ଗୋପୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଅନନ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ମନୋହର ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କର କେଶରେ ମୁହଁ ଆବୃତ, ଚେହେରାରେ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ, ମଧୁର ଅଠି, ହସୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଭୟ ହରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ହାତ, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ନିବାସ ହେଉଥିବା ଛାତି ଦେଖି, ସେମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ। ତାଙ୍କର ମଧୁର ଓ ସୁନ୍ଦର କଥା, ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଏହି ତିନି ଜଗତରେ କେଉଁ ଜନନୀ ମନମୁହି ନହେବ? କୃଷ୍ଣଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ଗାଁ, ପକ୍ଷୀ, ଗଛ, ମୃଗ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଭୟ ଓ ଦୁଃଖ ହରିବା ପାଇଁ, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଭଳି, କୃଷ୍ଣ ବ୍ରଜରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇଛନ୍ତି। ଦୁଃଖିତ ଗୋପୀମାନେ ମାଗିଲେ—“ହେ ଦୁଃଖୀଙ୍କର ମିତ୍ର, ଆମର ଜଳିଥିବା ହୃଦୟ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମ ହାତ ରଖନ୍ତୁ।