ଯାଉଛ, ମୋ ହୃଦୟର ଭୟ ଶୁଣି, ମୋତେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କର। ବର୍ତ୍ତମାନ କଳି ଯୁଗ ଆସିଛି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବଢ଼ିବେ, ଏବଂ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସଂଗରେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବେ। ଏପରି ସମୟରେ ଭୂମି ଗାୟର ରୂପ ଧରି ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁବେ—ତୁମେ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।’ ‘ତେଣୁ, ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ଦୟା କର, ଯିଏ ନିରାକାର ଓ ଚେତନ, ତଥାପି ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁଣମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ; ଦୟା କର, ବିଦାୟ ନିଅନିଅ। ତୁମେ ନଥିଲେ ଭକ୍ତମାନେ କିପରି ରହିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା କଠିନ, ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କର।’ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ହରି ଚିନ୍ତା କଲେ—‘ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବି?’ ସେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଭାଗବତରେ ବିଲିନ କଲେ, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ଏହି ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଶବ୍ଦରେ ଗଢ଼ା ଏହି ଭାଗବତ ହରିଙ୍କ ନିଜ ରୂପ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି; ଏହାକୁ ସେବନ, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ, ପାପ ନଶ୍ୱ ହୁଏ। ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ସମସ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଛାଡି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଷିତ, କଳିର ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଏହି ଧର୍ମ କଳିରେ ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପମଙ୍ଗଳ, ପାପ ଓ କାମ-କ୍ରୋଧ ଦମନ ପାଇଁ ଘୋଷିତ। ନଥିଲେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ଛାଡିପାରିନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି ଛାଡିବେ? ତେଣୁ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ନିୟମ ହେଲା। ଏଭଳି ନାଗଶ୍ରବଣ ସଭାରେ ମୁନିମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଖୋଲାସା କରୁଥିବାବେଳେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଭକ୍ତି ନିଜ ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଙ୍କ ହାତ ଧରି ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ, “ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ” ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବାବେଳେ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭାଗବତ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ ଓ ଶୋଭାମୟ ଭାବରେ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—କିଏ ଏହି ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ? କେଉଁଠୁ ଆସିଲେ? ସେବେଳେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଭକ୍ତି ଏହି କଥାର ସାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭକ୍ତି ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ନମ୍ରତାରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ଆପଣମାନେ ଆଜି ମୋତେ ପୁନଃ ପୋଷଣ କଲେ, କଳିରେ ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲି; ଏହି କଥାର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ଜୀବନ ଲାଗିଛି। ଏବେ ମୁଁ କେଉଁଠି ବସିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିତ୍ୟ ବସ, ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ରୂପକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କର, ପ୍ରେମକୁ ଧାରଣ କର, ଏହି ସଂସାର ରୋଗ ନଶ୍ୱ କର। ତୁମେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସ। କଳିର ଦୋଷ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ଚଲିବେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଆଜ୍ଞା ମିଳିଲାପରେ ଭକ୍ତି ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ରବ୍ୟହୀନ ହେଉଛନ୍ତି, ଯଦି ମାତ୍ର ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ହୃଦୟରେ ଅଛି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ। କାରଣ, ହରି ନିଜ ଧାମକୁ ଛାଡି, ଭକ୍ତିର ଡୋରେ ବାନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତ ଭକ୍ତଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ କ’ଣ ଅଧିକ କହିବି? ଯିଏ ଭୂମିରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭାବରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ, କଥା କହିବା ଓ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ସମାନ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।